Zgodnie także z brzmieniem art. 14b § 1 oraz art. 14c § 1 i § 2 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Interpretacja zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Organ dokonuje interpretacji indywidualnej, przyjmując za wnioskodawcą ściśle określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe.
W sprawie, jak wynika z ustaleń Sądu pierwszej instancji, Skarżący złożył do organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Występując z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej Skarżący, wskazał, że prowadzi ewidencje dla wszystkich operacji finansowych związanych z uzyskiwaniem przychodów związanych z kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej. Ze względu na ilość oferowanych produktów, a także ich zróżnicowanie produkcyjne (nie wszystkich bowiem z produktów oferowanych przez Wnioskodawcę dotyczą kwalifikowane prawa własności intelektualnej) ewidencja ta opiera się na następującej metodologii:
1. Ustalana jest cena sprzedaży produktów. Kwota ta określana jest dla okresu w którym występuje stała kwota sprzedaży oraz stała wysokość kosztów produkcji. Dla każdego roku podatkowego może wystąpić kilka okresów, w których ustalana jest konkretna cena sprzedaży w zależności od częstotliwości zmian cen u dostawcy, które zwłaszcza w ostatnim czasie ulegają zmianie w sposób dynamiczny z racji ostatnich wydarzeń w kraju i na świecie (pandemia koronawirusa, światowy kryzys gospodarczy, kryzys wojenny na Ukrainie).
2. Na podstawie danych dotyczących wielkości sprzedaży i ceny ustalana jest średnia cena sprzedaży dla poszczególnych produktów, których dotyczą kwalifikowane prawa własności intelektualnej. Ustalenie średniej ceny jest niezbędne ze względu na stosowany przez Wnioskodawcę system rabatów, który powoduje, że nie jest możliwe samodzielne określenie stałej ceny produktu.
3. Ustalona średnia cena materiałów (stali i aluminium) w wymienionych w punkcie 1 okresach - stanowi największą część kosztów wytworzenia produktów, których dotyczą kwalifikowane prawa własności intelektualnej. Na podstawie ceny materiałów i surowców oraz wagi każdego z produktu określone zostały koszty produktu według wzoru: waga produktu x cena materiału = koszt materiału. W kosztach materiału uwzględnione zostało 10% odpadu generowanego przy czynnościach technologicznych.
4. Koszty pozostałych operacji produkcyjnych, które składają się na ostateczny koszt wytworzenia produktu przyjęte są na poziomie wyższym niż połowa ceny katalogowej pomniejszonej o koszt materiału. W kosztach pozostałych operacji produkcyjnych mieszczą się koszty takie jak: koszty osobowe oraz koszty energii, które są związane z takimi procesami jak cięcie, gięcie profilowanie, spawanie, cynkowanie, lakierowanie, montaż produktu, koszty ogólnozakładowe, koszty administracyjne w tym marketingowe, itd. Dla każdej z operacji przyjęto procentowy udział w łącznych kosztach pozostałych operacji produkcyjnych.
5. Suma kosztów materiałów oraz kosztów pozostałych operacji produkcyjnych stanowi podstawę określenia łącznych kosztów wytworzenia produktu, którego dotyczą kwalifikowane prawa własności intelektualnej.
6. Na podstawie uzyskanych średniej cen sprzedaży, od której to kwoty odjęte są koszty produkcji (koszty materiałów i surowców oraz pozostałe koszty operacji) ustalany jest dochód, który może być objęty preferencyjną 5% stawką podatkową.
W związku ze stosowaną metodologią ewidencjonowania kosztów uzyskania przychodu oraz dochodu dla każdego z kwalifikowanych praw własności intelektualnej Wnioskodawca zwrócił się z pytaniem, czy stosowana metodologia jest zgodna z art. 30cb ust. 1 pkt 1-5 oraz art. 30ca ust. 7 pkt 3 u.p.d.o.f.?
W jego ocenie prowadzona ewidencja spełnia ww. wymagania, natomiast - w ocenie organu interpretacyjnego - analiza zagadnienia przedstawionego organowi do rozstrzygnięcia, w kontekście przywołanych zasad postępowania interpretacyjnego, prowadzi do wniosku, że nie może ona podlegać analizie i ocenie w takim postępowaniu. Istota uznania wyboru sposobu prowadzenia ewidencji, będącej przedmiotem pytania, nie została bowiem uregulowana w przepisach materialnego prawa podatkowego. Ponadto, przepis prawa podatkowego będący przedmiotem interpretacji indywidualnej, odnoszący się do obowiązku prowadzenia odpowiedniej ewidencji, tj. art. 30cb u.p.d.o.f., nie daje uprawnień do rozstrzygania w powyższym zakresie. Z tej przyczyny organ stwierdził, że Skarżący nie oczekuje od organu wykładni przepisów u.p.d.o.f., w kontekście zaistniałej sytuacji, lecz potwierdzenia prawidłowości dokumentowania operacji finansowych dotyczących ulgi IP Box. Wobec tego, organ uznał, że kwestia poruszona w powyższym pytaniu nie może być przedmiotem wydanej interpretacji w trybie art. 14b i nast. O.p., dlatego też organ nie może uznać stanowiska Skarżącego za prawidłowe albo nieprawidłowe, co skutkowało koniecznością odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 O.p.
Wskazać należy, że - zgodnie z art. 14b § 3 O.p. - składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Podkreślenia wymaga, że kluczowym elementem, jaki w kontekście rozpoznawanej sprawy odróżnia postępowanie podatkowe od interpretacyjnego jest brak obowiązku (ani uprawnienia) organu do prowadzenia postępowania dowodowego, czyli ustalania jakichkolwiek elementów stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, które to strona jest zobowiązana przedstawić w sposób wyczerpujący we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że organ interpretacyjny powinien wydać na wniosek Skarżącego interpretację indywidualną, a tylko w przypadku, gdyby opis ten uznał za niewyczerpujący, powinien zażądać od wnioskodawcy jego uzupełnienia o określone dane czy też jego doprecyzowanie. Wezwanie wystosowane przez organ w trybie art. 169 § 1 O.p. może przy tym dotyczyć jedynie takich elementów stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, których brak uniemożliwia dokonanie oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2018 r. sygn. akt II FSK 3537/15).
Zarówno opisany przez Skarżącego we wniosku stan faktyczny, jak i pytanie zawarte we wniosku było w istocie pytaniem o zasadność subsumcji stanu faktycznego przedstawionego we wniosku pod odpowiednie normy prawa podatkowego. Nadto wniosek Skarżącego nie dotyczył interpretacji przepisów innych, niż przepisy prawa podatkowego.
Prawidłowo również Sąd pierwszej instancji ocenił, że analiza wniosku i stanowiska Skarżącego wskazuje, że jego zasadniczym celem było uzyskanie odpowiedzi na pytanie, czy w przedstawionym we wniosku stanie fatycznym, prowadzona przez niego ewidencja spełnia wymagania dla skorzystania z opodatkowania podatkiem dochodowym na zasadach określonych w art. 30ca u.p.d.o.f.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż organ nie wywiązał się z obowiązku wydania interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy wniosek Skarżącego spełniał wymogi formalne określone w art. 14b § 3 O.p., tj. Skarżący przedstawił wyczerpujący opis stanu faktycznego oraz własne stanowisko w sprawie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że analiza złożonego wniosku nie dawała podstaw do uznania stanowiska organu - co do konieczności odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej - za prawidłowe. Uwzględniając bowiem opis stanu faktycznego, treść zadanego pytania i stanowisko Wnioskodawcy, wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wymagane przez obowiązujące przepisy zostały przez Skarżącego spełnione, a jednocześnie brak było przesłanek, które stanowią podstawę do odmowy wszczęcia postępowania. Skoro istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny/zdarzenie przyszłe, a wątpliwości Skarżącego w sprawie dotyczyły wyodrębnienia w ewidencji określonych, wskazanych przez niego, a wymaganych elementów na gruncie przepisu art. 30cb ust. 2 u.p.d.o.f., to oczywiste jest, że oczekiwana przez Skarżącego odpowiedź organu co do tego, czy podjęte przez niego działania, związane z odpowiednim klasyfikowaniem kwalifikowanych kosztów w ewidencji, spełniają warunek wskazany w art. 30cb ust. 2 u.p.d.o.f. (obowiązek wyodrębnienia w ramach ewidencji kosztów o których mowa w art. 30ca ust. 4 u.p.d.o.f., przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu), nie zmierzała - wbrew ocenie organu - do uzyskania porady prawnej. Skarżący nie oczekiwał od organu odpowiedzi na pytanie, czy ta konkretna ewidencja jest prowadzona prawidłowo, ale czy określony sposób jej prowadzenia, i tym samym sposób wyodrębnienia kosztów kwalifikowanych, jest zgodny z przepisem art. 30cb ust. 2 u.p.d.o.f. Zgodnie bowiem z art. 30cb ust. 2 u.p.d.o.f., podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji. Przepis art. 30cb ust. 2 u.p.d.o.f., wskazuje jeden z warunków, które musi spełnić podatnik w celu skorzystania z odliczenia, o którym mowa w art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f., czyli tzw. ulgi IP Box. A, jak wynika z art. 3 pkt 6 O.p., ilekroć w ustawie mowa jest o ulgach podatkowych, rozumie się przez to przewidziane w przepisach prawa podatkowego zwolnienia, odliczenia, (...) których zastosowanie powoduje obniżenie podstawy opodatkowania lub wysokości podatku. Zatem, podatnicy, którzy planują skorzystanie z ulgi IP Box, obowiązani są, zgodnie z właściwymi przepisami u.p.d.o.f. wyodrębnić w ewidencji koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4 u.p.d.o.f., przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu. Powyższe wyodrębnienie jest warunkiem skorzystania z tej ulgi, jej elementem konstrukcyjnym. Przepis ten nakłada więc obowiązek określonego działania po stronie podatnika. Prawidłowo więc przyjął skarżący, że obowiązek ten może rodzić potencjalny spór pomiędzy nim, a organem podatkowym, którego przedmiotem będzie określenie, czy prowadzony przez niego sposób kwalifikowania przychodów i kosztów w ewidencji spełnia warunek "wyodrębnienia" wskazany w art. 30cb ust. 2 u.p.d.o.f.
W konsekwencji należało przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie informacje przedstawione przez Skarżącego były wystarczające do wydania na ich podstawie interpretacji indywidualnej. Skarżący uczynił więc zadość obowiązkowi określonemu w art. 14b § 3 O.p., co słusznie zaakcentowano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
W tej sytuacji, w sposób uprawniony Sąd pierwszej instancji podzielił zasadność zarzutów skargi co do wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 165a w zw. z 14h O.p.
Wobec tego, że zaskarżony wyrok nie narusza wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209, art. 205 § 2 i 4 oraz art. 204 pkt 2 p.p.s.a.