Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 7 stycznia 2021 r., III SA/Wa 1370/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A z siedzibą w Wielkim Księstwie Luksemburga (dalej: Fundusz) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 3 czerwca 2020 r. w przedmiocie odmowy wypłaty oprocentowania nadpłat w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych.
2. Fundusz jest podmiotem prawa luksemburskiego, zajmującym się działalnością inwestycyjną, w tym lokowaniem swoich aktywów w akcje polskich spółek. W latach 2013 - 2017 z ww. tytułu wypłacono na rzecz Funduszu dywidendy, które zostały obciążone zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych. W ocenie Funduszu dochody z dywidend uzyskane przez Fundusz powinny zostać zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 10a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1406 ze zm. - zwanej też dalej: u.p.d.o.p.) w brzmieniu obowiązującym w latach 2013 – 2017. Fundusz spełniał wszystkie warunki zwolnienia z opodatkowania wskazane w tym przepisie. Płatnicy zatem bezpodstawnie pobrali zryczałtowany podatek dochodowy od wypłacanych dywidend, w związku z czym powstała nadpłata. Nadpłata powinna być zwrócona wraz z oprocentowaniem liczonym od dnia poboru podatku do dnia faktycznego zwrotu, bowiem pobór podatku miał miejsce z naruszeniem prawa wspólnotowego.
Organ stwierdził nadpłatę, ale odmówił wypłaty oprocentowania nadpłaty. Stwierdził, że oprocentowanie nadpłaty przysługuje tylko w ściśle określonych przypadkach. Art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. już nie dyskryminuje zagranicznych podmiotów, gdyż zwolnienie przewidziane dla polskich funduszy inwestycyjnych jest bezwarunkowe. Wskazany przepis nie jest sprzeczny z prawem unijnym. Nie został uznany przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej za niezgodny z prawem. Nie ma podstaw do wypłacenia oprocentowania od momentu pobrania podatku przez płatników.
3. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, wskazując, że zmiana wprowadzona do ustawy z dniem 4 grudnia 2011 r. (ustawa nowelizująca z dnia 16 września 2011 r.) zapewnia zgodność prawa krajowego ze wspólnotowym. O stanie niezgodności można więc mówić co najwyżej do wskazanej daty 4 grudnia 2011 r., co ma o tyle istotne znaczenie w niniejszej sprawie, że wypłata dywidend i pobranie od nich przez płatników podatku miało miejsce później, tj. w latach 2013 – 2017.
Sąd zaznaczył, że krajowe fundusze inwestycyjne spełniały wymagania wskazane w art. 6 ust. 1 pkt 10a) u.p.d.o.p. przez sam fakt, że były funduszami inwestycyjnymi działającymi na podstawie krajowej ustawy o funduszach inwestycyjnych. Przyznanie im zwolnienia nie było wypadkową dyskrecjonalnej decyzji ustawodawcy krajowego, który zamierzałby w ten sposób uprzywilejować podmioty krajowe względem zagranicznych, lecz wynikało z logicznego założenia, że status krajowego funduszu inwestycyjnego sam w sobie daje gwarancję spełnienia warunków zwolnienia, które dla funduszy zagranicznych zostały wyrażone w ww. punkcie 10a art. 6 ust. 1 ustawy. Taka konstrukcja prawna nie budzi zastrzeżeń.
W ocenie Sądu samo istnienie sporów pomiędzy podatnikami, a organami podatkowymi, co do wykładni art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f) ustawy (wymóg posiadania podmiotu zarządczego podlegającego nadzorowi właściwego organu), a nawet wydawanie przez sądy administracyjne wyroków wykluczających zwolnienie podatkowe w takich sytuacjach, w jakiej pozostawał Fundusz - nie może świadczyć o sprzeczności prawa krajowego ze wspólnotowym. Wykładnia prawa często bowiem nie jest "oczywista".