Uzasadnienie
1.1. Postanowieniem z dnia 3 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 642/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") odmówił F. L. z siedzibą w Ł. (dalej: "Skarżąca" lub "Fundacja") wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 28 lipca 2025 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2022 r., wraz z odsetkami za zwłokę i zabezpieczenia wykonania zobowiązania na majątku podatnika.
1.2. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Skarżąca w skardze na ww. decyzję zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, ze względu na to, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej majątkowej szkody u Skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny po przeanalizowaniu treści wniosku Skarżącej stwierdził, że nie uprawdopodobnia ona okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Według Sądu wniosek Skarżącej sprowadzał się jedynie do żądania wstrzymania aktu bez podania szczegółowych informacji o jej rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej. W ocenie Sądu Skarżąca lakonicznie uzasadniła swój wniosek. Co więcej, nie przedstawiła żadnych danych, które potwierdzałyby, że rzeczywiście w sprawie zachodzą przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Według Sądu sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie jest wystarczającą przesłanką do wstrzymania jej wykonania, gdyż co do zasady wszystkie decyzje administracyjne podlegają wykonaniu, a ich wstrzymanie może nastąpić tylko z ważnych wskazanych w ustawie przyczyn. Ponadto Sąd podkreślił, że samo zagrożenie egzekucją czy zabezpieczenie należności określonej przez organy podatkowe nie stanowi samo w sobie przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż obowiązkiem każdego jest ponoszenie ciężarów publicznoprawnych. Sąd wskazał również, że bez przedstawienia okoliczności uzasadniających "wystąpienie znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a oraz bez przedstawienia dokumentów potwierdzających ich istnienie, nie można jednoznacznie stwierdzić czy któraś z podanych przesłanek została spełniona. Wobec tego według Sądu wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, przy czym w uzasadnieniu postanowienia podkreślono, że odmowa wstrzymania wykonania aktu nie stanowi oceny zasadności skargi, która jest niezależna od kwestii udzielenia tymczasowej ochrony na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
2.1. Od powyższego rozstrzygnięcia Skarżąca złożyła zażalenie zaskarżając je w całości. Postanowieniu zarzuciła obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd, że w niniejszej sprawie nie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3.1. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
3.2. W świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jednak wyłącznie wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji lub postanowienia. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy jeszcze raz podkreślić – jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a. Nie może budzić wątpliwości, że art. 61 § 3 p.p.s.a. dopuszcza możliwość wstrzymania wykonania decyzji wyłącznie w sytuacji, w której obiektywnie, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności istotnych w sprawie, właśnie z powodu wykonania decyzji może dojść do zaistnienia zdarzeń w nim opisanych. Użyte przez ustawodawcę w powołanym przepisie nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji lub wynikać ze zgromadzonego materiału dowodowego, który powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. Samo powołanie się na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Także sama wysokość kwoty zaległości podatkowej wynikająca z decyzji nie przesądza automatycznie o wystąpieniu którejkolwiek z ustawowych przesłanek warunkujących przyznanie ochrony tymczasowej. Oznacza to, że na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. to skarżący w celu uzyskania ochrony własnego interesu, występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd administracyjny, ma obowiązek wykazania istnienia oraz uzasadnienia ustawowych przesłanek popierających to żądanie. Przedstawiony powyżej sposób wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. jest ugruntowany w orzecznictwie (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 maja 2010 r., II FZ 182/10; z dnia 4 lipca 2012 r., II OSK 1522/12; z dnia11 października 2012 r., II OZ 877/12; z dnia 11 stycznia 2013 r., II OSK 2895/12; z dnia 15 stycznia 2013 r.: II OSK 3070/12, I FZ 589/12, I GZ 423/12, II GSK 2086/12; z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1990/12; z dnia 29 stycznia 2013 r., II FZ 1048/12; z dnia 15 marca 2013 r., II FSK 410/13; publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej zwana: "CBOSA"). Wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2008 r., II OZ 65/08 i z dnia 15 lutego 2008 r., II OZ 110/08; publ. CBOSA). W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy (por. postanowieniu NSA z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14; z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09; publ. CBOSA). Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.