7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 193 § 4 w zw. z art. 235 Op w zw. z art. 94 ust. 2 ustawy o KAS poprzez uznanie ksiąg podatkowych prowadzonych przez spółkę za nierzetelne i wadliwe, podczas gdy księgi te odzwierciedlają stan rzeczywisty i były prowadzone w sposób prawidłowy.
2.2. Pełnomocnik NUCS (radca prawny) w odpowiedzi na skargę kasacyjną wystąpił o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
3. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skargę kasacyjną należy oddalić bowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu pomimo częściowo błędnego uzasadnienia.
3.1. W świetle art. 193 zdanie drugie ppsa uzasadnienie wyroku ogranicza się
do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Tytułem przypomnienia wskazać należy, że sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu podatkowego zarówno co do zaistnienia przesłanki przewidzianej w art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 Op, jak i co do tego, że sporne faktury wystawione przez spółkę oraz wystawione dla spółki, nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, czyli wykonania usług, o których mowa w ich treści. Wystąpiły zatem przesłanki uzasadniające wyłączenie z podstawy opodatkowania spółki zarówno przychodów wskazanych w poszczególnych fakturach wystawionych przez spółkę, jak
i wyłączenie z jej kosztów uzyskania przychodów poszczególnych kwot wynikających
z faktur wystawionych dla spółki, zgodnie z art. 12 ust. 1 i art. 15 ust. 1 updop. Spółka kwestionuje powyższe stanowisko sądu pierwszej instancji (oraz organu podatkowego). Powtarza przy tym zasadnicze elementy argumentacji, głównie procesowej, uprzednio prezentowanej w skardze do WSA na decyzję reformatoryjną Naczelnika UCS. Zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się zasadniczo wokół niewłaściwej oceny niekompletnego materiału dowodowego, a w konsekwencji dotyczą niewłaściwych ustaleń faktycznych dokonanych w niniejszej sprawie przez organ podatkowy, w ocenie spółki błędnie zaakceptowanych przez sąd pierwszej instancji. Zarzuty materialnoprawne stawiane
w skardze kasacyjnej mają wtórny charakter wobec zarzutów procesowych i dotyczą niewłaściwego zastosowania regulacji z zakresu: przedawnienia zobowiązania spółki
w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r., przychodów z tytułu świadczenia usług, o których mowa w treści spornych faktur wystawionych przez spółkę, a także jej kosztów uzyskania przychodów, do których należało jakoby zaliczyć poszczególne kwoty ujawnione w treści spornych faktur wystawionych dla spółki przez podmioty powiązane ze skarżącą osobowo (za szeroko rozumiane usługi informatyczne).
3.2. W pierwszej kolejności obowiązkiem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zatem odniesienie się do najdalej idących zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej. Ich podstawę stanowi krytyka działań Prokuratury Okręgowej w G., która wszczęła 24 sierpnia 2018 r. śledztwo m.in. w sprawie podania nieprawdy przez spółkę w zeznaniu podatkowym za 2015 r.
Bezsporne w sprawie jest wszczęcie owego śledztwa. Tytułem przypomnienia wskazać zaś należy, że z akt sprawy [...] przekazanych przez Prokuraturę Okręgową w G. wynika, iż 26 stycznia 2018 r. wszczęto śledztwo przeciwko dwóm spółkom o to, że w latach 2014 - 2015 poświadczały nieprawdę w wystawianych fakturach, w celu uzyskania dotacji w łącznej kwocie 499.100,00 zł ze środków europejskich na podstawie umowy z 22 listopada 2013 r. na realizację projektu dotyczącego wdrożenia systemu klasy B2B automatyzującego procesy biznesowe zachodzące między kontrahentami spółki, uzyskując w ten sposób korzyść majątkową, doprowadziły do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w postaci pieniędzy (499.100 zł) poprzez wprowadzenie w błąd dysponenta środków unijnych, tj. o czyn zabroniony z art. 297 §1 k.k. Następnie postanowieniem Prokuratury Okręgowej w G. z 24 sierpnia 2018 r. o zmianie postanowienia o wszczęciu śledztwa zmieniono postanowienie z 26 stycznia 2018 r. o wszczęcie śledztwa w sprawie [...] poprzez dodanie w sentencji postanowienia punktu 2 w brzmieniu: wszcząć śledztwo w sprawie mającego miejsce w latach 2014-2018 w G. podania nieprawdy, działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, przez osoby odpowiedzialne w piętnastu spółkach (w tym m. in. u skarżącej)
w deklaracjach dla podatku od towarów i usług oraz w zeznaniach w podatku od osób prawnych, czym wprowadzono w błąd właściwe organy podatkowe, poprzez ujęcie
w księgach podatkowych oraz deklaracjach dla podatku od towarów i usług, a także
w zeznaniach dla podatku dochodowego od osób prawnych nierzetelnych faktur, dokumentujących zdarzenia gospodarcze, które faktycznie nie miały miejsca, wystawianych przez ww. podmioty, czym zawyżono kwoty podatku naliczonego
do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe i narażono na uszczuplenie podatek od towarów i usług za okresy od stycznia 2014 r. do grudnia 2017 r. oraz podatek dochodowy od osób prawnych za lata 2014 - 2017 w nieustalonych kwotach oraz narażono na nienależny zwrot należności podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2014 r. do grudnia 2017 r. oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2014 - 2017 w nieustalonych kwotach, tj. o czyn z art. 76 § 1 kks
w zb. art. 56 § 1 kks w z zb. z art. 61 § 1 kks w zb. z art. 62 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks.
Istotne przy tym jest, że ww. śledztwo wszczęte zostało przed wszczęciem 28 października 2019 r. przez NUCS kontroli w zakresie m.in. rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych za wskazany rok podatkowy. Bezsporne w sprawie jest, że nie doszło do instrumentalnego wszczęcia śledztwa, w toku którego zgromadzono obszerny materiał dowodowy liczący blisko 24 tys. kart, w tym m.in. dokumenty z postępowań podatkowych prowadzonych przez urzędy skarbowe na terenie całego kraju, liczne przesłuchania zarówno osób reprezentujących poszczególne spółki (i pracowników tych spółek), ekspertyzy biegłych z zakresu informatyki oraz analizę przepływów finansowych na rachunkach bankowych należących do firm i osób, z którymi powiązany był D. W. Materiały te dotyczyły postępowania przygotowawczego w sprawie dokonanych w latach 2014-2015 oszustw przy uzyskaniu dotacji w kwocie 499.100 zł ze środków europejskich. Śledztwo to pozostawało w toku w lutym 2022 r., zgodnie z informacją udzieloną przez ww. organ ścigania. Skarżąca nie wyjaśniła, w jaki sposób organ podatkowy miałby dyscyplinować niezależny od niego organ ścigania i na czym miałoby polegać zarzucane w skardze kasacyjnej instrumentalne wykorzystanie owego śledztwa. Dodać należy, że materiały dowodowe z omawianego śledztwa zostały wykorzystane przez organ podatkowy przy ustalaniu stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Zarówno postępowania podatkowe, jak i karne, dotyczyły podawania przez spółkę nieprawdy w jej zeznaniach podatkowych za lata 2014-2015 poprzez zawyżanie przychodów skarżącej i jej kosztów uzyskania przychodów w wyniku uwzględnienia przy określaniu podstawy opodatkowania faktur, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, przez co zasadnie zostały uznane za nierzetelne.
Skoro obszerne materiały dowodowe zgromadzone przez organ ścigania w toku postępowania karnego były wykorzystywane przez organ podatkowy przy wydawania decyzji (stanowiły istotny element ustaleń faktycznych), to za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut skargi kasacyjnej co do rzekomego wykorzystania przez NUCS
w sposób instrumentalny postępowania karnego wszczętego i prowadzonego (również w 2022 r.) przez Prokuraturę Okręgową w G. Powyższa ocena jest zasadna także na podstawie oceny aktywności skarżącej w toku postępowania podatkowego. Spółka dopiero pismem z 22 grudnia 2021 r. podjęła próbę wykazania, że jest twórcą systemu STS. Pomimo stosownej inicjatywy dowodowej NUCS nie przedstawiła jednak dokumentacji potwierdzającej wytworzenie systemu STS. Nieusprawiedliwiony okazał się zatem najdalej idący zarzut skargi kasacyjnej co do naruszenia przez WSA art. 70
§ 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 Op. Argumentacja skarżącej wspierająca ów zarzut okazała się niezasadna również z tej przyczyny, że w skardze kasacyjnej nie został postawiony zarzut naruszenia przez WSA art. 141 § 4 ppsa. Niedoskonałości uzasadnienia wyroku przez WSA nie mogły zatem stanowić – zgodnie z art. 183 § 1 ppsa – przesłanki
do jego wyeliminowania z obrotu prawnego przez Naczelny Sąd Administracyjny.
3.3. W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na zarzutach naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W przypadku błędnej wykładni prawa materialnego przyjmuje się,
że przejawia się ona w nieprawidłowym zrekonstruowaniu normy prawnej wynikającej
z konkretnego przepisu (lub przepisów) polegającym na mylnym zrozumieniu jej treści lub znaczenia albo na niezrozumieniu intencji prawodawcy, bądź też zastosowaniu nieobowiązującej normy prawnej. Natomiast naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej mającej zastosowanie w sprawie.
Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego strona skarżąca kasacyjnie powinna zatem określić, czy naruszenie to nastąpiło przez błędną wykładnię lub (i) jego niewłaściwe zastosowanie. W pierwszym przypadku należy wskazać, jak naruszony przepis zinterpretował sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, a jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Wskazując na drugą postać naruszenia prawa materialnego, wnoszący skargę kasacyjną zobowiązany jest do wyjaśnienia, dlaczego przepis (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który sąd pierwszej instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, "nie przystaje" do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i jaki przepis powinien mieć zastosowanie. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego wymaga wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy albo dlaczego – ze względu na ten stan faktyczny – nie powinien być on stosowany,
a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być on
w sprawie zastosowany. Naruszenie prawa materialnego wykazywać można poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w powiązaniu z przepisami prawa materialnego lub stawiając wprost zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.
Kwestie dotyczące ustalenia stanu faktycznego można zaś podważać za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania podatkowego. Z uwagi na treść art. 174 pkt 2 ppsa konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie procesowe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. że następstwa zarzucanych uchybień miały wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia (możliwy byłby inny sposób rozstrzygnięcia sprawy). Rolą strony skarżącej kasacyjnie jest przedstawienie stosownej argumentacji w tym zakresie.
W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ppsa), jak i naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ppsa), w pierwszej kolejności – co do zasady – rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony przez stronę skarżącą kasacyjnie, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, Nr 6, poz. 120). I jeszcze jedna uwaga natury ogólnej związana ze sposobem zredagowania skargi kasacyjnej. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, która mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek, wyłącznie
w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ppsa. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy (por. wyroki NSA z: 30 października 2014 r., I GSK 186/13; 6 października 2016 r., II FSK 2724/14; 22 marca 2022 r., II FSK 689/21).
Wynikające z art. 183 § 1 ppsa związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej i należytego uzasadnienia. Z art. 183 § 1, art. 174 oraz art. 176 ppsa wynika zaś, że do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób pobieżny skutkuje brakiem możliwości zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny, czy też działające w sprawie organy podatkowe. Podkreślenia wymaga, że co do zasady przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok, a nie decyzja, czy też postanowienie bądź inna działalność organu administracji publicznej (podatkowego).
3.4. W świetle powyższych rozważań za chybione należało uznać zarzuty procesowe skargi kasacyjnej. Po pierwsze z tej przyczyny, że spółka nie uzasadniła należycie stawianych WSA zarzutów procesowych. Nie wyjaśniła na czym polega zarzucane naruszenie poszczególnych przepisów postępowania podatkowego, które spółka wymieniła w petitum skargi kasacyjnej. Jak już wyżej wskazano, skarżąca nie postawiła w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez WSA art. 141 § 4 ppsa. Czyli niedoskonałości uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie mogły, w świetle art. 183 § 1 ppsa, stanowić przesłanki do jego wyeliminowania z obrotu prawnego przez Naczelny Sąd Administracyjny. W takich kategoriach należało natomiast traktować zarzucaną WSA sprzeczność pomiędzy sposobem rozstrzygnięcia sprawy (oddaleniem skargi) oraz wskazywanym przez spółkę stwierdzeniem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że dokumenty załączone przez skarżącą do pisma z 22 grudnia 2021 r. potwierdzają wytworzenie przez skarżącą oraz wykorzystanie systemu w jej produktach. Wskazać
w tym miejscu należy, że owo stwierdzenie nie zostało w żaden sposób uzasadnione. Innymi słowy, WSA nie wyjaśnił na jakiej podstawie przyjął, że wyjaśnienia spółki
z grudnia 2021 r. świadczą o wytworzeniu systemu STS. Nie wyjaśnił wpływu owego lakonicznego stwierdzenia na wynik rozpoznawanej sprawy. Siłą rzeczy nie przedstawił argumentacji, która mogłaby mieć istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy,
w świetle przepisu postępowania o charakterze wynikowym, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, którego naruszenia dotyczą zarzuty skargi kasacyjnej. Zauważyć przy tym należy, że w dalszej części rozważań WSA wskazał, że spółka pomimo inicjatywy dowodowej NUCS (vide wezwania z 2 i 25 lutego 2022 r.) nie przedstawiła dokumentów potwierdzających wytworzenie systemu STS, co – w ocenie WSA - "słusznie podkreśliły organy podatkowe". Powyższe uwagi (korzystne oraz niekorzystne dla spółki) stanowiły dla sądu pierwszej instancji podstawę do wyrażenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jednoznacznej oceny prawnej (stanowiącej akceptację stanowiska NUCS),
że "spółka nie uzyskiwała przychodów, które dokumentowała wystawianymi przez siebie fakturami sprzedaży oraz nie ponosiła kosztów uzyskania przychodów
w rozumieniu u.p.d.o.p" (zob. s. 28 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Wskazywana przez spółkę niekonsekwencja w argumentacji WSA mogłaby mieć istotne znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, gdyby skarżąca przedstawiła dowody i związaną z nimi argumentację, które łącznie świadczyłyby o tym, że nie tylko podjęła w 2013 r. działania zmierzające do wytworzenia systemu STS i na tej podstawie uzyskania dofinasowania ze środków unijnych, ale faktycznie wykorzystywała ów system. Zarówno w sposób, o którym mowa w treści wystawionych przez spółkę faktur dla podmiotów z nią powiązanych osobowo, biorących udział – zarówno w ocenie Naczelnika UCS, jak i w ocenie Prokuratury Okręgowej w G. – w wystawianiu nierzetelnych faktur w celu uzyskania korzyści majątkowej w wyniku wprowadzenia w błąd dysponenta środków unijnych, jak i poprzez uzyskanie przychodów od podmiotów niezależnych, korzystających z systemu STS.
Tego rodzaju argumentacji nie przedstawiła jednak skarżąca. Nie przedstawiła przy tym stosownych rozważań dotyczących "istotności" zarzucanych WSA naruszeń, zarówno w rozumieniu art. 174 pkt 2, jak i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny podziela natomiast argumentację sądu pierwszej instancji dotyczącą zarzutów procesowych skargi w zakresie naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, czyli art. 120 – art. 123, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 194 § 1, art. 197 § 1 oraz art. 235, także w związku z art. 94 ust. 2 ustawy o KAS (zob. s. 25-36 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Bez konieczności przywoływania argumentacji WSA w tym zakresie za nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty procesowe skargi kasacyjnej co do naruszenia ww. przepisów Op i ustawy o KAS. Skoro WSA zasadnie przyjął, że nie odzwierciedlały rzeczywistości sporne w rozpoznawanej sprawie faktury (wystawione przez spółkę i wystawione dla spółki), to za chybiony należało uznać także zarzut naruszenia przez WSA art. 193 § 4 Op w zw. z art. 235 Op w zw. z art. 94 ust. 2 ustawy o KAS. Zapisy dokonywane w księgach podatkowych na podstawie faktur, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, stanowią bowiem podstawę do uznania za nierzetelne i wadliwe ksiąg podatkowych prowadzonych przez spółkę. Dodać należy, że organ podatkowy w odpowiedzi na skargę kasacyjną trafnie wskazał, że spółka w skardze kasacyjnej ponowiła argumentację zawartą w skardze do WSA, nie przedstawiając żadnych nowych okoliczności lub dowodów (zob. s. 6 odpowiedzi NUCS na skargę kasacyjną). W konsekwencji nieusprawiedliwiony okazał się zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa.
W sytuacji, gdy spółka nie podstawiła skutecznie zasadności ustaleń faktycznych dokonanych przez organ podatkowy, zaakceptowanych przez sąd pierwszej instancji, to za nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty materialnoprawne skargi kasacyjnej. Skoro spółka wystawiała nierzetelne faktury dla powiązanych z nią osobowo podmiotów wskazanych przez organy podatkowe, to znaczy, że kwoty wykazane w treści spornych faktur jako należności skarżącej za usługi licencyjne nie mogły zostać zaliczone do jej przychodów z działalności gospodarczej. To oznacza, że nieusprawiedliwione okazały się zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez WSA art. 7 i art. 12 ust. 1 updop. Tym bardziej w sytuacji, gdy spółka nie wskazała jednostki redakcyjnej art. 7 updop naruszonej jakoby przez WSA i nie przedstawiła jakiejkolwiek argumentacji wspierającej zarzut naruszenia owej regulacji dotyczącej przedmiotu opodatkowania. Odnośnie do zarzucanego naruszenia art. 12 ust. 1 updop spółka wprost wskazała zaś, że jest to konsekwencja błędnego w jej przekonaniu przyjęcia przez sąd pierwszej instancji, że wystawiała nierzetelne faktury.
Podobnie należy ocenić zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 15, art. 16 i art. 18 updop. Zarzuty te zostały bowiem wadliwie sformułowane (nie wskazano jednostek redakcyjnych ww. przepisów naruszonych jakoby przez WSA) i nie zostały należycie uzasadnione. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie przedstawiono jakiejkolwiek argumentacji, do której mógłby odnieść się Naczelny Sąd Administracyjny. Powyższe zarzuty należało zatem uznać za wymykające się spod kontroli instancyjnej. Odnośnie do zarzucanego WSA naruszenia art. 15 ust. 1 oraz ust. 4d updop należy zaś wskazać, że do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 updop nie mogą zostać zaliczone kwoty wynikające z nierzetelnych faktur (tj. takich, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych). Brak jest w takiej sytuacji podstaw do wniosku, że owe faktury dokumentują poniesienie kosztów mających
na celu uzyskanie przychodów lub zabezpieczenie ich źródła. Oczekiwanego przez spółkę wpływu na wysokość podstawy opodatkowania w rozumieniu regulacji zawartych w art. 18 updop nie mogły zatem mieć kwoty ujawnione w treści spornych faktur jako zaplata za usługi informatyczne nabywane od podmiotów powiązanych ze spółką osobowo (tych samych, dla których wystawiała faktury spółka). Kwoty wynikające
z treści spornych faktur wystawionych dla spółki nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów zarówno w rozumieniu art. 15 ust. 1 updop (ogólne wskazanie rozmienia pojęcia koszty uzyskania przychodów), jak i w rozumieniu art. 15 ust. 4d updop, która to regulacja dotyczy sposobu rozliczania kosztów, które są kosztami w rozumieniu art. 15 ust. 1 updop. Regulacja przewidziana w art. 15d updop ma zastosowanie wówczas, gdy dotyczy kwot zaliczanych do kosztów, o których mowa w art. 15 ust. 1 updop. Bezsporna w sprawie jest ocena faktur wystawionych przez T. Sp. z o.o.
4. Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, zgodnie z art. 184 ppsa, bowiem wyrok WSA odpowiada prawu pomimo częściowo błędnego uzasadnienia. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zaś na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 ppsa w zw. z art. 207 § 1 ppsa, stosując przy tym regulacje zawarte w § 2 pkt 7 oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a
w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935
ze zm.), mając również na uwadze wynik rozpoznawanej sprawy.