Wyrok NSA z dnia 18 listopada 2025, sygn. II FZ 91/25

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne.

Wbrew twierdzeniom sformułowanym w zażaleniu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kierując do Skarżącej korespondencję z wezwaniem do uiszczenia wpisu do skargi, nie dopuścił się pomyłki. W aktach sprawy na kartach: 24-26 znajdują się szczegółowe informacje, z których jednoznacznie wynika, że do Skarżącej prawidłowo skierowano wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi. Zgodnie z informacją na UPD (k. 31) korespondencja została odebrana przez Skarżącą w dniu 3 sierpnia 2025 r. Nie budzi także wątpliwości, że prawidłowo załączony został odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III, na podstawie którego wystosowano do Skarżącej wezwanie (k. 25). Z wymienionych dokumentów nie wynika zatem, żeby Sąd pierwszej instancji przez pomyłkę dwukrotnie wysłał do Skarżącej odpowiedź organu na skargę.

Twierdzeń zawartych w zażaleniu nie potwierdzają także wydruki zrzutów ekranu załączone przez Skarżącą. Wydruki na kartach: 68 i 69 akt przedstawiają w istocie minimalnie różne fragmenty tego samego zrzutu ekranu, na co wskazuje tożsamość (identyczność) znajdujących się tam danych (np. identyczna co do sekundy data utworzenia poświadczenia oraz numer dokumentu, którego dotyczy poświadczenie). Informacje na wydruku zawiadomienia o korespondencji oczekującej w skrzynce ePUAP (k. 61 akt), podobnie jak wybrakowany fragment wiadomości email (k. 60 akt) – również nie wskazują na zasadność argumentacji sformułowanej w zażaleniu w zakresie okoliczności faktycznych.

Konkludując, Skarżąca nie zdołała podważyć prawidłowości przeprowadzonej procedury doręczenia jej wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, a tym samym – zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji, które odpowiada prawu.

W tych okolicznościach WSA w Warszawie trafnie wskazał na gruncie przepisów p.p.s.a., że skarga, aby mogła być merytorycznie rozpoznana przez sąd, musi być m.in. należycie opłacona. Zgodnie bowiem z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zgodnie natomiast z art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Określony w art. 220 § 3 p.p.s.a. rygor wykonania tego wezwania przewiduje, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd – co też w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo uczynił.

Biorąc pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.