Wyrok NSA z dnia 22 października 2025, sygn. II FSK 964/25

drugie zaś samo meritum sporu było mało skomplikowane i wymagało jedynie zajęcia stanowiska, czy zwolnienie, o którym mowa w przesłance ustawowej jest zwolnieniem podmiotowym, czy podmiotowym i przedmiotowym, co nie wymagało na ówczesnym etapie w tym zakresie żadnych głębokich analiz- wszystkie dostępne argumenty znajdowały się już w aktach sprawy,

2) art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (poprzez brak zastosowania) i art. 151 P.p.s.a. (poprzez

niewłaściwe zastosowanie) objawiające się oddaleniem skargi na przewlekłość, gdy była ona oczywiście zasadna. Organ prowadzący postępowanie podejmował działania irrelewantne w kontekście kierunku rozstrzygnięcia albo nie podejmował tych działań wcale.

W skardze kasacyjnej zawarto wnioski o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wydanie wyroku reformatoryjnego, orzekającego przewlekłość w ramach przedmiotowego postępowania podatkowego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, rozpoznanie sprawy na rozprawie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego świadczonego przez doradcę podatkowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok zapadł z jednym zdaniem odrębnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przeto podlega oddaleniu.

5. Zauważyć w tym miejscu należy, iż na początku rozważań prawnych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarto sformułowanie, że: "Skarga jest zasadna". Zważywszy na sentencję kontrolowanego wyroku, zaprezentowane motywy w uzasadnieniu orzeczenia oraz podaną podstawę prawną (art. 151 P.p.s.a.), należy uznać to sformułowanie za oczywistą omyłkę zamiast przyjętego przez Sąd stanowiska, iż skarga nie jest zasadna.

6. Odnosząc się do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów należy w pierwszej kolejności zauważyć, iż ich treść może świadczyć o błędnym odczytaniu, czy wręcz niezrozumieniu intencji sądu administracyjnego pierwszej instancji orzekającego w sprawie, w której zapadło kwestionowane rozstrzygnięcie.

Uważna analiza uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu dowodzi, że zarzut naruszenia przepisu art. 133 § 1 P.p.s.a należy ocenić jako zupełnie nietrafny. Przepis ten bowiem dotyczy sytuacji, gdy sąd wydaje rozstrzygnięcie na podstawie innego materiału niż ten, który jest zawarty w aktach sprawy. Innymi słowy, oznacza on zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy. Tymczasem z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, a zaskarżony wyrok został wydany na podstawie akt sprawy.

Zasadnicze znaczenie dla oceny zasadności skargi kasacyjnej ma niewątpliwie spostrzeżenie Sądu, że "w sprawach skomplikowanych, gdzie zachodzi konieczność przeprowadzenia m.in. analiz przepisów, nie można od organu wymagać, aby naczelną dyrektywą dla niego było jak najszybsze zakończenie postępowania" (s. 5 uzasadnienia). Wokół tego elementu skoncentrowały się dalsze rozważania Sądu i jego konkluzje prawne.

Naczelny Sąd Administracyjny nie widzi nic niestosownego w ustaleniu, iż "sprawa była skomplikowana", przy czym termin do jej załatwienia wynosił 2 miesiące. Sąd pierwszej instancji zwrócił bowiem uwagę, iż w powyższym terminie Strona została wezwana do przedłożenia tłumaczenia certyfikatu rezydencji podatkowej spółki s.a.r.l. WSA wyraził też trafne przekonanie, iż wezwanie to było zasadne, albowiem językiem urzędowym jest język polski, zgodnie z art. 4 ustawy

z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. z 2024 r., poz. 1556 ze zm.).

Tłumaczenie może zostać przedłożone przez stronę przed organem, do czego strona była zobligowana po myśli art. 267 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa, Dz. U. Z 2023 r., poz. 2383 ze zm.; dalej: O.p.). WSA przypomniał też, iż dnia 26 sierpnia 2024 r. - z uwagi na brak odpowiedzi na ww. wezwanie - DIAS wyznaczył nowy termin zakończenia sprawy, zakreślając go do 5 listopada 2024 r., a kolejny raz wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy już po otrzymaniu certyfikatu i pisma, w którym Strona wypowiedziała się co do zgromadzonego materiału dowodowego, wskazując na konieczność analizy pisma Spółki przedłożonego w ramach wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz konieczność sporządzenia merytorycznego rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji uznał nadto, że sprawa wymagała analizy Dyrektywy, orzecznictwa TSUE i polskich sądów administracyjnych oraz wyraził przekonanie, że niewątpliwie jej charakter uzasadniał zastosowania art. 140 O.p. i wyznaczenie dalszego terminu jej załatwienia, niż to wynika z art. 139 O.p. (s. 6).

Dopatrywanie się w tym naruszenia prawa – jak można domniemywać – sprowadzającego się do pogwałcenia art. 149 § 1 pkt 3 i art. 141 § 4 w zw. z art. 151 P.p.s.a. zdaje się ignorować rolę sądu administracyjnego oraz powinności spoczywające na organach administracji publicznej, określone przepisami rangi ustawowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zmuszony jest również zwrócić uwagę, że trudno jest utożsamiać wywiązanie się z normalnych obowiązków ustawowych w celu zapewnienia prawidłowego biegu jakiegokolwiek postępowania (w tym przypadku – dokładnego wyjaśnienia odpowiedzialności podatkowej płatnika) z wypełnianiem zadań co do "jedynie zajęcia stanowiska, czy zwolnienie, o którym mowa w przesłance ustawowej jest zwolnieniem podmiotowym, czy przedmiotowo-podmiotowym, co nie wymagało na ówczesnym etapie sporu w tym zakresie żadnych głębokich analiz" (taką tezę wyrażono na s. 1 skargi kasacyjnej).

Jakkolwiek trzeba się zgodzić z zapatrywaniem autora skargi kasacyjnej, że sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym – to jednak wszystkie podejmowane przez organy czynności nie miały charakteru opieszałego i ponad potrzebę wynikającą z akt sprawy. Szybkość postępowania nie może być realizowana kosztem wnikliwości w zakresie ustalania prawdy obiektywnej.

Tym samym przeprowadzona kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia była przeprowadzona przed Sąd pierwszej instancji prawidłowo i nie można zarzucać działaniom Sądu naruszenia obowiązującego prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu dostatecznie przekonująco wskazał, dlaczego oddalił skargę, trzymając się litery obowiązującego prawa (art. 151 P.p.s.a.).

7. W tym stanie rzeczy, wobec bezzasadności wysuniętych zarzutów, na mocy art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 209 tej ustawy