Uzasadnienie
Wyrokiem z 17 lipca 2024 r., III SA/Wa 489/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. I. (dalej: Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 5 grudnia 2023 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r.
Skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, radcę prawnego, w terminie wniosła o sporządzenie uzasadnienia wyroku i prawidłowo ten wniosek opłaciła.
W terminowo wniesionej skardze kasacyjnej Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, iż w związku z jej wykonaniem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody. Skarżąca nie dysponuje środkami, które pozwoliłyby jej choćby w części uiścić należności, choćby tymczasowo do czasu prawomocnego zakończenia sprawy. Ponadto Skarżąca zaznaczyła, iż jest osobą starszą i wszczęcie egzekucji w takiej wysokości uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z codziennym funkcjonowaniem. Do skargi kasacyjnej, zawierającej wniosek o wstrzymanie wykonania aktu dołączono: odpis skargi kasacyjnej, dowód uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, pełnomocnictwo wraz z opłatą skarbową
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie podlega uwzględnieniu.
Należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 24 kwietnia 2024 r. odmówił Skarżącej wykonania zaskarżonej decyzji, o co Skarżąca wnioskowała także w skardze wniesionej do sądu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż Skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Choć podniosła, iż nie jest w stanie uiścić wskazanej kwoty, ani nie posiada składników majątku, które mogłaby spieniężyć w celu uczynienia zadość zaskarżonej decyzji, to nie uzasadniła w sposób wiarygodny jakoby uiszczenie dochodzonej przez organ kwoty mogło doprowadzić do wyrządzenia jej nieodwracalnych skutków w zakresie sytuacji finansowej i osobistej. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż nie można uznać u Skarżącej zagrożenia minimum jej utrzymania oraz osób pozostających na jej utrzymaniu. WSA zaznaczył, iż ogólnikowe twierdzenia strony skarżącej niepoparte szczegółowym uzasadnieniem ani odpowiednimi wyliczeniami, nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na konieczność dokonania oceny aktualnej kondycji finansowej strony, a następnie na przeanalizowanie, na ile skutki finansowe będące następstwem wykonania decyzji, mogą na ową kondycję wpłynąć. Skarżąca w skardze do WSA, której argumentacja była tożsama ze skargą kasacyjną nie przedłożyła dokumentów źródłowych, które stanowiłyby potwierdzenie, iż Skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Ponadto nie wskazała stopnia dotychczasowego zadłużenia, wartości posiadanego majątku ruchomego