Wyrok NSA z dnia 17 lutego 2026, sygn. II FZ 122/25

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie wyroku może także nastąpić na wniosek strony, jak bowiem stanowi art. 159 P.p.s.a., wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Sprostowanie orzeczenia może nastąpić z urzędu, jeżeli sąd stwierdzi występujące w nim niedokładności, a także na wniosek każdej ze stron postępowania lub jego uczestników.

W sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2025 r. sygn. akt I SA/Kr 548/24, dokonano nieprawidłowego oznaczenia przedmiotu sprawy, w ten sposób, że błędnie wpisano "w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r." zamiast "w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r.".

W rozpoznawanej sprawie zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą uchylenia w całości swojej decyzji ostatecznej z dnia 27 września 2018 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków -Krowodrza z dnia 31 sierpnia 2017 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r.

Skarżący w wykonaniu wezwania Sądu z dnia 13 maja 2025 r., tj. w piśmie z dnia 2 czerwca 2025 r. sam przyznał, że w skardze do Sądu pierwszej instancji nie wnosił "o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r.", tylko skarga została wniesiona na odmowę przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie uchylenia decyzji z dnia 27 września 2018 r.

W związku z powyższym zmiana, której domagał się organ mieści się w dyspozycji art. 156 § 1 P.p.s.a. Dlatego Sąd pierwszej instancji, wobec złożonego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wniosku o sprostowanie, prawidłowo skorygował wyrok postanowieniem z dnia 20 marca 2025 r., bowiem żądany przez organ zakres sprostowania sentencji wyroku mieści się w dopuszczalnych granicach sprostowania. Błędne wskazanie przedmiotu sprawy jest skutkiem oczywistej omyłki pisarskiej i w żadnym razie nie świadczy o jego merytorycznej wadliwości.

Z przytoczonych powodów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.