Wyrok NSA z dnia 24 września 2025, sygn. II FZ 66/25

Zgodnie z art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, a na podstawie art. 46 § 3 P.p.s.a. - do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Niezłożenie wraz ze skargą pełnomocnictwa jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu, a konsekwencją nieuzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi jest jej odrzucenie, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Przepis ten stanowił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, odrzucającego skargę Skarżącego, właśnie z powodu nieuzupełnienia braków skargi w wyznaczonym terminie. Warunkiem zastosowania tego przepisu jest prawidłowe doręczenie stronie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków pisma powinno być tak jasne i niedwuznaczne, aby u strony, do której zostało skierowane, nie powstała wątpliwość co do przedmiotu wezwania i rygorów grożących w razie niezastosowania się do jego treści. Dlatego też, gdy wezwanie do usunięcia braków formalnych pisma budzi wątpliwości co do treści, nie można z tego wyprowadzać skutków niekorzystnych dla strony. Innymi słowy, niezachowanie któregokolwiek z tych wymagań pozbawia wezwanie sankcji (por. postanowienie SN z dnia 9 czerwca 1999 r., III RN 6/99, OSNP 2000, Nr 9, poz. 343; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2015 r., I GSK 781/15).

Przenosząc powyższe na kanwę rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Strona była wzywana do usunięcia braków formalnych skargi. Pierwsze wezwanie z 9 kwietnia 2025 r. (k. 27) dotyczyło złożenia "dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej tj. wyciągu z KRS-u". W reakcji na nie pełnomocnik nadesłał Informację odpowiadającą odpisowi pełnemu z Rejestru przedsiębiorców dotyczącą Skarżącej – spółki komandytowej (k. 30). Powyższy dokument nie był wystarczający do wykazania umocowania pełnomocnika. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji prawidłowo wezwał pełnomocnika do przedstawienia "dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej tj. wyciągu z KRS-u, dot. Komplementariusza (C sp. z o.o.)." (k. 39). Powyższe wezwanie w istocie doprecyzowało obowiązek nałożony na Skarżącą i nie pozostawiało wątpliwości co do sposobu jego prawidłowego wykonania. Jednakże w odpowiedzi na ww. wezwanie pełnomocnik ponownie przesłał odpis KRS dotyczący samej Skarżącej (spółki komandytowej). Nie nadesłał jednak odpisu dotyczącego komplementariusza, tj. C sp. z o.o.

Głównym argumentem podnoszonym w zażaleniu jest okoliczność, że X Y jest także komplementariuszem Skarżącej jako osoba fizyczna. Pełnomocnik spółki zdaje się jednak zapominać, że pełnomocnictwo do reprezentacji Skarżącej zostało sformułowane w następujący sposób "Ja, niżej podpisany – X Y - jako Prezes Zarządu Komplementariusza Spółki A [...] spółka komandytowa [...] uprawniony do jej samodzielnej reprezentacji, udzielam pełnomocnictwa szczególnego doradcy podatkowemu [...]". Autor pełnomocnictwa sam zatem powiązał umocowanie do reprezentacji Skarżącej (spółki komandytowej) z wyrażeniem woli przez podmiot reprezentujący spółkę, która jest komplementariuszem skarżącej. Innymi słowy, jak wynika z treści pełnomocnictwa X Y działał w imieniu spółki (sp. z o.o.) a nie w imieniu własnym. W konsekwencji zasadne i prawidłowe było wzywanie przez sąd do wykazania umocowania poprzez przedstawienie dokumentów dotyczących C sp. z o.o. Należy podkreślić, że wezwanie wystosowane przez Sąd pierwszej instancji było precyzyjnie i dokładnie określało zakres żądanych dokumentów. Pełnomocnik, przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, nie wykonał tego wezwania ani nie wykazał swojego umocowania w inny sposób, choćby poprzez przedstawienie inaczej sformułowanego pełnomocnictwa podpisanego przez X Y w imieniu własnym a nie w imieniu spółki z o.o.

Z uwagi na powyższe, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stawiane w zażaleniu zarzuty należy uznać za niezasadne a Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie braku skargi w terminie.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.