W zakreślonym terminie pełnomocnik strony nie odpowiedział na wezwanie do złożenia podpisu pod sporządzonym sprzeciwem, nie uzupełniając tym samym braku formalnego pisma. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji odrzucił sprzeciw na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a.
W zażaleniu z dnia 22 sierpnia 2025 r. pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. W świetle art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Taka też sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Na podstawie zarządzenia z 11 czerwca 2025 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu, poprzez jego podpisanie, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi poprzez środki komunikacji elektronicznej (ePUAP), na wskazany przez niego adres elektroniczny w trybie tzw. doręczenia zastępczego. Wprowadzenie do obrotu prawnego wezwania o uzupełnienie braku formalnego sprzeciwu, nastąpiło na podstawie art. 74a § 8 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje fikcję prawną doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego, która ziszcza się na skutek jego nieodebrania w terminie czternastu dni licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia, po uprzednim dwukrotnym zawiadomieniu. Z zawartego w aktach sprawy urzędowego potwierdzenia odbioru wynika, że pierwsze zawiadomienie o korespondencji (zawierającej wezwanie) miało miejsce 12 czerwca 2025 r., zaś kolejne 20 czerwca 2025 r. Wobec niepodjęcia korespondencji w terminie, na podstawie art. 74a § 8 p.p.s.a. wezwanie zostało uznane za doręczone z końcem dnia 26 czerwca 2025 r. (wskazanym również w UPD, k. 27).
W związku z powyższym siedmiodniowy termin uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu (art. 49 § 1 p.p.s.a.) upłynął z końcem dnia 3 lipca 2025 r. Pełnomocnik jednak ani w tym terminie, ani do dnia wydania zaskarżonego postanowienia, nie uzupełnił braku formalnego sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego, poprzez jego podpisanie.
Nieuzupełnienie przez stronę braków formalnych pisma, obligowało Sąd pierwszej instancji do jego odrzucenia na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a.
Ponadto należy wskazać, że w przedmiotowym zażaleniu pełnomocnik skarżącej nie zawarł żadnego argumentu, który wskazywałby na wadliwość skarżonego postanowienia.
Argumentacja zażalenia odnosząca się do kwestii formy złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy (urzędowy formularz) oraz uzupełniania jego braków formalnych pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w niniejszej sprawie stanowi bowiem kontrolę instancyjną zasadności odrzucenia sprzeciwu skarżącej z uwagi na nieuzupełnienie jego braków formalnych w terminie, nie zaś kolejną instancję w zakresie prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, wobec niestwierdzenia, aby Sąd pierwszej instancji naruszył prawo zaskarżonym postanowieniem, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.