Wyrok NSA z dnia 04 lutego 2026, sygn. II FSK 619/23

Sygnatura: II FSK 619/23
Data orzeczenia: 04 lutego 2026
Sąd: Naczelny Sąd Administracyjny (NSA)
Status: Prawomocne
Podatnik: spółka akcyjna

Streszczenie

Spółka (polski rezydent podatkowy) posiada pośrednio 100% udziałów w spółkach cypryjskich, które są cypryjskimi rezydentami podatkowymi i nie prowadzą istotnej rzeczywistej działalności gospodarczej. Spółki te osiągają przychody z działalności żeglugowej (najem statków w transporcie międzynarodowym), która na Cyprze opodatkowana jest podatkiem tonażowym i wyłączona z podatku dochodowego, a także przychody z udzielonych pożyczek objęte podatkiem…

dochodowym. Spółka zwróciła się o interpretację, czy dochód z działalności żeglugowej opodatkowany podatkiem tonażowym na Cyprze podlega opodatkowaniu podatkiem CFC w Polsce, jeżeli spełnione są kryteria z art. 24a ust. 3 pkt 3-5 ustawy o CIT. Spółka argumentowała, że skoro polska ustawa o CIT wyłącza z opodatkowania dochody opodatkowane polskim podatkiem tonażowym, to analogicznie dochody opodatkowane zagranicznym podatkiem tonażowym również powinny być wyłączone. DKIS uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe, stwierdzając, że wyłączenie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT dotyczy wyłącznie podmiotów opodatkowanych według polskiej ustawy o podatku tonażowym, a nie zagranicznych analogów. WSA podzielił to stanowisko, opierając się na wykładni językowej i ścisłej interpretacji wyłączeń. NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że literalne brzmienie przepisu nie pozwala na rozszerzenie go na podmioty opodatkowane podatkiem tonażowym za granicą, a ewentualna zmiana mogłaby być jedynie postulatem de lege ferenda.

jeszcze 140 słów

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA del. Andrzej Melezini, Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ż. S.A. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Sz 607/22 w sprawie ze skargi Ż. S.A. z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 lipca 2022 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.154.2022.2.BD w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ż. S.A. z siedzibą w S. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

1. Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Sz 607/22, uchylający interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "organ", "DKIS") z dnia 19 lipca 2022 r. wydaną dla Ż. S.A. z siedzibą w S.(dalej: "Skarżąca", "Spółka") w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Wyrok ten dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA).

2.1. Zgodnie ze stanem faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, Spółka jest polskim podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, która posiada pośrednio 100% udziałów w spółkach zagranicznych z siedzibą na Cyprze. Podmioty te są cypryjskimi rezydentami podatkowymi, nie prowadzą w tym państwie istotnej rzeczywistej działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Spółki osiągają przychody z działalności żeglugowej, tj. przychody z tytułu najmu statków eksploatowanych w transporcie morskim międzynarodowym, która jest objęta opodatkowaniem podatkiem tonażowym na Cyprze i jednocześnie działalność ta jest wyłączona z opodatkowania podatkiem dochodowym. Poza działalnością żeglugową, spółki te osiągają przychody z tytułu udzielonych pożyczek, które objęte są podatkiem dochodowym na Cyprze.

Na tle przytoczonego powyżej opisu stanu faktycznego Spółka dążyła m.in. do ustalenia, czy dochód z działalności żeglugowej opodatkowany podatkiem tonażowym na Cyprze podlega opodatkowaniu podatkiem CFC w przypadku spełnienia przez Spółkę kryteriów wynikających z art. 24a ust. 3 pkt 3, pkt 4 lub pkt 5 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r., poz.1800 ze zm., dalej: "u.p.d.o.p.").

Spółka wskazała, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów (dochodów) przedsiębiorcy żeglugowego opodatkowanych na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 985), z zastrzeżeniem art. 9 ust. 1a. Skoro zaś polska ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych wyłącza z opodatkowania podatkiem dochodowym dochody opodatkowane podatkiem tonażowym, to w ocenie Skarżącej dochody spółek cypryjskich w zakresie działalności żeglugowej nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, pomimo że są one jednostkami kontrolowanymi. W przeciwnym razie doszłoby do sytuacji porównania wysokości zapłaconego podatku tonażowego do podatku dochodowego od osób prawnych. Wartości te są niewspółmierne, ponieważ inne wartości stanowią podstawę obliczenia dochodu i podatku w podatku tonażowym.

2.2. W interpretacji indywidualnej z dnia 19 lipca 2022 r. DKIS uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ stwierdził, w oparciu o treść art. 2 ust. 1 pkt 4 oraz art. 9 ust. 1a u.p.d.o.p., że przepisów tej ustawy nie stosuje się do przychodów (dochodów) przedsiębiorcy żeglugowego opodatkowanych na zasadach wynikających z polskiej ustawy o podatku tonażowym, o której mowa w tych przepisach, a ponadto podmioty te są obowiązane do prowadzenia ewidencji wyodrębniającej przychody/koszty związane z poszczególnym rodzajem działalności. Wskazał, że zgodnie ze stanem faktycznym podanym we wniosku spółki cypryjskie nie są opodatkowane polską ustawą o podatku tonażowym, stąd nie znajdzie zastosowania do uzyskiwanych przez nie przychodów wyłączenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. Przychody (dochody) uzyskiwane przez te spółki z działalności żeglugowej, opodatkowane cypryjskim podatkiem tonażowym, podlegają opodatkowaniu podatkiem CFC w Polsce.

3. WSA w zaskarżonym wyroku podzielił stanowisko przedstawione przez organ w interpretacji. Wskazał na okoliczność, że spółki z siedzibą na Cyprze osiągają przychody z działalności żeglugowej, która objęta jest opodatkowaniem podatkiem tonażowym na Cyprze. W związku z tym, do przychodów tych nie ma zastosowania ustawa z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 985) wskazana w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. Podkreślił, że wszelkie zwolnienia oraz wyłączenia z opodatkowania należy interpretować ściśle, opierając się na wykładni językowej. Stąd też, zdaniem WSA, organ zasadnie stwierdził, że dochody spółek cypryjskich nie podlegają wyłączeniu z opodatkowania uregulowanego w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., podlegają natomiast opodatkowaniu podatkiem od dochodów zagranicznej jednostki kontrolowanej, o których mowa w art. 24a ust. 1 u.p.d.o.p. Powołując się ponadto na utrwaloną linię orzeczniczą NSA, według której obce regulacje prawne można traktować jako regulacje szczególne względem polskich regulacji – jedynie w drodze wyjątku, kiedy jest to wyraźnie wskazane – jako niedopuszczalne ocenił Sąd pierwszej instancji analogiczne przyjęcie, w ramach wykładni art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., przepisów cypryjskiej ustawy o podatku tonażowym. WSA nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ przepisów postępowania przy wydawaniu interpretacji indywidualnej.

4.1. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku WSA Spółka zarzuciła:

I. Na podstawie art. 174 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a.") – naruszenie art. 151 p.p.s.a. i art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a., które miało znaczący wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a) p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.; dalej: "p.u.s.a.") - przez dokonanie wadliwej kontroli legalności rozstrzygnięcia, zawartego w interpretacji, które skutkowało oddaleniem skargi w sytuacji, gdy skarga powinna być uwzględniona w całości;

2. art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarga powinna być uwzględniona w całości, w tym wskutek zaakceptowania przez WSA naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 14c w zw. z art. 121 § 1 i art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., dalej: "O.p.") – przez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych przez: (i) dokonanie błędnej wykładni przepisów u.p.d.o.p. w zakresie CFC, co doprowadziło w konsekwencji do podwójnego opodatkowania dochodów Spółki osiąganych przez Spółkę jako wspólnika spółki cypryjskiej z działalności żeglugowej prowadzonej przez spółkę cypryjską i opodatkowanych podatkiem tonażowym na Cyprze, jak również (ii) zaniechanie wyczerpującego uzasadnienia stanowiska DKIS;

3. art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe uzasadnienie wyroku, przejawiające się w oparciu się w znacznej części uzasadnienia wyroku na stanowisku DKIS zawartym w interpretacji, co wskazuje na wadliwą kontrolę legalności rozstrzygnięcia zawartego w interpretacji;

4. art. 141 § 4 p.p.s.a. – przez rażąco wadliwe uzasadnienie wyroku WSA przejawiające się w zaniechaniu odniesienia się przez WSA do merytorycznego stanowiska Spółki przedstawionego w Skardze, co uniemożliwia (znacząco utrudnia) Spółce podniesienie zarzutów instancyjnych, a następnie uniemożliwia (znacząco utrudnia) NSA dokonanie prawidłowej kontroli instancyjnej, co jednocześnie narusza art. 45 Konstytucji RP i konstytucyjnie gwarantowane Spółce prawo do sądu, co narusza też art. 134 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.;

5. art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 zdanie pierwsze i art. 14c § 2 O.p. – przez zaakceptowanie przez WSA ich błędnego zastosowania i zaakceptowanie przez WSA naruszenia art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 zdanie pierwsze i zdanie drugie O.p. – przez ich błędne niezastosowanie – w wyniku uznania za nieprawidłowe stanowiska Spółki przedstawionego w zakresie pytania nr 1 wniosku i oddalenie skargi (co uzasadniania zarzut naruszenia art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), podczas gdy w stanie faktycznym analizowanym w interpretacji, stanowisko Spółki przedstawione we wniosku w zakresie pytania nr 1, należało uznać za prawidłowe w całości, a skargę uwzględnić (co uzasadnia też zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarga winna być uwzględniona w całości);

6. nieuprawnione pominięcie przez WSA stanowiska wyrażonego w wytycznych Komisji Europejskiej w odniesieniu do podstawowych zasad nakładania podatku tonażowego, skutkujące błędnym zastosowaniem przepisów o CFC w tej sprawie, co

powoduje naruszenie swobody przepływu kapitału i przedsiębiorczości, co narusza art. 49 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 134 p.p.s.a.

II. Na podstawie art. 174 pkt 1) p.p.s.a. – naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. – przez wydanie wyroku z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 zdanie pierwsze i art. 14c § 2 O.p. oraz art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 zdanie pierwsze i zdanie drugie O.p. w zw. z art. 24a ust. 6 i ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4) u.p.d.o.p. – przez zaakceptowanie przez WSA błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, a w konsekwencji niewłaściwej oceny co do ich zastosowania – polegającej na błędnym uznaniu, że: (i) w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku, dochody spółki cypryjskiej z działalności żeglugowej, podlegające opodatkowaniu podatkiem tonażowym na Cyprze, powinny zostać opodatkowane też w Polsce podatkiem CFC, w sytuacji, gdy dochody takie winny być wyłączone z zakresu opodatkowania podatkiem CFC w Polsce na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4) u.p.d.o.p., a także (ii) błędne oparcie się wyłącznie na wykładni językowej przepisów u.p.d.o.p. i uznanie, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku, nie znajduje zastosowania przepis art. 2 ust. 1 pkt 4) u.p.d.o.p. do dochodów spółki cypryjskiej z działalności żeglugowej, opodatkowanej podatkiem tonażowym na Cyprze w sytuacji, gdy w tej sprawie przepis art. 2 ust. 1 pkt 4) u.p.d.o.p. powinien znaleźć analogiczne zastosowanie przez uznanie, że z zakresu opodatkowania podatkiem CFC są wyłączone dochody spółki cypryjskiej z działalności żeglugowej, opodatkowane podatkiem tonażowym na Cyprze na takiej samej zasadzie, jak dochody przedsiębiorcy żeglugowego opodatkowane podatkiem tonażowym zgodnie z polską ustawą o podatku tonażowym - co w konsekwencji doprowadziło do zaakceptowania przez WSA błędnego zastosowania przez DKlS art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 zdanie pierwsze i art. 14c § 2 O.p. oraz błędnego niezastosowania art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 zdanie pierwsze i zdanie drugie O.p. – przez uznanie za nieprawidłowe w całości stanowiska Spółki, przedstawionego we wniosku, podczas gdy w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym analizowanym w interpretacji, stanowisko Spółki przedstawione we wniosku należało uznać za prawidłowe w całości.

W związku z przytoczonymi wyżej zarzutami Spółka wniosła o uchylenie w całości wyroku WSA i merytoryczne rozpoznanie sprawy przez NSA, względnie o uchylenie w całości wyroku WSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

4.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną DKIS wniósł o jej oddalenie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna.

5.2. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Sąd nie stwierdził wystąpienia żadnej z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w § 2 cytowanego przepisu, stąd też stosownie do art. 193 zd. drugie p.p.s.a. dalszą część uzasadnienia ograniczy do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

5.3. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Zgodnie z zasadą przyjętą w orzecznictwie sądów administracyjnych, zbadaniu w pierwszej kolejności podlegają zarzuty proceduralne, których zasadność może prowadzić do naruszeń prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie istota sporu koncentruje się jednak wokół błędnej wykładni przepisu prawa materialnego. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny odstąpi od wskazanej powyżej zasady i w pierwszej kolejności przystąpi do oceny zarzutu materialnoprawnego.

5.4. Odnosząc się do meritum sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że rację w zaistniałym sporze ma organ interpretacyjny. Z literalnej, jednoznacznie brzmiącej treści przepisu art. 2 ust. 1 pkt 4) u.p.d.o.p. wynika wprost, że wyłączenie tam wskazane dotyczy konkretnie przedsiębiorcy żeglugowego opodatkowanego na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 985), z zastrzeżeniem art. 9 ust. 1a. Ustawodawca wyłączył zatem stosowanie ustawy w stosunku do podmiotów opodatkowanych na podstawie konkretnego aktu prawnego, tj. wskazanej tam polskiej ustawy o podatku tonażowym, według konkretnych zasad przewidzianych w tym akcie – nie zaś w stosunku do podmiotów generalnie opodatkowanych podatkiem tonażowym "jako takim", niezależnie od kraju i obowiązujących w nim zasad opodatkowania. Uwzględniając dyrektywę wykładni racjonalnego ustawodawcy stwierdzić należy, że gdyby jego intencją przy konstruowaniu analizowanego przepisu było szersze ujęcie wyłączenia opodatkowania ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych, sformułowałby przepis w inny sposób. Tymczasem wykładnia językowa art. 2 ust. 1 pkt 4) u.p.d.o.p. nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych. W tej sytuacji poszukiwanie znaczenia normy poza ramami wyznaczonymi przez wykładnię literalną i odwoływanie się do pozostałych rodzajów wykładni, tj. funkcjonalnej i systemowej, nie znajduje uzasadnienia. Ewentualna modyfikacja treści spornego przepisu mogłaby co najwyżej stać się przedmiotem postulatu de lege ferenda. W aktualnym stanie prawnym Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje natomiast podstaw do stosowania wykładni rozszerzającej znaczenie przepisu, proponowanej przez Stronę w skardze kasacyjnej, które w istocie oznaczałoby niedozwolone zastosowanie wykładni contra legem. Podkreślić ponadto należy, że przepisy dotyczące stosowania wszelkich ulg, zwolnień oraz wyłączeń z opodatkowania stanowią wyjątek od zasady ogólnej, co oznacza, że zgodnie z zasadą exceptiones non sunt extendendae – muszą być one interpretowane w sposób ścisły. Również z tego względu wyrażone w skardze kasacyjnej oczekiwania strony skarżącej są niemożliwe do zrealizowania. Tym samym, zasadne było stanowisko DKIS zaaprobowane przez WSA, że dochody Skarżącej podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od dochodów zagranicznych jednostek kontrolowanych (CFC), na podstawie art. 24a ust. 1 u.p.d.o.p.

5.5. Konsekwencją przedstawionej powyżej oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego jest uznanie przez Sąd za niezasadne: pierwszego, drugiego i piątego zarzutu naruszenia prawa procesowego. Odnosząc się ponadto bezpośrednio do pierwszego z podniesionych zarzutów, to skład orzekający podziela stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę kasacyjną, w której pełnomocnik powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2016 r. o sygn. akt II GSK 2340/14 i trafnie zauważył, że przepisy art. 3 par. 1 i 2 p.p.s.a. (jak również art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a.) zawierają normy o charakterze ustrojowym. Stanowią one, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie oraz że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne i inne akty wskazane w ustawie. Słusznie wskazano, że do wystąpienia przesłanek warunkujących naruszenie tych przepisów mogłoby dojść wówczas, gdyby sąd administracyjny odmówił rozpoznania skargi mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. Takiego uchybienia Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie nie stwierdził.

5.6. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji w sposób zwięzły i klarowny uzasadnił motywy swojego rozstrzygnięcia, które w ocenie składu orzekającego nie wymagały szerszego wyjaśnienia niż zostało to przedstawione w zaskarżonym wyroku. Jednocześnie wojewódzki sąd administracyjny nie miał obowiązku konstruowania w całości nowej argumentacji, jeśli ta przedstawiona przez organ interpretacyjny okazała się wystarczająca. Sąd powinien natomiast w uzasadnieniu wyroku wyjaśnić, dlaczego przyjął sposób rozumowania, który doprowadził go do konkretnego rozstrzygnięcia, co też uczynił. Sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się z tym rozstrzygnięciem i proponuje inny sposób rozumienia spornego przepisu, nie może stanowić podstawy zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

5.7. Odnosząc się do ostatniego z zarzutów procesowych, tj. zarzutu naruszenia art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 49 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, stwierdzić należy, że wytyczne Komisji Europejskiej nie są wiążącym źródłem prawa ani tym bardziej nie mają prymatu nad przepisami ustaw krajowych państw członkowskich. Zarzut, którego przedmiotem jest tworzenie regulacji prawnych sprzecznych (w ocenie Skarżącej) z prawem europejskim, przy uwzględnieniu powołanych wytycznych Komisji Europejskiej, może być co najwyżej postawiony ustawodawcy, jednak Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny do jego oceny.

6. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

jeszcze 1825 słów

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo