Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2026 r. sygn. akt I SA/Op 632/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił W. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "Spółka") wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu (dalej jako "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej") z dnia 15 maja 2026 r. w przedmiocie odpowiedzialności płatnika z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2020 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podał, że Spółka wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podniosła, że nie ma aktualnie możliwości zapłaty zaległości wynikającej z decyzji, ponieważ kwota zobowiązania objętego niniejszym wnioskiem jest nieporównywalna ze skalą zobowiązania za 2018 r., którego dotyczyło wcześniejsze postanowienie dotyczące 2018 r. Zaległość za 2020 r. wraz z odsetkami wynosi ponad 24 mln zł, a więc jest niemal siedmiokrotnie wyższa od zaległości za 2018 r. Podkreśliła, że nie ma możliwości jednorazowego uregulowania zobowiązania wynikającego z decyzji. Na dzień 30 czerwca 2026 r. posiadała środki pieniężne i inne aktywa pieniężne w wysokości 8,254 mln zł, przy zobowiązaniach krótkoterminowych na poziomie 55,110 mln zł - nie można zatem utożsamiać stanu środków pieniężnych na dzień bilansowy z możliwością ich przeznaczenia na zapłatę zaległości podatkowej. Wskazała, że próba choćby częściowej spłaty zobowiązania uniemożliwi jej dalsze funkcjonowanie. Spółka nie będzie mogła pokryć zobowiązań krótkoterminowych obejmujących koszty mediów, usług eksploatacyjnych, utrzymania technicznego i obsługi centrum handlowego. Zaznaczyła, że przychody uzyskiwane przez nią są przeznaczane na bieżące funkcjonowanie centrum handlowego oraz dokończenie koniecznego remontu, a do końca czerwca 2026 r. były wykorzystywane także na realizację obowiązków wynikających z decyzji ratalnej dotyczącej zobowiązania w podatku u źródła za 2018 r. Już próba częściowej spłaty zaległości wynikającej z decyzji, prowadziłaby bezpośrednio do utraty płynności, a jednorazowa zapłata kwoty ponad 24 mln zł wymagałaby od Spółki natychmiastowego pozyskania środków wielokrotnie przekraczających jej bieżącą płynność, co w aktualnej