Uzasadnienie
Postanowieniem z 17 czerwca 2026 r., I SA/Wr 169/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 4 grudnia 2025 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2022 r. wraz z odsetkami za zwłokę od niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące: sierpień, październik i grudzień 2022 r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że samo prowadzenie egzekucji przez organy podatkowe oraz fakt zajęcia rachunku bankowego nie powodują, że w sprawie istnieją szczególne przesłanki wynikające z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – dalej jako "P.p.s.a.". Nie jest także możliwym stwierdzenie, iż skutki wykonania decyzji będą przekraczały zwykłe następstwa związane z uregulowaniem świadczenia pieniężnego. Z całą pewnością nie jest także możliwa analiza złożonego przez Skarżącego wniosku przez pryzmat potencjalnych zagrożeń, które mogą – w ocenie Strony - zaistnieć w przyszłości.
Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi wskazać konkretne okoliczności spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący poprzestał jedynie na sformułowaniu uzasadnienia wniosku w sposób ogólny, odwołując się do przesłanek wstrzymania, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Choć do wniosku załączono dokumenty źródłowe, to w ocenie Sądu żaden z nich nie potwierdził, że w sprawie zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. i wniósł o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, że sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. gdy stwierdzono, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody albo niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia: "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z 26 września 2013 r., II FSK 2540/13). Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Za zasadne uznać należy przyjęcie, że skoro postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony, to na wnioskodawcy spoczywa powinność wskazania konkretnych zagrożeń płynących z wykonania kwestionowanego aktu. Ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa przy tym na wnioskodawcy. Skarżący musiałby wykazać, że narażony jest na szkodę znacznych rozmiarów albo że skutki wykonania decyzji (dobrowolnego bądź przymusowego ‒ w drodze egzekucji) będą nieodwracalne.