Uzasadnienie
Postanowieniem z 13 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Gd 706/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 3 lipca 2024 r. w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 r.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że pełnomocnik Skarżącego nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik, argumentując wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wskazał, że od końca marca 2025 r. przechodził grypę w ostrej postaci, czego potwierdzeniem jest zwolnienie lekarskie ze wskazaniem "chory powinien leżeć" na okres 31 marca 2025 r. - 4 kwietnia 2025 r. Wyjaśnił, że ciężki przebieg choroby nie tylko wykluczał podejmowanie jakichkolwiek czynności zawodowych, ale wiązał się wręcz z koniecznością udzielania w tym okresie pomocy przez osoby trzecie przy podstawowych czynnościach życia codziennego. Do wniosku dołączono wydruk zaświadczenia lekarskiego ZUS ZLA z 2 kwietnia 2025 r. pobrany z platformy zus.pl.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji przedłożony wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa wyżej, (z datą wystawienia 2 kwietnia 2025 r.) potwierdza fakt, że pełnomocnik Skarżącego w dniach 31 marca 2025 r. do 4 kwietnia 2025 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim z tytułu niezdolności do pracy. W zaświadczeniu lekarskim w pkt 04 jego treści wpisany został kod "1", który oznacza, że chory powinien leżeć. Z podanych okoliczności nie sposób jednak wywieść, że pełnomocnik Strony skarżącej – dochowując należytej staranności – nie mógł dokonać czynności procesowej w postaci terminowego wniesienia skargi kasacyjnej. Nie wykazał, by nie mógł dopełnić ww. czynności z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której nie mógł usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W opinii Sądu samo zwolnienie lekarskie nie stanowi potwierdzenia braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu. Nie wyklucza ono bowiem możliwości dokonania czynności procesowej z zachowaniem terminu, osobiście lub korzystając z pomocy innych osób.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast z brzmienia art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a., wynika, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Powołane przepisy wskazują, że warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i 87 P.p.s.a., tj.: uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1) oraz dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4). Brak spełnienia jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu.