Uzasadnienie
Postanowieniem z 4 marca 2026 roku, I SA/Wr 739/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 5 grudnia 2025 r. o sygn. akt I SA/Wr 739/25, odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A sp. z o. o. w B na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2025 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2017 r.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że ocena wniosku Skarżącej o zmianę postanowienia tutejszego Sądu z 5 grudnia 2025 r., poczyniona w kontekście przesłanek wynikających z art. 61 § 4 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – dalej jako "P.p.s.a.", nie daje podstaw do jego uwzględnienia. Wnioskodawca nie wykazał bowiem zaistnienia takiej okoliczności, która uzasadniałaby zmianę przedmiotowego postanowienia. Treść argumentacji zawartej w ponownie złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie wskazuje na okoliczności uzasadniające zmianę wydanego rozstrzygnięcia (ww. postanowienia z dnia 5 grudnia 2025 r.).
Uzasadniając wniosek wskazano m.in., że trwające postępowanie egzekucyjne dotyczące zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2017 r. i zastosowanie środków egzekucyjnych w postaci zajęcia rachunków bankowych oraz wierzytelności u odbiorców Spółki spowodowało kaskadowe narastanie nieuregulowanych należności podatkowych. Dalej wskazano na stan zaległości podatkowych. Następnie podniesiono argument o bieżących należnościach i braku możliwości ich uregulowania oraz o możliwości wszczęcia egzekucji wskutek nieuregulowania tychże należności. Wskazano także na wzrost straty finansowej za 2025 r. Podkreślono, iż w ocenie Spółki wszczynanie dalszych postępowań przez organy podatkowe jest dodatkową uciążliwością. Nadmieniono także, że spółce doręczono obwieszczenie o wyznaczeniu I licytacji komorniczej zajętych środków transportu, której termin wyznaczono na 26 marca 2026 r., a więc przed rozpoznaniem skargi przez Sąd. Końcowo wskazano, że przyjęta przez organ egzekucyjny metodologia zastosowanych środków egzekucyjnych zajęcia rachunków bankowych oraz należności u odbiorców skutkuje brakiem możliwości skorzystania przez Spółkę ze zwolnienia środków na wynagrodzenia, bowiem banki w chwili złożenia wniosku tłumaczą, że środki w momencie wpływu elektronicznie są przekazywane do organu egzekucyjnego, zaś wnioski składane do organu egzekucyjnego w trybie art. 13 u.p.e.a. o zwolnienie środków na wynagrodzenia są załatwiane odmownie, ponieważ organ egzekucyjny dokonał rozliczenia należności, które do niego wpłynęły.
Sąd zauważył, że argumentacja dotycząca zastosowania środków egzekucyjnych w postaci zajęcia rachunków bankowych oraz wierzytelności u odbiorców była już przedmiotem oceny w uprzednio wydanym rozstrzygnięciu, którego zmiany domaga się Skarżąca. Odnośnie braku możliwości uregulowania bieżących należności i w konsekwencji możliwości wszczęcia egzekucji, wskazać należy, że na dzień wydania niniejszego postanowienia egzekucja ma charakter wyłącznie hipotetyczny, bowiem do jej wdrożenia należność musi stać się zaległością. W ocenie Sądu za nowe okoliczności w stosunku do uprzedniego postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu należy uznać wzrost straty finansowej za 2025 r. oraz doręczenie obwieszczenia o wyznaczeniu I licytacji komorniczej zajętych środków transportu, której termin wyznaczono na 26 marca 2026 r. W zakresie wysokości straty finansowej za 2025 r. Sąd wskazał, że powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Natomiast w zakresie terminu wyznaczenia licytacji komorniczej wskazać należy, że Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, że środki transportowe mają kluczowe znaczenie dla funkcjonowania Spółki ani też, że ich utrata uniemożliwiłaby Jej prowadzenia działalności po zakończeniu postępowania, poza twierdzeniami zawartymi we wniosku. Natomiast w odniesieniu do "dodatkowej uciążliwości" dla Spółki w postaci wszczynania wobec Skarżącej przez organy podatkowe różnorodnych postępowań wskazać należy, że twierdzenia te nie mogły być przesłanką do zmiany postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.