W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Mając na uwadze jej treść i podniesione w niej zarzuty, na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Wymaga to zatem prawidłowego ich określenia w samej skardze, a więc konieczność precyzyjnego wskazania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej, sąd uchybił.
Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd kasacyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej stanowiącej sformalizowany środek zaskarżenia, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów i wychodzenia poza ramy, które zostały nakreślone w skardze kasacyjnej, może więc dokonywać oceny tylko tych przepisów, które zostały wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone w sposób w niej podany.
Wymogiem dla skargi kasacyjnej jest nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale także ich uzasadnienie, co wynika z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Obok wskazania naruszonych przepisów, niezbędne jest więc wyjaśnienie, na czym naruszenie to polegało, a w przypadku podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. wykazanie, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno odnosić się nie tylko do każdej nich z osobna, ale także do każdego z poszczególnych formułowanych w ich ramach zarzutów.
Poczynienie powyższych uwag było niezbędne, wobec wystąpienia uchybień w konstrukcji rozpoznawanej skargi kasacyjnej, które objawiały się w nieprawidłowym formułowaniu i uzasadnianiu zarzutów, co z kolei rzutuje w bezpośredni sposób na możliwość i zakres dokonania merytorycznej oceny zaskarżonego wyroku w ramach sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej.
Dwa pierwsze zarzuty skargi kasacyjnej, sformułowane w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., dotyczą naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.
Wskazany w tych zarzutach jako naruszony art. 151 P.p.s.a. jest, tzw. przepisem wynikowym, który stanowi dla wojewódzkiego sądu administracyjnego podstawę prawną do oddalenia skargi w razie jej nieuwzględnienia. Oddalenie skargi oznacza, że sąd ten uznał, że w zaskarżonym akcie nie doszło do naruszeń prawa w zakresie określonym w art. 145 § 1 i § 2 tej ustawy, które to naruszenia, gdyby miały one miejsce, prowadziłyby do uwzględnienia skargi. Jeżeli zatem formułowany jest zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a., to powinno temu towarzyszyć powiązanie z przepisami prawa materialnego bądź procesowego, które zostały naruszone przez organy administracyjne (tu - podatkowe) - czego z naruszeniem art. 151 P.p.s.a. nie dostrzegł sąd pierwszej instancji, nie zaś z innymi przepisami P.p.s.a., których organ administracji naruszyć nie mógł. Tylko w takim kształcie zarzut dotyczący naruszenia art. 151 P.p.s.a. ma sens.
Natomiast w treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. wskazano, jaki środek winien zastosować sąd uznając, że organy dopuściły się określonych w tym przepisie uchybień proceduralnych. Skuteczność zarzutu naruszenia powyższego przepisu wynikowego zależy od wykazania zasadności naruszenia innych konkretnych przepisów, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono.
Wobec powyższego powołanie w skardze kasacyjnej jedynie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. uznać należy za dalece niewystarczające dla wykazania nieprawidłowości zaskarżonego wyroku.
Odnosząc się do zarzutów sformułowanych na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. podnieść należy, że oprócz podania ww. przepisu autor skargi kasacyjnej nie wskazał naruszonych przepisów prawa materialnego. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł zarzutu tego rozpoznać.
Tak sformułowana skarga kasacyjna nie mogła być skuteczna i przynieść postulowanego w niej rezultatu w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.
W zakresie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu podatkowego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a), w zw. z pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, z późn. zm.).