Wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2026, sygn. II FSK 607/25

Orzecznictwo sądów administracyjnych niejednokrotnie wskazywało na to, że braki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie są brakiem formalnym, podlegającym uzupełnieniu w oparciu o art. 49 § 1 P.p.s.a. Sąd nie wzywa strony do uzupełnienia wniosku w tym zakresie. Uzasadnienie takie nie jest, bowiem elementem obligatoryjnym, wpływającym na ważność wniosku i warunkującym jego dopuszczalność (por. postanowienia NSA z: 27 października 2021 r., I GZ 326/21 oraz 20 października 2021 r., I GZ 313/21). Natomiast w przypadku pobieżnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, czy niezałączenia dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy treść art. 61 § 3 w zw. z 49 § 1 P.p.s.a. nie stanowi podstawy do wzywania przez sąd do uzupełnienia ww. wniosku o wstrzymanie (por. postanowienia NSA z: 26 lutego 2013 r., II FSK 1064/12; 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10; z 3 listopada 2015 r., II FZ 815/15 oraz II FZ 785/15).

Wniosek rozpatrywany przez Sąd w niniejszej sprawie pomimo tego, że jest obszerny i załączono do niego dokumenty na poświadczenie okoliczności w nim wskazanych, pozostawia wiele niejasności i nie wyjaśnia elementów stanu faktycznego, które są istotne w świetle oceny wypełnienia przesłanek ochrony tymczasowej. Sytuacja majątkowa Skarżącego przedstawiona została w sposób fragmentaryczny i wybiórczy. Przede wszystkim należy zauważyć, że z wniosku nie wynika aktualny stan spłaty zobowiązania wynikłego z zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Z jednej strony Skarżący we wniosku stwierdza, że "niezależnie od znacznego pogorszenia sytuacji finansowej Strony, Skarżący regularnie wpłaca na miarę swoich możliwości finansowych środki na poczet zaległych zobowiązań podatkowych" a zatem wskazuje na obniżenie kwoty zaległości wynikającej z zaskarżonej decyzji. Z drugiej strony we wniosku nie można się doszukać informacji na temat bieżącego obciążenia. Sąd nie ma zatem możliwości dokonania zestawienia zdolności płatniczej Skarżącego w relacji do Jego zobowiązań. Nie sposób zatem stwierdzić, iż uprawdopodobnione zostały argumenty o możliwości spowodowania przez wykonanie zaskarżonej decyzji tak znaczących skutków, jakie określone zostały w uzasadnieniu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej.

Ponadto przedłożone wraz z wnioskiem materiały dowodowe odzwierciedlają jedynie część sytuacji Skarżącego i nie pozwalają na przeprowadzenie wszechstronnej analizy wniosku. Skarżący złożył dokumenty wskazujące na pogorszające się wyniki finansowe prowadzonej działalności gospodarczej, jednak nie obrazowały one aktualnej sytuacji (np. lista środków trwałych z 2021 r., rachunek zysków i strat za 2022 i 2023 r., bilans aktywów i pasywów za 2022 r i 2023 r.). Tak okrojony, jak ten przedłożony wraz z wnioskiem materiał dowodowy, wraz z niepełnym w treści wnioskiem, nie wypełnia przesłanek warunkujących zasadność jego złożenia. W ocenie Sądu, na analizowanym etapie postępowania nie zostało uprawdopodobnione by wykonanie decyzji miało doprowadzić do zagrożenia wyrządzeniem znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków w zakresie wydolności finansowej Skarżącego.

Dodatkowo wskazać należy, że Skarżący wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji działał przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego wymaga się wyższego miernika dbałości o prowadzone sprawy niż od osób niezajmujących się zawodowo prawem. Taki pełnomocnik powinien wiedzieć, że kluczowe jest wskazanie konkretnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, w tym aktualnego stanu spłaty zobowiązania wynikłego z zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Wiedza ta z pewnością była i jest znana pełnomocnikowi Skarżącego (por. postanowienia NSA z: 6 sierpnia 2025 r., I FSK 1219/24 oraz I FSK 1621/24).

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.