W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji przyjął, że siedmiodniowy termin na wskazanie daty, w której ustała przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie 29 września 2025 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 P.p.s.a. Wobec powyższego, na postawie art. 49 § 2 P.p.s.a. zarządzono pozostawienie bez rozpoznania wniosku skarżącej z 18 sierpnia 2025 r
W zażaleniu na powyższe zarządzenie pełnomocnik skarżącej podniósł, że wskazanie daty ustania przyczyny uchybienia terminowi było prawidłowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zaskarżone zarządzenie podlegało uchyleniu, albowiem brak było podstaw do pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi bez rozpoznania.
Przepis art. 87 § 1 P.p.s.a. stanowi, że pismo w wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, z tym że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3 tego przepisu). Zaś spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu (art. 88 P.p.s.a.). Zatem z powyższych przepisów wynika, że jednym z warunków formalnym merytorycznego rozpoznania wniosku jest jego wniesienie w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednakże, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niemożność ustalenia konkretnego momentu, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu, nie może zostać potraktowana jako brak formalny, o którym mowa w art. 49 § 1 P.p.s.a. W judykaturze wykształcił się bowiem pogląd, że w sytuacji gdy nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie, czy termin ten został zachowany, to obowiązkiem sądu jest wydać rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie uchybienia terminu na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. (porównaj: postanowienia NSA: z 13 czerwca 2008 r., I OZ 376/08; z 28 czerwca 2006 r., II OZ 661/06, z 15 września 2006 r., II OZ 885/06; z 13 listopada 2013 r., II OZ 974/13). Należy także podkreślić, że termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.) nie może rozpocząć biegu przed upływem uchybionego terminu. Wskazywanie we wniosku o przywrócenie terminu na okoliczności, które zaistniały przed upływem uchybionego terminu może mieć wpływ na ocenę przesłanek, o których mowa w art. 86 § 1 powołanej ustawy, ale nie na ocenę terminowości samego wniosku (postanowienia NSA z 30 sierpnia 2021 r. , III FZ 456/21, III FZ 457/21 oraz III FZ 458/21).
W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy strona nie jest w stanie wskazać precyzyjnie momentu ustania przyczyny uchybienia terminu, to wniosek taki nie może zostać pozostawiony bez rozpoznania. I taka też sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Zarówno z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jak i z odpowiedzi na wezwanie do wskazania terminu, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu, wynika, że przyczyną uchybienia temu terminowi była choroba pełnomocnika skarżącej, którą pełnomocnik opisuje jako permanentną. Pełnomocnik w składanych pismach nie ujął precyzyjnie momentu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Mając na uwadze powyższe okoliczności stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie z całą pewnością nie można ustalić momentu, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu. W rezultacie brak było podstaw do załatwienia wniosku formalnie, a należało rozpoznać go merytorycznie (por. postanowienie WSA w Warszawie z 12 sierpnia 2025 r., III SAB/Wa 25/25).
Z uwagi na powyższe na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 198 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.