a) art. 220 § 3 i art. 178 P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, że zostało skutecznie doręczone wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, podczas gdy doręczenie to nastąpiło w sposób sprzeczny z art. 74a § 1 P.p.s.a., tj. w formie elektronicznej, podczas gdy skarga kasacyjna nie została wniesiona do Sądu w formie elektronicznej, jak też nie został złożony wniosek strony o doręczenia pism w formie elektronicznej; w rezultacie powyższego uchybienia doręczenie wezwania do uiszczenia wpisu należy uznać za nieważne, co oznacza, że termin do uiszczenia wpisu nie rozpoczął biegu;
b) błędne zastosowanie w sprawie art. 74a P.p.s.a., pomimo braku spełnienia przesłanek wskazanych w § 1 tegoż artykułu;
c) 74a § 8 P.p.s.a., poprzez jego zastosowanie mimo braku spełnienia przesłanek do zastosowania fikcji doręczenia
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 74a § 1 P.p.s.a., doręczenie pism przez sąd następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona spełniła jeden z następujących warunków: 1) wniosła pismo w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą sądu lub organu, za pośrednictwem którego składane jest pismo; 2) wystąpiła do sądu o takie doręczenie i wskazała sądowi adres elektroniczny; 3) wyraziła zgodę na doręczanie pism za pomocą tych środków i wskazała sądowi adres elektroniczny. Z § 2 wynika zaś, że jeżeli strona zrezygnuje z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, sąd doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego. Oświadczenie o rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej składa się w formie dokumentu elektronicznego.
Jak już wyżej wskazano, nawet po wcześniejszym spełnieniu przesłanek doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej strona może zrezygnować z tej formy doręczania. W takim przypadku sąd doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie nieelektronicznej. Oświadczenie o rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej składa się w formie dokumentu elektronicznego. (por. Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 74a).
Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik Skarżącego wysłał skargę w postaci dokumentu elektronicznego. W piśmie z dnia 25 listopada 2024 r. pełnomocnik wskazał swój adres ePUAP "[...]". Z powyższego należy wnioskować, że jest to zgoda na doręczanie korespondencji pełnomocnikowi Skarżącego w drodze elektronicznej.
Wprawdzie w skardze kasacyjnej zawarte zostało stwierdzenie, że "Równolegle, z ostrożności oświadczam, iż rezygnuję z doręczania wszelkiej korespondencji w formie elektronicznej poprzez platformę E-puap" (str. 4 skargi kasacyjnej), jednak skarga kasacyjna została nadana w formie tradycyjnej, w placówce pocztowej.
Powyższe oznacza, że wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej zostało wysłane prawidłowo. Nie zmienia tego niekonsekwencja Sadu, który część korespondencji prowadził drogą tradycyjną, a część elektroniczną. Zasadnie więc Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę kasacyjną.
Stosownie do art. 156 § 1 P.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Ponieważ taka właśnie oczywista omyłka wystąpiła w komparycji postanowienia Sądu pierwszej instancji, gdzie wskazano nieprawidłowy rok wydania zaskarżonego postanowienia - 2024 zamiast 2025, konieczne było jej sprostowanie, co też Naczelny Sąd Administracyjny uczynił na podstawie art. 156 § 1 - 3 w związku z art. 193 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.[pic]