Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do prawidłowej kwalifikacji świadczenia odszkodowawczego otrzymanego przez Skarżącego w związku z wypadkami, których doznał, jako odszkodowania związanego z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że odszkodowanie to nie miało związku z działalnością gospodarczą, a w konsekwencji za prawidłowe uznał opodatkowanie przez organy odsetek za opóźnienie w spełnieniu przez ubezpieczyciela świadczenia podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychodu z innych źródeł na podstawie art. 11 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 i art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. Z taką oceną nie zgadza się Skarżący, którego zdaniem odszkodowanie powinno zostać zaliczone do przychodów z działalności gospodarczej.
Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zarzuconego w skardze kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia przeprowadzono wnikliwą i wyczerpującą analizę w szczególności wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2018 r., sygn. akt [...], którego treść stała się zarówno dla organów, jak i dla WSA podstawowym punktem odniesienia w zakresie ustalenia charakteru odszkodowania otrzymanego przez Skarżącego. Wynika z niego, że odszkodowanie to związane było z dodatkowym ubezpieczeniem Skarżącego o charakterze osobistym. Trafnie wskazano przede wszystkim, że zgodnie z Ogólnymi Warunkami Ubezpieczenia (dalej: "OWU") uprawnienie do dochodzenia odszkodowania z konkretnej umowy ubezpieczenia nie było uzależnione od prowadzenia konkretnego pojazdu, w związku z ubezpieczeniem którego zawarta została umowa ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków. W OWU wskazano, że chodzi o następstwa nieszczęśliwego wypadku "powstałe w związku z kierowaniem pojazdem mechanicznym", bez wskazania konkretnego pojazdu. W konsekwencji Sąd Apelacyjny, mimo że uznał jako nieszczęśliwy wypadek w myśl OWU tylko jedno z dwóch zdarzeń, na które powoływał się Skarżący w treści pozwu, przyznał za to zdarzenie świadczenia ze wszystkich 30 umów, czyli także tych zawartych w związku z ubezpieczeniem pozostałych dwóch samochodów, które nie uczestniczyły w zdarzeniu ubezpieczeniowym, w wyniku którego Skarżący doznał uszczerbku na zdrowiu. Brak związku uprawnienia do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych potwierdzają również zapisy OWU dotyczące wyłączenia odpowiedzialności ubezpieczyciela, zgodnie z którymi ochroną ubezpieczeniową nie mogły być objęte następstwa nieszczęśliwych wypadków spowodowane w związku z kierowaniem następujących pojazdów: motocykli, motorowerów, quadów, ciągników rolniczych, pojazdów używanych do celów specjalnych, wolnobieżnych maszyn budowlanych, wolnobieżnych maszyn rolniczych. Sąd pierwszej instancji ocenił ww. okoliczności jako potwierdzające osobisty charakter ubezpieczenia od nieszczęśliwych wypadków, a w konsekwencji także otrzymanego z tytułu zwartej umowy ubezpieczenia świadczenia odszkodowawczego.
Skład orzekający w niniejszej sprawie powyższą ocenę podziela. Nie uznaje jednocześnie argumentacji skargi kasacyjnej, że Skarżący nie może być "karany" za skorzystanie z oferty ubezpieczyciela, który kierował ją wyłącznie do przedsiębiorców. Dla dokonania prawidłowej oceny i kwalifikacji świadczenia odszkodowawczego nie może mieć bowiem znaczenia sposób skonstruowania oferty firmy ubezpieczeniowej, lecz konkretne okoliczności faktyczne sprawy, w tym przede wszystkim warunki umowy ubezpieczenia oraz okoliczności zdarzeń, w związku z którymi Skarżący otrzymał odszkodowanie. Z tych zaś wynika, po pierwsze, że w zakresie ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków zawarte umowy nie były ściśle związane z którymkolwiek z ubezpieczonych pojazdów, a zatem otrzymanego na ich podstawie świadczenia (z łącznie 30 umów) nie można uznać za odszkodowanie za szkodę dotyczącą składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 12 u.p.d.o.f. Po drugie, samo zdarzenie, w następstwie którego doszło do powstania szkody (uszczerbku na zdrowiu), a w związku z którym Sąd Apelacyjny uznał roszczenie odszkodowawcze Skarżącego, wynikało z wykonywania czynności niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Okoliczność tę Sąd pierwszej instancji wprawdzie pominął, jednak dodatkowo wzmacnia ona argumentację przedstawioną w zaskarżonym wyroku i przesądza o tym, że otrzymane przez Skarżącego odszkodowanie miało charakter osobisty. Skoro natomiast Skarżący sam nawiązał w skardze kasacyjnej do treści oferty ubezpieczyciela, to trafnie przywołał Sąd pierwszej instancji za Sądem Apelacyjnym w Krakowie fragment informacji znajdującej się na stronie internetowej G. S.A., że jest to "Innowacyjny produkt NNW Kierowcy przypisany do kierowcy, a nie do pojazdu".
Biorąc pod uwagę przedstawioną powyżej argumentację, środki wypłacone Skarżącemu w ramach odszkodowania nie mogły zostać zakwalifikowane jako przychód z działalności gospodarczej. Kwalifikacja dokonana przez organy podatkowe oraz zaaprobowana przez wojewódzki sąd administracyjny była zatem prawidłowa. W konsekwencji niezasadny okazał się zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 12 w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 3b lit a) w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.