Skarżący, nie zgadzając się ze stwierdzeniem, że sformułowanie "oddala skargę" jest jednoznaczne i niepozostawiające wątpliwości, wskazał, że we wniosku o uzupełnienie wyroku wniósł o użycie sformułowania "oddala skargę wraz z rozszerzeniem" i że "nic nie stoi na przeszkodzie do wskazania czy oddalenie skargi obejmuje całość zarzutów wskazanych w skardze i doręczonym Sądowi jej rozszerzeniu , poprzez użycie sformułowania "oddala skargę w całości".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wskazać należy, że analogiczne zagadnienie do zaistniałego w rozpoznawanej sprawie stało się już przedmiotem rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. postanowień NSA z 9 lipca 2025 r., o sygn. III FZ 263/25; 27 listopada 2025 r., o sygn. I FZ 196/25, oraz z 1 kwietnia 2026 r, o sygn. III FZ 24/26, w których to NSA rozpoznawał zażalenie Skarżącego w tożsamym stanie prawnym i analogicznym stanie faktycznym. Uwagi poczynione w uzasadnieniach wskazanych postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego skład rozpoznający niniejsze zażalenie podziela i z tego względu posłuży się argumentacją w nich zawartą.
Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od daty doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z kolei uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania następuje w tych przypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona żądała we właściwym czasie ich przyznania lub był do tego zobligowany z urzędu.
Strona może zatem domagać się uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach. Po pierwsze, gdy sąd nie orzekł o całości skargi, po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku poprzez zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi (por. postanowienie NSA z 27 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 3502/14; B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex/el.2019 komentarz do art. 157).
Z sytuacją, gdy sąd nie orzekł o całości skargi, mamy do czynienia wówczas, gdy pominięto w wyroku niektóre akty administracyjne lub czynności objęte skargą albo orzeczono tylko co do części rozstrzygnięcia w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zatem uzupełnienie sentencji wyroku może dotyczyć wyłącznie sytuacji, gdy sąd nie rozstrzygnął w stosunku do wszystkich aktów objętych zakresem skargi, nawet gdy skarga na ten akt była bezzasadna. Natomiast nie można żądać uzupełnienia wyroku, gdy sąd nie uwzględnił wszystkich żądań zawartych w skardze.
W okolicznościach niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawidłowo oddalił wniosek Skarżącego o uzupełnienie wyroku poprzez uzupełnienie komparycji wyroku o zapis "Sąd oddala złożoną skargę na działalność skarżonego organu administracji publicznej w całości, wraz z jej rozszerzeniem" (k. 206).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób uznać, by Sąd pierwszej instancji w wyroku pominął niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo wskazał, że przedmiot zaskarżenia został określony w komparycji wyroku i wobec tego przedmiotu Sąd wydał rozstrzygnięcie, orzekając tym samym o całości skargi. Stanowisko Sądu co do szczegółowej argumentacji strony zawierane jest natomiast w uzasadnieniu orzeczenia, a nie w jego sentencji.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.