Wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2025, sygn. II FSK 631/25

Wniosek skarżącej w tej części podlega więc odrzuceniu ze względu na jego niedopuszczalność na podstawie art. 56 § 1 pkt 6 w związku z art. 61 § 3 i art. 193 P.p.s.a.

3.3. Odnośnie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora lzby Administracji Skarbowej w Rzeszowie oraz decyzji organu pierwszej instancji w pierwszej kolejności wskazać należy, że Skarżąca już na etapie skargi do Sądu pierwszej instancji wnioskowała o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Efektem złożonego wniosku było rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który postanowieniem z 16 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Rz 591/24, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżąca nie złożyła zażalenia na ww. postanowienie. W skardze kasacyjnej zawarła jednakże ponowny wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej. W tym miejscu przypomnieć należy, że oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uniemożliwia jego ponowienia w razie zmiany okoliczności, co wynika z treści art. 61 § 4 P.p.s.a. (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 538/17, z dnia 30 marca 2017 r., sygn. akt II GZ 222/17, z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt I FZ 392/16; orzeczenia dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/, CBOSA). Jednak wniosek Skarżącej zawarty w skardze kasacyjnej stanowi powtórzenie wniosku ze skargi (uzasadnienie wniosku zawarte w punktach skargi 52-55 odpowiada treści uzasadnienia wniosku zawartej w punktach 65-68 skargi kasacyjnej). Z ponownego wniosku złożonego przez Skarżącą w niniejszej sprawie nie wynikają żadne nowe okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Skarżąca złożyła zatem kolejny wniosek niezawierający wymaganego uzasadnienia. Natomiast, jak zostało to już wskazane powyżej, to na wnioskującym o wstrzymanie wykonania spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował jego sytuację finansową i majątkową, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Obowiązkiem Skarżącej było więc przedstawienie konkretnych, zmienionych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo wskazać należy, że Skarżąca wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji działała przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego wymaga się wyższego miernika dbałości o prowadzone sprawy niż od osób niezajmujących się zawodowo prawem. Taki pełnomocnik powinien wiedzieć, jakie są skutki braku wskazania konkretnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu oraz braku poparcia twierdzeń zawartych w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji stosownymi dokumentami źródłowymi. Podkreślić, też należy treść art. 61 § 3 zd. pierwsze, zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi to sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W sytuacji przekazania skargi sądowi administracyjnemu, organ, co do zasady, utracił możliwość orzekania w tej kwestii (por. postanowienie NSA z 29 sierpnia 2022 r., II OSK 1444/22). Wiedza ta z pewnością była i jest znana pełnomocnikowi Skarżącego (por. postanowienie NSA z 18 maja 2022 r., sygn. akt II FSK 305/22).

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 4 w zw. z art. 193 P.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.