Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 22 lutego 2023 r., I SA/Ol 591/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, uwzględnił skargę H. sp. z o.o. z siedzibą w D.(dalej: Skarżąca) na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 października 2022 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych
2. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Miał miejsce wyciek, który spowodował znaczne zniszczenie majątku spółki. Skarżąca otrzymała transze odszkodowania z tytułu zniszczonego mienia. Zbudowano nową halę produkcyjną - obok miejsca wycieku. Część zniszczonego w wyniku wycieku majątku trwałego nie została przez Skarżącą w pełni zamortyzowana - wartość dokonanych odpisów amortyzacyjnych była niższa niż wartość początkowa środka trwałego. Skarżąca podkreśliła, że środki trwałe nie utraciły przydatności gospodarczej. Zdaniem Spółki pomniejszoną o wcześniej dokonane odpisy amortyzacyjne wartość początkową zniszczonych środków trwałych, które zostały w wyniku zdarzenia zlikwidowane, można zaliczyć do podatkowych kosztów uzyskania przychodów w ramach działalności poza strefowej (opodatkowanej), zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2587, ze zm. - dalej: u.p.d.o.p.).
Według organu natomiast możliwość uznania za koszt uzyskania przychodów niezamortyzowanej wartości środka trwałego należy oceniać przez pryzmat celu, w jakim poniesiono wydatki na nabycie/wytworzenie środków trwałych, które uległy zniszczeniu. Koszty poniesione przez stronę w momencie nabycia/wytworzenia środków trwałych, które uległy zniszczeniu w wyniku wycieku, poniesione zostały w celu wytworzenia produktów, z których dochód podlegał zwolnieniu z opodatkowania. Zniszczone środki trwałe strona wykorzystywała w ramach działalności strefowej objętej zezwoleniem. Dlatego koszty poniesione zostały w celu uzyskania przychodów ze sprzedaży produkowanych na terenie strefy wyrobów. Skoro na moment poniesienia kosztu strona prowadziła na podstawie zezwolenia działalność na terenie SSE i poniosła wydatki na zakup środków trwałych wykorzystywanych w działalności strefowej, to strata tych środków trwałych poniesiona na skutek wycieku stanowi dla strony koszt uzyskania przychodu z działalności prowadzonej w SSE.
3. Sąd pierwszej instancji powołał się na uchwałę NSA z dnia 25 czerwca 2012 r., II FPS 2/12 i wskazał, że zakwalifikowanie danych czynności do działalność gospodarczej na terenie SSE może nastąpić wówczas, gdy pomiędzy tymi czynnościami, a działalnością podstawową istnieje ścisły i nierozerwalny, funkcjonalny związek, a zatem wówczas gdy stanowią one integralną część działalności strefowej. (vide: wyrok NSA z dnia 29 października 2019 r., II FSK 809/18). Zdarzenia losowego (wyciek substancji) i wynikającej z niego straty nie sposób kwalifikować jako czynności wykonywanych na terenie SSE powiązanych w ścisły i nierozerwalny sposób z wykonywaną działalnością, między którymi istnieje funkcjonalny związek. Nie sposób też przyjąć, jak chce tego organ, by stanowiły one integralną cześć działalności strefowej. Zwolnienie, na które powołuje się organ w zaskarżonej interpretacji, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., odnosić się może do przychodów, którym bezpośrednim źródłem jest działalność gospodarcza prowadzona na terenie SSE. W niniejszej sprawie źródłem nie jest działalność gospodarcza, lecz zdarzenie losowe z którego wynika strata i czasowe zaprzestanie prowadzenia działalności w SSE.