Wyrok NSA z dnia 06 marca 2026, sygn. II FZ 16/26

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 12 sierpnia 2025 r. (data stempla pocztowego - k 105 akt sprawy) pełnomocnik Skarżącego przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu odpis skargi kasacyjnej (w formie fotokopii) od wyroku z dnia 3 czerwca 2025 r. (fotokopia skargi kasacyjnej - k. 95 - 105).

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 14 sierpnia 2025 r. pismem z dnia 28 sierpnia 2025 r. wezwano pełnomocnika Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez cyt.: "a) podpisanie skargi kasacyjnej, b) złożenie 1 odpisu skargi kasacyjnej, poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych" w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. W wyznaczonym terminie pełnomocnik nadesłał pismo, w którym przesłał własnoręcznie podpisaną skargę kasacyjną.

W uzasadnieniu postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej wskazano, że doradca podatkowy przedłożył w wyznaczonym terminie własnoręcznie podpisany egzemplarz skargi kasacyjnej, który został uznany za odpis. Nie podpisał jednak w siedzibie Sądu pierwotnie wniesionej skargi kasacyjnej, ani taż nie przedłożył jej podpisanego egzemplarza, aby w ten sposób uzupełnić brakujący podpis.

Do rozstrzygnięcia w związku z tym pozostają następujące kwestie:

1) czy wezwanie z dnia 21 sierpnia 2025 r. do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej było wystarczająco precyzyjne, by możliwe było stwierdzenie, iż nie zostało ono wykonane i w konsekwencji możliwe było zastosowanie rygoru odrzucenia tej skargi;

2) czy pełnomocnik Skarżącego usunął braki formalne skargi kasacyjnej zgodnie z wezwaniem Sądu;

3) w razie stwierdzenia, że braki formalne skargi kasacyjnej nie zostały, mimo wezwania, usunięte, czy są to braki na tyle istotne, że uniemożliwiały nadanie skardze kasacyjnej prawidłowego biegu.

Odnosząc się w pierwszym rzędzie do kwestii wskazanych w pkt 1) i 2) należy przede wszystkim stwierdzić, że w wezwaniu z dnia 14 sierpnia 2025 r. (jak i zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału I z dnia 28 sierpnia 2025 r.) wezwano pełnomocnika Skarżącego do "podpisania skargi kasacyjnej", tj. nie zostało w wezwaniu wskazane, wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji że chodzi o "podpisanie pierwotnie wniesionej skargi kasacyjnej".

Ponadto Sąd pierwszej instancji nie był uprawniony do tego żeby wymagać od pełnomocnika Skarżącego podpisania skargi kasacyjnej poprzez osobiste stawiennictwo w siedzibie Sądu. Z tego względu należy uznać, że pełnomocnik Skarżącego mógł wykonać wezwanie do podpisania skargi kasacyjnej poprzez przesłanie jej podpisanego egzemplarza.

Pełnomocnik Skarżącego przedkładając w wykonaniu zobowiązania podpisany egzemplarz skargi kasacyjnej wypełnił zatem wezwanie zarówno z pkt a), jak i b) wezwania z dnia 28 sierpnia 2025 r.

Odnosząc się do kwestii wskazanych w pkt 3) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie nie wystąpiły przeszkody, które uniemożliwiałyby nadanie skardze kasacyjnej dalszego biegu. W aktach sądowoadministracyjnych znajduje się zarówno oryginał skargi kasacyjnej (wolny egzemplarz skargi kasacyjnej znajdujący się przy aktach administracyjnych, błędnie uznany za Sąd pierwszej instancji za odpis skargi kasacyjnej) oraz odpis skargi kasacyjnej (fotokopia k. 95 - 105 akt sprawy).

Odnosząc się do kwestii niepoświadczenia za zgodność z oryginałem odpisu skargi kasacyjnej, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się w tym zakresie, iż w sytuacji gdy wezwanie Sądu zostało wykonane w ten sposób, że strona lub jej pełnomocnik nadesłali kserokopie, a więc egzemplarze odpowiadające treści złożonego środka zaskarżenia, a jedynie nie poświadczono ich za zgodność z oryginałem, to jego odrzucenie byłoby dotknięte nadmiernym formalizmem. Odrzucenie takiego pisma nie znajduje uzasadnienia w treści art. 47 § 1 w zw. z art. 49 P.p.s.a., ponieważ nie ma przeszkód, żeby pismo, mimo wspomnianych niedociągnięć, mogło otrzymać prawidłowy bieg (por. postanowienia NSA: z dnia 27 sierpnia 2020 r. sygn. akt II OZ 463/20; z dnia 18 sierpnia 2020 r. sygn. akt

II OZ 472/20; z dnia 12 lutego 2020 r. sygn. akt II OZ 134/20; z dnia 25 września 2019 r. sygn. akt II OZ 810/19; z dnia 21 czerwca 2018 r. II OZ 619/18; z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt II OZ 857/17). Powyższy pogląd Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający przedmiotowe zażalenie podziela.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.