W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Skarżąca twierdzi, że prowadzenie i reprezentowanie spółki nie obejmuje świadczenia usług doradczych, przy czym jako usługi doradcze wykonywane przez R.M. na rzecz skarżącej wskazano: monitorowanie rozwiązań technicznych i technologicznych w recyklingu odpadów w celu uzyskania poprawy efektywności energetycznej, oceny projektów, konsultacji technicznych, spotkań w zakresie marketingu biznesowego, przygotowań do spotkań biznesowych, analiz opłacalności projektów, analiz zmian organizacyjno-kadrowych, analiz rynków zagranicznych (Chiny) pod kątem zakupu technologii, analiz rynków zagranicznych (Unia Europejska) pod kątem sprzedaży surowców, odbytych wideokonferencji biznesowych, analiz organizacji transportu i logistyki, monitorowania zmian w ustawie o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, monitorowania zmian w ustawie o odpadach, uzyskiwania oraz analizowania i opiniowania ofert pod konkretne rozwiązania techniczne i technologiczne, wyszczególnionych w zestawieniach do faktur z 2020 r.
Spółka przytacza więc argumentację podnoszoną już na etapie postępowania podatkowego. Rację ma Sąd pierwszej instancji, że czynności te mieszczą się w zakresie obowiązków prezesa zarządu spółki. Nie może zatem Skarżąca zaliczać w ciężar kosztów uzyskania przychodu wydatków za pracę wykonywaną w ramach obowiązków prezesa zarządu, jak i w ramach zawartej ze spółką umowy o stałe świadczenie usług. Nie jest możliwe podwójne obciążanie kosztów uzyskania przychodów z tego samego tytułu. Podzielając argumentację Sądu pierwszej instancji w zakresie pokrywania się czynności doradczych z obowiązkami prezesa zarządu Skarżącej, NSA odstąpi od ich powtórnego przytaczania.
Naczelny Sąd Administracyjny, podobnie jak Sąd pierwszej instancji nie kwestionuje możliwości zakupu przez Skarżącą usług doradczych w ogóle, stwierdził jedynie, że nie można doradzać "samemu sobie". Z taką sytuacją mielibyśmy do czynienia, gdyby za dopuszczalną uznać sytuację, w której R.M., jako indywidualny podmiot prowadzący działalność gospodarczą doradzałby R.M., jako prezesowi zarządu spółki.
Konsekwencją powyższego jest wniosek, że poniesiony przez Skarżącą wydatek nie spełnia warunków o których mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Kosztami uzyskania przychodów są bowiem koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił argumentację przedstawioną w zaskarżonym wyroku, w którym zakwestionowano celowość ponoszenia spornych wydatków.
Wobec powyższego za niezasadny należało uznać zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.
Biorąc pod uwagę przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.