W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08 opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast jeżeli przedmiotem zaskarżenia nie jest akt kreujący (albo stwierdzający istnienie) należności pieniężnej, to stosownie do art. 231 p.p.s.a. należny jest w niej wpis stały.
Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów, wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych - 500 zł.
W tym miejscu należy podkreślić, że sformułowanie "z zakresu zobowiązań podatkowych" oznacza, że ustawodawca rozszerzył obszar przypadków (spraw), do których znajdzie zastosowanie wpis stały od skargi w kwocie 500 zł na wszelkie te spory sądowoadministracyjne, które pozostają w związku z zobowiązaniem podatkowym (zob. postanowienie NSA z 21 sierpnia 2013 r., I FZ 356/13, postanowienie NSA z 15 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 736/09).
Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że skarżąca złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie, uchylającą w całości decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, a więc wydaną w trybie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.). Zaskarżona decyzja jest zatem decyzją kasacyjną, w której organ nie orzeka o zasadności żądania strony. Bez wątpienia decyzja tego typu pozostaje w związku z zobowiązaniem podatkowym, wydana bowiem została w związku z toczącym się postępowaniem, wszczętym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., mającym na celu określenie podatniczce wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2022 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.
Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania oznacza jedynie pośredni związek decyzji odwoławczej z należnością pieniężną. Fakt, że decyzja organu pierwszej instancji rozstrzygała sprawę co do istoty nie ma w tej mierze znaczenia, skoro to rozstrzygnięcie organu odwoławczego podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego i to jego treść decyduje o wartości przedmiotu zaskarżenia.
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem (por. postanowienia NSA z dnia: 3 listopada 2011 r. sygn. akt II FZ 636/11 oraz 11 października 2013 r. sygn. akt II FZ 902/13), wpis od decyzji kasacyjnej ma charakter wpisu stałego i zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów, wynosi 500 zł.
Zaskarżone zarządzenie nie narusza zatem prawa, a wskazana w nim kwota należnego wpisu jest prawidłowa.
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.