Wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2025, sygn. II FZ 118/25

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.

W każdej sprawie wniesionej do sądu administracyjnego merytoryczne rozpoznanie skargi musi zostać poprzedzone zbadaniem dopuszczalności środka zaskarżenia. Przyczyną, dla której sąd administracyjny powinien odrzucić skargę jako niedopuszczalną jest stwierdzenie, że sprawa jest już osądzona (res iudicata) bądź aktualnie toczy się sprawa, która dotyczy tych samych podmiotów oraz tego samego stosunku administracyjnoprawnego na tle tego samego, co uprzednio stanu, faktycznego (por. postanowienie NSA z 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1386/12, publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W niniejszej sprawie należy wziąć pod uwagę drugą ze wskazanych sytuacji, a zatem dotyczącą odrzucenia skargi z uwagi na aktualnie toczącą się sprawę między tymi samymi podmiotami, która wypełnia ww. kryteria.

Słusznie sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 715/23, w dniu 18 grudnia 2024 r. zapadł wyrok oddalający skargę na tę samą decyzję. W dniu rozprawy, która odbyła się w niniejszej sprawie (tj. 13 sierpnia 2025 r.) wyrok ten posiadał przy tym walor prawomocności. Co istotne, obok tożsamości przedmiotowej niniejszej sprawy i sprawy o sygn. I SA/Gl 715/23 (ta sama decyzja będąca przedmiotem skargi) występuje także tożsamość podmiotowa obu tych spraw, gdyż stronami tych postępowań są U. P. i M. P., aczkolwiek występują oni w odmiennych rolach procesowych (strona skarżąca i uczestnik postępowania).

Zatem słusznie sąd pierwszej instancji uznał, że skarga wniesiona na ww. decyzję nie może być przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego. W konsekwencji sąd pierwszej instancji, w niniejszej sprawie, zobowiązany był do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w zażaleniu, wskazać należy, że skoro uczestniczka postępowania wnosiła de facto o ocenę prawomocności wcześniejszego wyroku wydanego w sprawie o sygn. I SA/Gl 715/23, to ewentualne uchybienia związane z niezawiadomieniem jej o terminie posiedzenia w tamtym, prawomocnie już zakończonym postępowaniu, mogą być podnoszone wyłącznie w ramach skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. W niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do dokonywania jakiejkolwiek weryfikacji tamtego orzeczenia lub podważania jego skutków. W konsekwencji twierdzenia oraz wnioski zawarte w zażaleniu, jako niemające oparcia w obowiązujących przepisach ani w ustalonym stanie faktycznym, nie zasługują na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.