Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 18 stycznia 2023 r., III SA/Wa 1047/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi P. M. (dalej: strona, skarżący), uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 marca 2022 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
2. Jak wynika z uzasadnienia, istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy spółka komandytowa wypłacając w trakcie roku podatkowego zaliczki na poczet zysku, zobowiązana będzie do pobierania zaliczek na ten podatek lub podatku dochodowego od osób fizycznych od faktycznie wypłaconych komplementariuszowi zaliczek na poczet zysku, co miałoby skutki podatkowe dla komplementariusza.
Zdaniem skarżącego, spółka komandytowa, która będzie płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, nie będzie zobowiązana do pobierania zaliczek na ten podatek ani podatku dochodowego od osób fizycznych od faktycznie wypłacanych komplementariuszowi w trakcie roku zaliczek na poczet zysku. Podatek może zostać pobrany przez płatnika dopiero po złożeniu przez spółkę zeznania CIT-8 oraz podjęciu uchwały wspólników o zatwierdzeniu sprawozdania finansowego i podziale zysku za dany rok. Przeciwnego zdania był organ interpretacyjny. Rozpoznając sprawę, sąd pierwszej instancji przyznał rację skarżącemu (pełny tekst uzasadnienia orzeczenia dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej: CBOSA).
3. Od powyższego orzeczenia organ wniósł skargę kasacyjną żądając jego uchylenia w całości oraz rozpoznania skargi poprzez jej oddalenie, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 a ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 30a ust. 6a-6e oraz art. 41 ust. 4e ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r,, poz. 1128 z późn. zm., dalej u.p.d.o.f.), poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę zastosowania polegającą na przyjęciu przez sąd pierwszej instancji, że spółka komandytowa, jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłaty zaliczki na poczet zysku komplementariusza, nie ma obowiązku pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconej komplementariuszowi zaliczki na poczet zysku w chwili jej wypłaty gdyż do obliczenia wysokości podatku od komplementariusza, zgodnie z art. 30a ust. 6a u.p.d.o.f., konieczne jest poznanie wysokości podatku należnego spółki komandytowej, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia w/w przepisów powinna doprowadzić Sąd do uznania, że spółka komandytowa jako płatnik jest obowiązana pobrać zryczałtowany podatek dochodowy zgodnie z art. 41 ust. 4 u.p.d.o.f. od przychodów ze świadczeń wypłaconych komplementariuszowi z tytułu zaliczki.
W odpowiedzi skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego świadczonego przez radcę prawnego, według norm przepisanych.
4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegała oddaleniu.
4.1. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych) chyba, że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Nie ujawniono także podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40). Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.).
4.2. Wymaga podkreślenia, że analogiczne zagadnienie prawne jak będące istotą sporu w niniejszej sprawie było już przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. m.in. w wyrokach: z 26 stycznia 2024 r. II FSK 968/23; z 7 lutego 2024 r., II FSK 1338/23; z 13 lutego 2024 r., II FSK 1250/23; z 14 lutego 2024 r., II FSK 1278/23; z 22 lutego 2024 r., II FSK 1449/23 i II FSK 1687/23; z 2 lipca 2024 r. II FSK 1387/21; z 5 września 2024 r., II FSK 56/22; z 9 stycznia 2025 r., II FSK 446/22; z 18 lutego 2025 r., II FSK 629/22; z 4 marca 2025 r. II FSK 753/22; z 26 marca 2025 r., II FSK 874/22; publik. CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela zawartą tam argumentację, a ocenę prawną wyrażoną w powołanych orzeczeniach w pełni aprobuje, stąd też w dalszej części uzasadnienia będzie posługiwał się argumentacją zbieżną z tą, która została przedstawiona w tych wyrokach.