W związku z przytoczonym wyżej zarzutem wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości w tym, także stosownie do art. 195 § 2 p.p.s.a. o uchylenie ww. postanowienia i rozpoznania na nowo kwestii usunięcia braku formalnego skargi, o ile w ocenie Sądu I instancji zażalenie jest oczywiście uzasadnione; zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie jest bezzasadne.
Na wstępie powtórzyć należy za Sądem pierwszej instancji, że zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Brak udokumentowania prawidłowości umocowania stanowi brak formalny skargi podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. pod rygorem odrzucenia skargi. Stosownie do tego przepisu jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jeżeli w wyznaczonym terminie braki nie zostaną uzupełnione, sąd skargę odrzuca.
Wniesiona przez pełnomocnika Strony skarga nie czyniła zadość wymaganiom określonym w art. 37 § 1 p.p.s.a., wobec czego, zarządzeniem z dnia 27 marca 2025 r. (k. 33 akt sądowych) Przewodniczący Wydziału I WSA w Gliwicach wezwał pełnomocnika do uzupełnienia m.in. braków formalnych skargi. Skierowane do pełnomocnika Skarżącej pismo przewodnie z dnia 28 marca 2025 r. (k. 35 akt sądowych), oprócz wskazania elementów wchodzących w jego skład, zawierało wyraźną treść wezwania do uzupełnienia braku formalnego poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – wraz ze wskazaniem podstawy prawnej wezwania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść pisma nie budzi żadnych wątpliwości. Pominięcie jednego z jego elementów (wezwania do uzupełnienia braku formalnego) jest w związku z powyższym zaniechaniem, za jakie odpowiedzialność ponosi strona postępowania – w tym przypadku działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego wymaga się szczególnej staranności.
Nie jest ponadto zasadny zarzut zażalenia o niewystosowaniu do Skarżącej prawidłowego formalnie wezwania do uzupełnienia braku formalnego. Pełnomocnik wskazał, że wezwanie podpisał specjalista (pracownik sądu), podczas gdy art. 49 w § 1 i § 4 przyznaje taką kompetencję przewodniczącemu lub referendarzowi sądowemu. Zauważyć należy, że w rozpoznawanej sprawie zarządzenie Przewodniczącego Wydziału zostało rozdzielone na dwie części. Pierwsza z nich (k. 33 akt, pkt 5 Zarządzenia) dotyczyła wezwania do uzupełnienia braku formalnego poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu – do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Drugi element dotyczył zaś wezwania do uzupełnienia braku fiskalnego poprzez uiszczenie wpisu od skargi (k. 34 akt).
W kontekście przedstawionego wyżej stanu faktycznego przytoczyć należy treść art. 163 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym postanowienia ogłoszone na rozprawie sąd uzasadnia, gdy podlegają one zaskarżeniu i doręcza stronom, przy czym na mocy art. 167 p.p.s.a., przepis ten stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego. Z kolei art. 227 p.p.s.a. stanowi, że na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych przysługuje zażalenie, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy.
Zgodnie zatem z powołanymi wyżej przepisami, zarządzenie Przewodniczącego Wydziału, wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi doręczono pełnomocnikowi, ponieważ zgodnie z treścią art. 227 p.p.s.a. na zarządzenie to przysługiwało zażalenie, a więc należało je stronie doręczyć. Natomiast od zarządzenia w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych nie przysługuje środek odwoławczy. W myśl zatem art. 163 § 1 w zw. z art. 167 p.p.s.a. nie podlegało ono doręczeniu stronie. Wobec powyższego, stwierdzić należy, że wezwanie ujęte w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 grudnia 2024 r. wzywające Skarżącą do uzupełnienia braku formalnego poprzez nadesłanie dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentowania Spółki, zawarte w piśmie przewodnim podpisanym przez specjalistę (k. 35 akt), zostało prawidłowo wydane i doręczone pełnomocnikowi w dniu 10 kwietnia 2025 r. Pomimo wezwania, nie uzupełniono braku formalnego, wobec czego stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3) i 3 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji zobligowany był do odrzucenia skargi.
Biorąc powyższe pod uwagę, podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3) w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. okazał się niezasadny, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
W tym stanie rzeczy, stosownie do treści art. 184 w zw. z 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.