Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z 18 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Bd 238/24 zasądził na rzecz skarżącego kwotę 12.817 zł. Na zasądzoną kwotę składały się: zwrot wpisu od skargi (2.000 zł), zwrot kosztów zastępstwa procesowego (10.800 zł) oraz zwrot 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego pismem z 31 marca 2025 r. złożył zażalenie, w którym wniósł o zmianę rozstrzygnięcia WSA w Bydgoszczy poprzez zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w łącznej wysokości 18 217 zł.
W ocenie pełnomocnika strony okoliczności rozpoznawanej sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika usprawiedliwiają zasądzenie wielokrotności stawki minimalnej tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Przepis art. 205 § 2 p.p.s.a. za jeden z elementów niezbędnych kosztów postępowania uważa wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (adwokata lub radcy prawnego), jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach.
W stanie prawnym niniejszej sprawy przepisy, o jakich mowa w art. 205 § 2 p.p.s.a., zawarte zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, dalej "rozporządzenie").
Wysokość wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika (radcy prawnego) za każde z ww. postępowań przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy została ustalona w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia, tj. w kwocie 5.400 zł. Zatem na rzecz skarżącego WSA w Bydgoszczy zasądził kwotę 12.817 zł. Na tę kwotę składały się: zwrot wpisu od skargi (2.000 zł), zwrot kosztów zastępstwa procesowego (10.800 zł) oraz zwrot 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kontrolowane postanowienie jest zgodne z prawem. Sąd pierwszej instancji prawidłowo skalkulował kwotę zwrotu kosztów postępowania.
Wbrew twierdzeniom strony nie można uznać aby charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika uzasadniał podwyższenie należnego mu wynagrodzenia ponad stawkę określoną w § 2 pkt 6 rozporządzenia. Biorąc pod uwagę niezbędny nakład pracy radcy prawnego, charakter sprawy, przyczynienie się pełnomocnika do jej rozstrzygnięcia, należało uznać, iż zasądzona kwota była dostateczna.
Rozpoznawana sprawa nie odbiega w sposób znaczący od stopnia zawiłości innych przedmiotowo podobnych spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne. Konieczność zapoznania się przez pełnomocnika z obszernym materiałem dowodowym w zakresie przedmiotu zaskarżonej decyzji nie może być postrzegane jako związane z poniesieniem przez tegoż pełnomocnika ponadprzeciętnego nakładu pracy, który powinien – w jego ocenie – stanowić przyczynę uzasadniającą zasądzenie wynagrodzenia w wyższej wysokości.
Odnosząc się do wskazywanego przez pełnomocnika strony czasu, jaki poświęcił on na przygotowanie złożonych w niniejszej sprawie pism procesowych, liczne spotkania oraz kontakty mailowe/telefoniczne z mocodawcą, należy zauważyć, że stopień przyczynienia się pełnomocnika do wyjaśnienia sprawy nie przekroczył zwykłej staranności przy rozpatrywaniu tego rodzaju postępowań. Trzeba w tym miejscu zauważyć, że wagę przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy oraz poniesionego w związku z tym nakładu pracy, nie można utożsamiać z liczbą i objętością sporządzonych przez pełnomocnika strony pism procesowych, lecz raczej z ich merytoryczną zawartością. Deklarowany zatem przez pełnomocnika czas poświęcony niniejszej sprawie, we wszystkich jej aspektach nie mógł w związku z tym determinować wysokości przyznanego przez Sąd Wojewódzki wynagrodzenia wskazanej przez skarżącego.
Zasadnie zatem stwierdził Sąd pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające podwyższenie tej stawki. Nie zostało bowiem wykazane, aby wystąpiły nadzwyczajne, szczególne okoliczności, które zwiększyłyby nakład pracy profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Czynności powoływane przez stronę nie stanowią o wykroczeniu przez pełnomocnika w wypełnianiu swoich obowiązków poza granice zwykłej staranności, jakiej wymaga się od profesjonalnego pełnomocnika, który podlega dodatkowym wymogom związanym z wykonywaniem zawodu radcy prawnego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a, w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.