Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, który zaskarżył je w całości i zarzucił:
- art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na odrzuceniu skargi na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 października 2024 r., utrzymujące w mocy postanowienie z 24 czerwca 2024 r. o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych przed rozpoznaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 kwietnia 2025 r., w sprawie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych ww. skargi,
- art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a. przez nieuzasadnione przyjęcie, że skarżący wypełnił przesłankę ww. artykułu, w sytuacji, gdy rzekomy brak formalny skargi na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 października 2024 r. (brak podania numeru PESEL) faktycznie nie był brakiem, bo przedmiotowa dana mogła być z łatwością ustalona przez WSA w Warszawie na podstawie akt tej sprawy,
- art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. przez nieuzasadnione przyjęcie, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności nieuzupełnienia braku formalnego skargi w zakreślonym przez Sąd terminie, w sytuacji, gdy okoliczność nieprzebywania pod adresem, na który wysłane zostało wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi (w czasie, gdy WSA w Warszawie wysłał ww. wezwanie) skarżący uprawdopodobnił dokumentami (dowodami) w postaci rachunków za media pod innym adresem i paragonami, z których wynika inny, w tamtym czasie adres zamieszkania,
- art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., zgodnie z którym każdemu przysługuje prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd; w niniejszej sprawie nie sposób mówić o spełnieniu konstytucyjnego standardu sprawiedliwego procesu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie wobec odrzucenia skargi wobec jej rzekomego braku formalnego (braku numeru PESEL w treści skargi), w sytuacji, gdy przedmiotowa informacja była wskazana w aktach administracyjnych, którymi dysponuje WSA w Warszawie z uwagi na procedowanie niniejszej sprawy, a ponadto została uzupełniona niezwłocznie po powzięciu wiadomości o takim braku.
Mając na uwadze podniesione zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpoznanie skargi na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 października 2024 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie skarżący nie wskazał swojego numeru PESEL, dlatego prawidłowo sąd wojewódzki wystosował wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi. Skarżący nie uzupełnił żądanego numeru PESEL w terminie, twierdząc, że powodem nieusunięcia wskazanych braków formalnych skargi było niedoręczenie mu wezwania sądu. Wskazał też, że przebywał on w tym czasie pod innym adresem.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela argumentacji zażalenia.
Niesporne jest, że w aktach sprawy znajduje się zarządzenie zawierające wezwanie skarżącego do nadesłania numeru PESEL, które zostało zaadresowane i wysłane prawidłowo na adres do doręczeń wskazany w skardze. Przesyłkę zawierającą wezwanie doręczano za pośrednictwem Poczty Polskiej i dwukrotnie awizowano, respektując tryb doręczania, dowody awizowania wezwania znajdują się w aktach sądowych. W tej sytuacji prawidłowo WSA w Warszawie uznał, że powyższe pismo zostało skutecznie doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a. Termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie w dniu 6 lutego 2025 r. Z akt sprawy wynika również, skarżący uzupełnił brak formalny skargi poprzez podanie numeru PESEL z uchybieniem ww. terminu dopiero w dniu 4 marca 2025 r. Dodatkowo z akt sprawy wynika, że termin ten nie został skarżącemu przywrócony, gdyż postanowieniem z 8 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, a następnie postanowieniem z 18 czerwca 2025 r. odrzucił również zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie. Postanowienie o odrzuceniu zażalenia zostało skarżącemu doręczone na adres wskazany w skardze 16 lipca 2025 r. Zachowane zostały warunki do przyjęcia skutku doręczenia, określone w art. 73 p.p.s.a., skarżący nie podjął bowiem z placówki pocztowej dwukrotnie prawidłowo awizowanej przesyłki. Tym samym zarzut dotyczący konieczności oczekiwania na rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu był niezasadny. Odrzucając skargę sąd pierwszej instancji obowiązany był zatem przyjąć, że brak formalny w postaci wskazania numeru PESEL nie został uzupełniony w terminie, co obligowało sąd do wydania postanowienia o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że adres, na jaki wysłane zostało wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało wysłane na wskazany przez skarżącego adres. Jeśli skarżący wiedział, że wskazany jako adres zamieszkania (do doręczeń) adres nie jest tym, pod którym stale przebywa, uprawniony był do wskazania adresu do doręczeń w miejscu, gdzie przebywał (art. 46 § 2 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Wskazując w skardze i w kolejnych pismach składanych w toku postępowania wyłącznie jeden adres, musiał się liczyć z tym, że na ten właśnie adres będzie kierowana korespondencja sądowa w tej sprawie. Natomiast pozostałe podnoszone przez skarżącego w uzasadnieniu zażalenia okoliczności nie mają wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Mogłyby być one rozważane przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, a nie w niniejszym postępowaniu.
Odnosząc się do pozostałych argumentów podnoszonych w zażaleniu wskazać należy, że zagadnienie dotyczące braków formalnych skargi w postaci braku numeru PESEL było przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2023 r. sygn. akt II GPS 3/22, w której przyjęto, że niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy, bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd. Wskazana uchwała z mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. ma tzw. ogólną moc wiążącą. Istota owej mocy ogólnie wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Argumenty o możliwości ustalenia numeru PESEL na podstawie akt sprawy administracyjnej były rozważane przez skład podejmujący uchwałę. Argumenty skarżącego nie przekonują Naczelnego Sądu Administracyjnego o konieczności zwrócenia się do składu poszerzonego o ponowne rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego rozstrzygniętego uchwałą. Wobec powyższego należy uznać, że obowiązkiem strony było podanie w skardze numeru PESEL niezależnie od ewentualnego wskazania go w aktach administracyjnych sprawy. Niepodanie tego numeru stanowiło brak formalny skutkujący wezwaniem skarżącego do uzupełnienia braku w wyznaczonym terminie pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarżący nie został pozbawiony prawa do sądu. Wymaganie wskazania numeru PESEL nie może być uznane za pociągające za sobą konieczność podejmowania przez stronę szczególnych działań i za nadmierne, utrudniające dostęp do sądu. Regulacje proceduralne mają zapewniać właściwy wymiar sprawiedliwości i zgodność z zasadą pewności prawnej, a strony postępowania mogą w sposób uprawniony oczekiwać, że będą one stosowane
Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.