Skoro nie sposób twierdzić, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa unijnego to nie można zastosować w sprawie poprzez analogię korzystniejszego sposobu naliczania odsetek w oparciu o treść art. 78 § 5 pkt 1 O.p. w zw. z art. 74 O.p. i art. 77 § 1 pkt 4 i 4a O.p.
Przedłożenie przez Fundusz płatnikowi określonych dokumentów przed wypłatą dywidend pozwoliłoby na skorzystanie z przedmiotowego zwolnienia. Fundusz nie przedłożył płatnikowi oświadczenia przewidzianego w art. 26 ust. 1g) u.p.d.o.p. Na moment pobrania podatku Fundusz nie złożył również wniosku o stwierdzenie nadpłaty - uczynił to kilka lat później.
3. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem II FSK 2140/20 z dnia 15 maja 2023 r. oddalił skargę kasacyjną Funduszu, wskazując, że skarga kasacyjna powiela treść skargi i koncentruje się wokół tezy o niezgodności z prawem unijnym przepisów krajowych. Stanowisko to jest niezasadne, dlatego że – jak trafnie ocenił Sąd pierwszej instancji – skutkiem wprowadzenia do polskiego systemu prawnego w 2011 r. istotnych w tej sprawie przepisów było wyeliminowanie występującej wcześniej kolizji porządku krajowego z prawem wspólnotowym. W myśl bowiem dodanych przez ustawę nowelizacyjną punktów 10a i 11a do art. 6 ust. 1 u.p.d.o.p. – instytucje wspólnego inwestowania posiadające siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub EOG od dnia 1 stycznia 2011 r. korzystają ze zwolnienia podatkowego. Wprowadzając zwolnienie dla zagranicznych funduszy inwestycyjnych i emerytalnych "określono warunki materialne i formalne, które pozwalają na objęcie tym rozwiązaniem wyłącznie takich podmiotów, które działają na analogicznych zasadach jak krajowe fundusze inwestycyjne i emerytalne." (str. 17 i 18 uzasadnienia do projektu ustawy).
Skoro art. 6 ust. 1 pkt 10a) u.p.d.o.p. obowiązujący od dnia 1 stycznia 2011 r. jest zgodny z prawem wspólnotowym i nie prowadzi do dyskryminacji nierezydentów w porównaniu do podmiotów krajowych, nie narusza zasady swobodnego przepływu kapitału oraz lojalnej współpracy Unii i państw członkowskich – niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów o nadpłacie.
4. Na podstawie art. 272 § 2a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej: P.p.s.a.) Fundusz zażądał wznowienia postępowania prowadzonego pod sygn. II FSK 2140/20 zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jako podstawę wznowienia wskazał wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 27 lutego 2025 r. wydany w sprawie C-18/23 – k. 2.
Fundusz wniósł o uchylenie w całości wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2023 r. wydanego w sprawie o sygn. akt. II FSK 2140/20, poprzedzającego go wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2020 r., I SA/Wr 955/19, a także decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 13 września 2019 r. oraz decyzji organu I instancji z dnia 25 czerwca 2019 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Odpowiedź na skargę o wznowienie postępowania nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga o wznowienie postępowania podlega oddaleniu.
5. Skarga o wznowienie postępowania w sprawie rozstrzygniętej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2023 r., sygn. akt II FSK 2140/20 podlega oddaleniu z uwagi na błędne rozumienie treści Wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 27 lutego 2025 r. C-18/23, wyrażające się w uznaniu, że powołany wyrok ma wpływ na treść wydanego orzeczenia.
Formułując to twierdzenie, autor skargi o wznowienie postępowania wyraźnie powołał się na podstawy wznowienia określone w art. 272 § 2a P.p.s.a. Wskazanie tego przepisu obrazuje intencje, które przyświecały wniesieniu wspomnianego środka, bowiem unormowanie to odnosi się do sytuacji wykrycia wydania orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które miało wpływ na treść wydanego orzeczenia.
Tymczasem, w tezie przywołanego wyroku TSUE przyjęto, iż "art. 63 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskim, które przewidują, iż jedynie przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania zarządzane przez podmiot zewnętrzny, który prowadzi działalność na podstawie zezwolenia wdanego przez właściwe organy nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmiot ten ma swoją siedzibę, może korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie dochodów z inwestycji dokonanych przez to przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania zarządzanym wewnętrznie, utworzonym zgodnie z przepisami innego państwa członkowskiego, w sytuacji gdy prawo pierwszego państwa członkowskiego zezwala jedynie na tworzenia przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zarządzanym zewnętrznie".
W rozważanym przypadku nie sposób mówić o tak rozumianych okolicznościach, skoro kwestia nadzoru wewnętrznego lub zewnętrznego nad działalnością Funduszu nie była przedmiotem wykładni NSA w kontrolowanym wyroku. Zresztą, niespornym pozostaje właśnie to, że Fundusz był przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania zarządzanym zewnętrznie, co strona jednoznacznie w skardze sama potwierdziła.
Poza sporem również pozostaje dokonany zwrot nadpłaty pobranej przez płatników (odnoszącej się do przedmiotowego okresu), a jedynie kwestionowany pozostaje brak zwrotu "oprocentowania przysługującemu Skarżącej od dnia poboru podatku do dnia faktycznego zwrotu".
Należy podkreślić, że w art. 272 § 2a P.p.s.a. ujęto przesłankę "wpływu wydanego orzeczenia TSUE na treść wydanego orzeczenia" - a tego w żaden sposób strona w niniejszej sprawie nie wykazała.
Skoro nie budzi wątpliwości to, że wyrok TSUE C-18/23 nie rozstrzyga zagadnienia oprocentowania nadpłaty (a jedynie nadzoru wewnętrznego lub zewnętrznego nad działalnością przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania) - to wniesienie skargi o wznowienie postępowania w oparciu o jego treść pozostaje niezrozumiałe.
W myśl art. 282 § 1 P.p.s.a.: "Sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia". Jest on zatem związany granicami podstaw wznowienia. Płynie z tego wniosek, że istnienie wskazanej uprzednio dystynkcji w przedmiocie przesłanek wznowienia sprawia, że okoliczności podniesione w skardze o wznowienie nie mogą zostać ocenione jako kwalifikujące do jej uwzględnienia w sensie zmiany zaskarżonego orzeczenia. Niezależnie od tego wypada zaznaczyć, że nakaz odpowiedniego stosowania w postępowaniu uregulowanym w dziale VII P.p.s.a. przepisu art. 175 tej ustawy narzuca konieczność przestrzegania wymagań profesjonalizmu, takich jak przewidziane dla postępowania ze skargi kasacyjnej.
6. W tym stanie rzeczy, z mocy art. 282 § 2 ab initio P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.