3. Zgodnie z art. 156 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki.
O dopuszczalności sprostowania postanowienia decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu. W przedmiotowej sprawie dokonanie sprostowania byłoby niecelowe, bowiem żądania strony nie mają wpływu na treść oraz przejrzystość orzeczenia. Co więcej, w żadnym przypadku za omyłkę lub niedokładność nie może być uznane określenie przedmiotu sprawy w taki sposób. Określenie to winno mieć charakter syntetyczny i zwięźle opisywać rozpoznawaną sprawę. Tak szczegółowe określenie przedmiotu, jakiego domagał się skarżący, jest niecelowe. W ocenie Sądu takie żądanie nie spełnia przesłanek z art. 156 § 1 p.p.s.a. Brak wymaganego przez skarżącego sformułowania nie może być bowiem uznany jako niedokładność, błąd pisarski lub rachunkowy lub jako inna oczywista omyłka. W postanowieniu z 20 stycznia 2025 r. w sposób wyraźny został określony przedmiot sprawy w sentencji postanowienia. Z tego względu niecelowym jest dokonywanie sprostowania przedmiotowego postanowienia.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.