Z powyższego wynika, że pominięcie numeru PESEL w skardze stanowi jej brak formalny. Brak formalny podlega uzupełnieniu. Tryb uzupełnienia opisany jest art. 49 § 1 p.p.s.a. Najważniejsze jest to, że ustawa stanowi, iż nieuzupełnienie braku, w terminie siedmiu dni, skutkuje odrzuceniem skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnia braku skargi przez podanie numeru PESEL strony. Takie postępowanie było prawidłowe - zgodne z ustawą. Wezwanie doręczono wprost do rąk pełnomocnika 18 lutego 2026 r. Wyznaczony siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku upłynął bezskutecznie w dniu 25 lutego 2026 r. Tym samym w wyznaczonym ustawą terminie - wbrew wezwaniu - pełnomocnik strony nie podał numeru PESEL skarżącego. Ponieważ obowiązek uzupełnienia braku nie został wykonany w zakreślonym terminie, WSA na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę. Sąd pierwszej instancji nie mógł postąpić wbrew ustawie i sam uzupełnić tego braku. Skarżący powinien był podać - jako osoba fizyczna - swój numer PESEL, stosownie do przywołanego już wymogu wynikającego z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.
W kwestii nieotrzymania przez pełnomocnika skarżącego osobnego wezwania do usunięcia braków formalnych skargi (poprzez wskazanie nr PESEL), wskazać należy, że zawartość korespondencji jasno wynika ze znajdującego się w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 28 akt sądowych). Opis zawartości przesyłki niewątpliwie wskazuje, że przesyłka zawierała, wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi (nr PESEL), odpis odpowiedzi na skargę oraz ePouczenie. Podkreślić należy, że przesyłka sądowa może zawierać w sobie kilka pism sądowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki" (zob. post. Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2000 r., sygn. I CZ 38/00). A zatem dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność przesłania w jednej przesyłce kilku pism wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru (postanowienia NSA: z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 707/11, z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 2088/11). Znajdujące się w aktach niniejszej sprawy potwierdzenie odbioru spełnia powyższe wymagania.
W tym miejscu należy zaznaczyć, że wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2026 r., poz. 468 ze zm.), potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą (post. Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1998 r., sygn. III CZ 51/98). Adresat przesyłki, który stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić. Tak więc to w interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczyniono, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia przesyłki, w dniu 18 lutego 2026 r. Przyjęcie bowiem dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki. W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu lub tylko niektóre z nich, innymi słowy, że odebrał kopertę pustą albo niepełną. Od profesjonalnego pełnomocnika zobowiązanego do zachowania należytej staranności w zakresie prowadzonych spraw wymagane jest takie zorganizowanie odbioru korespondencji, aby osoba odbierająca korespondencję podpisując zwrotne potwierdzenie odbioru miała na uwadze wskazany w tym potwierdzeniu rodzaj przesyłki, a następnie sprawdziła jej zawartość. Ustalenie jakiejkolwiek nieprawidłowości obligowało pełnomocnika do wyjaśnienia tej kwestii w sekretariacie Sądu.
Końcowo, odnosząc się do wniosku o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego, należy stwierdzić, że zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, co do zasady nie jest uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 p.p.s.a. Brak jest w tym przepisie podstaw do zamieszczania orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w tym przepisie (por. uchwałę NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a, w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.