W piśmie z 9 stycznia 2026 r. (nadanym 12 stycznia 2026 r.) skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z 11 grudnia 2025 r.
Postanowieniem z 2 marca 2026 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie skarżącej.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że przesyłka pocztowa adresowana do pełnomocnika skarżącej, zawierająca m.in. odpis postanowienia z 11 grudnia 2025 r. była dwukrotnie awizowana, wpierw 19 grudnia 2025 r., a następnie 30 grudnia 2025 r., po czym została wydana temuż pełnomocnikowi przez operatora pocztowego 7 stycznia 2026 r.
Sąd pierwszej instancji mając na względzie art. 73 § 4 p.p.s.a. uznał, że skutek doręczenia wzmiankowanej przesyłki nastąpił 2 stycznia 2026 r., gdyż z tym dniem upłynął czternastodniowy okres liczony od daty pierwszej awizacji (19 grudnia 2025 r.), w którym możliwe było prawidłowe doręczenie pełnomocnikowi skarżącej przesyłki sądowej, zawierającej kwestionowane postanowienie. W konsekwencji niezbędnym stało się stwierdzenie, że termin, do którego skarżąca mogła wnieść zażalenie na postanowienie z 11 grudnia 2025 r. upływał 9 stycznia 2026 r. Z treści stempla pocztowego widniejącego na kopercie, w której nadano pismo zawierające zażalenie wynikało natomiast, że przesyłka została nadana 12 stycznia 2026 r. (poniedziałek).
W konsekwencji Sąd orzekający stwierdził, że skarżąca wniosła środek odwoławczy z uchybieniem 7 dniowego terminu, o jakim mowa w art. 194 § 2 i odrzucił zażalenie.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 23 marca 2026 r., skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji. W uzasadnieniu pisma podniesiono, iż skuteczne doręczenie miało miejsce 7 stycznia 2026 r., co oznacza, iż zażalenie złożone 12 stycznia 2026 r., zostało wniesione zachowaniem 7 - dniowego terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, toteż jako niezasadne należało je oddalić.
W myśl art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.)
Jak wynika z akt sprawy, niewątpliwym pozostaje fakt, iż przesyłka pocztowa zawierająca kwestionowane przez skarżącą postanowienie Sądu pierwszej instancji z 11 grudnia 2025 r. została wydana pełnomocnikowi skarżącej do rąk własnych w dniu 7 stycznia 2026 r.
Jednocześnie z akt sprawy wynika, że korespondencja sądowa wobec niemożności doręczenia jej do adresata została 19 grudnia 2025 r. po raz pierwszy awizowana. Przesyłka została umieszczona w placówce pocztowej, zaś pełnomocnik skarżącej otrzymała pierwsze zawiadomienie o możności jej odbioru z oddziału operatora. Z akt sprawy wynika przy tym, iż powtórna awizacja miała miejsce 30 grudnia 2025 r., zaś termin końcowy odbioru przesyłki został wyznaczony na dzień 7 stycznia 2026 r.
Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela, okoliczność odebrania pisma z urzędu pocztowego po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 p.p.s.a., toteż należy uznać, iż korespondencja zawierająca odpis kwestionowanego postanowienia została skutecznie doręczona pełnomocnik skarżącej w dniu 2 stycznia 2026 r., tj. z końcem ostatniego dnia 14-dniowego terminu liczonego od dnia pierwszej awizacji przesyłki. Skoro pierwsza awizacja miała miejsce 19 grudnia 2025 r., to od tej daty należy liczyć termin, w którym winno nastąpić odebranie przesyłki pocztowej. Tym samym należy przyjąć na gruncie sprawy, iż ustawowy termin 7-dniowy na wniesienie zażalenia upływał 9 stycznia 2026 r., a więc przed datą wniesienia pisma przez stronę, co stosownie do regulacji wskazanej na wstępie uzasadniało zastosowanie sankcji z art. 178 p.p.s.a.
Nie sposób bowiem przyjąć, jak podnosi pełnomocnik skarżącej w zażaleniu, iż wniesienie zażalenia w dniu 12 stycznia 2026 r. wobec nieprawidłowości po stronie operatora pocztowego, polegającej na błędnym pouczeniu o możliwości podjęcia pisma w placówce pocztowej w terminie do 7 stycznia 2026 r., znosi skutki nieterminowego wniesienia pisma procesowego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy przyjąć, że to data pierwszego awizo wyznacza początek biegu terminu, po upływie którego możliwe jest zastosowanie fikcji doręczenia. Wskazanie przez doręczyciela błędnej daty, do której można odebrać sądową przesyłkę poleconą nie może mieć wpływu na bieg terminu do uznania przesyłki za doręczoną, który to termin upływa 14 dni po pierwszej awizacji.
Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zobowiązany był odrzucić zażalenie na podstawie art. 194 § 2, art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Orzeczenie Sądu pierwszej instancji odpowiada zatem prawu.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.