Zaznaczyć również należy, że skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia wysoce sformalizowanym, wymagającym precyzyjnego formułowania zarzutów oraz ich uzasadnienia. Autor skargi kasacyjnej powinien zatem konstruować zarzuty w taki sposób, aby nie pozostawiać pola do domysłu, na czym polegały jego zdaniem naruszenia prawa w zaskarżonym wyroku. Rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny nie polega bowiem na ponownym jej zbadaniu w całokształcie, lecz jedynie w zakresie wyznaczonym podniesionymi przez stronę skarżącą zarzutami wobec rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, zgodnie z przytoczonym wcześniej przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że treść skargi kasacyjnej jest ogólnikowa. Podniesiono w niej jeden zarzut naruszenia prawa procesowego, w ramach którego pełnomocnik wymienił szereg przepisów ustaw: p.p.s.a., p.u.s.a. i O.p. Z treści uzasadnienia tego zarzutu nie wynika jednak, aby zaskarżony wyrok naruszał prawo, tym bardziej w sposób, jaki mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżąca w swoim wywodzie akcentuje w zasadzie jedną okoliczność, związaną z chorobą alkoholową jej męża, a polegającą na celowym składaniu wyjaśnień obciążających oboje małżonków, która w ocenie Skarżącej doprowadziła do zgromadzenia niepełnego materiału dowodowego przez organy podatkowe, oparcia go na niewiarygodnych dowodach oraz dokonania jego wybiórczej, nierzetelnej oceny.
Sposób prowadzenia postępowania dowodowego Skarżąca kwestionowała także w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Skarżąca nie podważyła skutecznie dokonanej przez organy oceny poszczególnych dowodów, a przede wszystkim, kwestionując ich wymowę nie przedstawiła, mimo odmiennych twierdzeń przedstawionych w skardze, wniosków dowodowych wskazujących na odmienną faktografię sprawy. Negując ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe, poprzez wytknięcie rzekomych naruszeń proceduralnych w toku postępowania podatkowego nie przedstawiła w istocie żadnych konkretnych dowodów, które zmierzałyby do podważenia tych ustaleń. W szczególności cel ten nie mógł być osiągnięty przez forsowanie własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w oderwaniu od wymowy, kontekstu i wzajemnych relacji dowodów, które legły u podstaw dokonania niewątpliwych, istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zarówno dowody te, jak i ich ocena, a także oparta na nich faktografia zostały obszernie, a nawet wręcz drobiazgowo przedstawione w uzasadnieniach decyzji.
Powyższą ocenę Naczelny Sąd Administracyjny podziela i uważa za wyczerpującą. Skarżąca nie przedstawiła ponadto argumentacji zmierzającej do uzasadnienia zarzucanych naruszeń wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów, tj. art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 § 1 p.u.s.a. Wobec tego bezzasadny okazał się zarzut dokonania przez Sąd wadliwej kontroli legalności działalności administracji publicznej przy rozpatrywaniu skargi na decyzję organu.
Autor skargi nie wyjaśnił również należycie, w czym upatruje naruszenia przez organ podatkowy art. 122 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 125 § 1 i art 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p. W szczególności całkowicie nieuzasadniony, biorąc pod uwagę przedstawioną argumentację, jest zarzut naruszenia art. 125 § 1 O.p., w którym ujęta została zasada szybkości postępowania, a do której wywód skargi kasacyjnej nie nawiązuje.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów dotyczących sposobu prowadzenia postępowania podatkowego, wskazać należy, że w art. 122 i art. 187 § 1 O.p. uregulowana została zasada prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym. Obowiązek organu podatkowego dotyczący podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym obowiązek zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, wynikający wprost z dyspozycji ww. przepisów Ordynacji podatkowej, nie ma jednak charakteru nieograniczonego, czy też bezwzględnego. Generalną zasadą postępowania dowodowego jest bowiem to, że każdy, kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 365/12). Organy podatkowe mają zaś obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2021 r., sygn. akt II FSK 3300/18). Zapewniają przy tym stronom czynny udział w każdym stadium postępowania podatkowego w sposób przewidziany w art. 123 § 1 O.p. oraz realizują zasadę przekonywania z art. 124 O.p. Stosownie zaś do uregulowanej w art. 191 O.p. zasady swobodnej oceny dowodów, organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów.
Definicję dowodu i katalog środków dowodowych zawierają natomiast przepisy art. 180 § 1 i art. 181 O.p. Organy podatkowe orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Zasada ta nakłada również na organy podatkowe obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z nich z osobna i we wzajemnym ich związku. W odniesieniu do dowodów przeciwstawnych organy mogą jednym z nich dać wiarę, a innym tej wiarygodności odmówić. Aby ocena dowodów nie przekroczyła granic swobodnej, przybierając charakter dowolnej, organ podatkowy powinien m.in. kierować się zasadami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny (zob. np. wyroki NSA: z dnia 13 stycznia 2021 r., II FSK 2740/18; z dnia 26 maja 2021 r., II FSK 3844/18). W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie naruszył wskazanych przez Skarżącą przepisów p.p.s.a. w związku z przepisami dotyczącymi postępowania podatkowego, przyjmując trafnie, że organ podatkowy zgromadził materiał dowodowy pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy, a jego ocena dokonana została w sposób zgodny z art. 191 O.p.
Powyższa ocena doprowadziła Sąd do uznania za niezasadny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.