Zarzuty skarg kasacyjnych wyznaczające – zgodnie z zasadą dyspozycyjności – granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadniają twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.
Zwłaszcza, gdy w uzasadnieniu tego wniosku podkreślić, że ocena zasadności, a co za tym idzie skuteczności zarzutów zmierzających do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie może pomijać, nie dość, że znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym w relacji do celu powinny odpowiadać stawiane na ich podstawie zarzuty oraz korespondujące z nimi ich uzasadnienie (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15 oraz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 oraz wyroki NSA z dnia: 11 października 2022 r., sygn. akt II GSK 581/19; 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt II FSK 187/20; 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18; 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09), to również, że w przypadku skargi kasacyjnej będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelność formułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także, jeżeli nie przede wszystkim, z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17).
Odnosząc się z perspektywy przedstawionych uwag wprowadzających do oceny zasadności, a co za tym idzie skuteczności, zarzutów kasacyjnych i podkreślając zarazem, że zadość koniecznym warunkom, o których mowa powyżej, nie czyni, ani skarga kasacyjna strony – co odnosi się do konstrukcji stawianych w niej zarzutów oraz ich uzasadnia (zob. s. 3 – 6), z których w relacji do koniecznych wymogów nie wynika (poza przywołaniem § 38 pkt 1 załącznika do rozporządzenia w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz art. 59 ustawy o zarządzie sukcesyjnym i art. 155 ustawy o świadczeniach) na czym dokładnie miałoby polegać zarzucane naruszenie przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego – ani też skarga kasacyjna Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców – który "uzasadniając" stawiane w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego posługuje się "argumentem", że "[...] należy podtrzymać argumentację wyrażoną w uzasadnieniu skargi skierowanej do Sądu I instancji [...]" (zob. s. 8; s. 10), co nie jest zabiegiem skutecznym, albowiem funkcją i celem skargi kasacyjnej jest kontrola zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego przeprowadzana w granicach wyznaczonych stawianymi w niej zarzutami i korespondującym z nimi ich uzasadnieniem, nie zaś ponowna analiza zarzutów skargi adresowanej do sądu administracyjnego I instancji (i tym samym snucie jakichkolwiek hipotez i domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie intencji wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z dnia: 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13), chyba że zostałby postawiony i należycie uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na braku odniesienia się przez sąd administracyjny I instancji do istotnych zarzutów tej skargi, którego wymieniona skarga kasacyjna jednak nie zawiera – trzeba stwierdzić, że wniesione w rozpatrywanej sprawie skargi kasacyjne – abstrahując już nawet od wskazanych ich deficytów – w żadnym stopniu, ani też nie zakresie nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, a to z następujących powodów.
Zwłaszcza, gdy w punkcie wyjścia – co istotne – odwołać się do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 134 § 1 p.p.s.a., których nie uwzględnia w dostatecznym stopniu, ani strona skarżąca, ani też Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców.
Wymaga bowiem podkreślenia, że granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa (sprawa administracyjna) będąca przedmiotem zaskarżenia, której treść i zakres wyznaczają normy prawa determinujące treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie i precyzujące czynności pozwalające zidentyfikować skonkretyzowany w nich stosunek prawny (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2005 r., sygn. akt II GSK 321/07; wyrok NSA z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 915/97), co w relacji do sprawy stanowiącej przedmiot orzekania Sądu I instancji oraz jej istoty odnosiło się do kontroli zgodności z prawem decyzji ostatecznej w przedmiocie odmowy uwzględnienia odwołania od rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (tj. umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna w zakresie logopedii, na okres od dnia 1 maja 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r., na obszarze powiatu kaliskiego i Kalisza).
Nie jest to bez znaczenia, gdy podkreślić – czego również w dostatecznym stopniu nie uwzględnia, ani strona skarżąca, ani też Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców – że postępowanie, przedmiotem którego jest zawarcie umów ze świadczeniodawcami na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych regulują przepisy Działu VI – "Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami" – ustawy o świadczeniach. Z przepisów tych wynika – między innymi – że podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez Fundusz jest umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawarta pomiędzy świadczeniodawcą a Funduszem, która może być zawarta wyłącznie ze świadczeniodawcą, który został wybrany do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach określonych w niniejszym dziale (art. 132 ust. 1 i ust. 2 ustawy).
Przepisy prawa regulujące postępowanie, przedmiotem którego jest zawarcie wymienionych umów muszą więc podlegać ścisłej wykładni, co znajduje swoje potwierdzenie w argumencie, że mają one charakter bezwzględnie obowiązujący, a tego rodzaju ich cecha, o której wnioskować należy na podstawie ich treści oraz funkcji, stanowi konsekwencję przedmiotu regulowanego tymi przepisami postępowania, istoty tego postępowania oraz jego logiki, która wyraża się w aplikowaniu nieograniczonej liczby świadczeniodawców o ograniczoną ilość dóbr podlegającą rozdysponowaniu w tym postępowaniu, co siłą rzeczy nie pozostaje bez wpływu i na ten wniosek, że przepisy prawa regulujące postępowanie w sprawie zawierania wymienionych umów na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej ustanawiają swoistą – znaną tylko ustawie o świadczeniach – bardzo sformalizowaną procedurę, której reguły – co w kontekście istoty sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie trzeba podkreślić – w równym i takim samym stopniu adresowane są zarówno do organu przeprowadzającego wymienione postępowanie (to jest do komisji konkursowej, której rozstrzygnięcie może podlegać kontroli w postępowaniu administracyjnym inicjowanym w trybie art. 154 przywołanej ustawy, o czym mowa dalej), jak i do uczestników tego postępowania (zob. np. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 1059/19).
Stąd też właśnie – czego w dostatecznym stopniu również nie uwzględnia, ani strona skarżąca, ani też Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców – szczególny przedmiot omawianej regulacji prawnej, a co za tym idzie szczególny przedmiot oraz szczególny cel omawianego postępowania wyraża się w tym, że postępowanie wywołane odwołaniem, o którym jest mowa w art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach – a więc postępowanie, w którym została wydana decyzja kontrolowana przez Sąd I instancji – ma najogólniej rzecz ujmując (z uwzględnieniem wyłączeń określonych w art. 152 ust. 2 tej ustawy) kontrolny charakter wobec rozstrzygnięcia podejmowanego w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 11 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 121/12; 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 1163/12; 8 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 254/12; 14 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1615/12; 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2359/14; 15 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1402/15; 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2167/15; 29 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 1059/19; 19 maja 2020 r., sygn. akt II GSK 1177/19) i pozostając jedynie w funkcjonalnym związku z tym postępowaniem – które nie ma cech postępowania administracyjnego – nie stanowi jednak – co trzeba podkreślić w opozycji do sugestii zawartych w skargach kasacyjnych – kontynuacji postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i nie jest następnym etapem tego postępowania konkursowego (zob. np. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 713/13).
Wobec tego, że z art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach wynika, że przedmiotem kontroli w postępowaniu administracyjnym wszczętym odwołaniem jest rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy (z uwzględnieniem wyłączeń określonych w art. 152 ust. 2 ustawy) – a więc rozstrzygnięcie polegające na dokonaniu wyboru świadczeniodawców, z którymi zostaną zawarte umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i siłą rzeczy wskazujące świadczeniodawców, którzy nie zostali zakwalifikowani do zawarcia takich umów, co prowadzi do wniosku, że odwołanie dotyczy całego rozstrzygnięcia o wyborze świadczeniodawcy (świadczeniodawców), o czym z kolei trzeba wnioskować na podstawie charakteru postępowania wieńczonego tymże rozstrzygnięciem, albowiem postępowanie w formie konkursu, jak i postępowanie w trybie rokowań to postępowania prowadzone na zasadzie konkurencji, w którym o ograniczoną ilość dóbr może się ubiegać nieograniczona liczba świadczeniodawców – trzeba przede wszystkim podkreślić, że ustalenie w tymże rozstrzygnięciu wyniku konkurowania – a mianowicie, rankingu, to jest klasyfikacji wartościującej poszczególne oferty – zawiera w sobie implicite porównywanie ofert świadczeniodawców biorących udział w tym postępowaniu konkursowym (zob. wyroki NSA z dnia: 11 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 121/12; 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 1163/12; 8 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 254/12; 15 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1402/15).
Jeżeli więc – co ponownie trzeba podkreślić – przedmiotem oraz celem postępowania konkursowego, o którym stanowią przepisy ustawy o świadczeniach (zob. art. 134, art. 139, art. 140 – 141, art. 142, art. 143 – 145, art. 146, art. 147, art. 150, art. 151 tej ustawy) jest – najogólniej rzecz ujmując – porównanie oraz ocena ofert świadczeniodawców złożonych w odpowiedzi na ogłoszenie o otwarciu postępowania w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy (umów) o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a następnie dokonanie wyboru – w oparciu o ustawowe kryteria: jakości, kompleksowości, dostępności, ciągłości, ceny (art. 148 wymienionej ustawy) – oferty najkorzystniejszej, a co za tym idzie dokonanie wyboru świadczeniodawcy (świadczeniodawców), z którym (z którymi) zostanie zawarta umowa (zostaną zawarte umowy) o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej – co jest aż nadto oczywiste w świetle przedstawionych powyżej argumentów, które siłą rzeczy nie pozostają bez wpływu na wniosek, że nie jest zasadny zarzut adresowany wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia (pkt 5. petitum skargi kasacyjnej Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców), albowiem zbiór faktów koniecznych do załatwienia sprawy był zbiorem zamkniętym wyznaczonym treścią ofert złożonych w odpowiedzi na ogłoszenie o otwarciu postępowania konkursowego (oraz ewentualnych wyjaśnień świadczeniodawców dotyczących złożonych ofert i ewentualnym wynikiem weryfikacji prawdziwości oraz prawidłowości danych zawartych w ofercie, o czym mowa jeszcze dalej), co jest aż nadto oczywiste w świetle funkcji oraz treści art. 154 ustawy o świadczeniach oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. (o czym była mowa powyżej) – to wobec znaczenia konsekwencji wynikających z funkcji i logiki rozwiązań prawnych regulujących zawieranie umów o udzielanie świadczeń zdrowotnych w trybie konkursu ofert – a co za tym idzie wobec istoty oraz przedmiotu tego postępowania konkursowego – zarzuty skarg kasacyjnych trzeba uznać za tym bardziej chybione i niezasadne.
Zwłaszcza, gdy w korespondencji do dotychczas przedstawionych argumentów – i zarazem w odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 142 ust. 1 – 3 w związku z art. 148 ust. 1 ustawy o świadczeniach (pkt 1. petitum skargi kasacyjnej Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców) oraz w odpowiedzi na zarzuty naruszenia § 17 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 października 2020 r. w sprawie sposobu ogłaszania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (pkt 2. petitum skargi kasacyjnej Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców oraz pkt 3 petitum skargi kasacyjnej strony), które nie są usprawiedliwione – za uzasadniony należałoby uznać wniosek, że z art. 142 ust. 1 – 3 w związku z ust. 5 tego przepisu i art. 148 ustawy o świadczeniach wynika, że oferta składana przez świadczeniodawcę w odpowiedzi na ogłoszenie o otwarciu postępowaniu w sprawie zawarcia umowy (umów) o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz w odpowiedzi na określone w tym ogłoszeniu warunki jest wiążąca i nie może podlegać na kolejnych etapach postępowania konkursowego – a więc po upływie terminu składania ofert – jakimkolwiek zmianom, uzupełnieniom, czy też innym modyfikacjom, w tym w szczególności w zakresie odnoszącym się do warunków oferty objętych (rankingowymi) pytaniami ankietowymi.
Jest to aż nadto oczywiste, gdy podkreślić, że oferta o której mowa w przepisach przywołanej ustawy, to – wobec braku jakichkolwiek odmiennych zastrzeżeń ustawodawcy w tym zakresie – oferta w rozumieniu ustawy – Kodeks cywilny (art. 66 § k.c.). Tak też – co istotne – jest ona rozumiana na gruncie zarządzenia Prezesa NFZ z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej – zgodnie z § 2 pkt 12 tego zarządzenia, ilekroć jest w nim mowa o ofercie rozumie się przez to ofertę w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego złożoną przez oferenta, zgodnie z przedmiotem postępowania określonym w ogłoszeniu o postępowaniu; oferta składa się z formularza ofertowego wraz z danymi o charakterze informacyjnym dotyczącymi oferenta oraz innych dokumentów wymaganych od oferenta w danym postępowaniu. Co więcej, wymienione zarządzenie potwierdza, że po upływie terminu składania ofert, oferent jest związany ofertą do czasu rozstrzygnięcia postępowania (§ 18 ust. 4), jej uzupełnienie zaś przez oferenta – świadczeniodawcę – może skutecznie nastąpić pod warunkiem, że pisemne powiadomienie o uzupełnieniu oferty wskazany organ otrzyma przed upływem terminu składania ofert (§ 18 ust. 1). Z zarządzenia tego wynika również – co potwierdza zasadność formułowanych wniosków – że w przypadku wycofania złożonej oferty, oferent może, przed upływem terminu składania ofert, złożyć nową ofertę z zachowaniem warunków określonych w zarządzeniu (§ 18 ust. 3), a także, że po upływie terminu składania ofert złożone w postępowaniu oferty wraz z załączonymi dokumentami nie podlegają zwrotowi, a oferent nie może po otwarciu ofert żądać zwrotu, zamiany lub przeniesienia dokumentów będących częścią tej oferty - do oferty złożonej w innym postępowaniu, z zastrzeżeniem § 14 ust. 6 (§ 18 ust. 5).
Jeżeli więc – co w świetle przedstawionych argumentów jest aż nadto oczywiste zwłaszcza, że wniosku przeciwnego w żadnym stopniu, ani też zakresie nie podważa "argumentacja" osadzona na gruncie znaczenia konsekwencji mających wynikać z wyroku NSA w sprawie o sygn. akt II GSK 1288/15 (s. 6 skargi kasacyjnej Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców), albowiem z judykatu tego aż nadto jasno i wyraźnie wynika, że zmiany oferty może nastąpić w warunkach określonych ustawą o świadczeniach, a mianowicie w warunkach określonych jej art. 146 ust. 6, a więc, co jest logiczne, w trybie negocjacji, które w rozpatrywanej nie były prowadzone, co siłą rzeczy podważa zasadność i zarazem skuteczność omawianego "argumentu" – świadczeniodawca jest związany składaną przez siebie ofertą, której treść wyznaczają zawarte w niej dane stanowiące stosowne oświadczenia woli oraz oświadczenia wiedzy będące odpowiedzią profesjonalnego podmiotu – bo tak właśnie należy traktować świadczeniodawcę ubiegającego się o zawarcie umowy na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej – na konkretne ogłoszenie oraz określone nim warunki, to zasada odnosząca się do konsekwencji złożenia oferty oraz związania tą ofertą w takim samym stopniu oraz zakresie konsekwencje te ustala wobec organu przeprowadzającego wymienione postępowanie. Skoro oferent – świadczeniodawca – nie może, po upływie terminu składania ofert, zmienić, skorygować, modyfikować, uzupełniać złożonej przez siebie oferty, to nie może tego uczynić również komisja konkursowa (por. w tej mierze jednolite stanowisko prezentowane przez NSA np. w wyrokach z dnia: 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1489/12; 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1539/12, 1 grudnia 2016 r., sygn. akt Ii GSK 1288/15; 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1908/15; 29 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 1059/19). O ile bowiem jest ona uprawniona do oceny, a w konsekwencji ewentualnego przyjęcia, nieprzyjęcia lub odrzucenia oferty, to nie jest uprawniona do podejmowania jakichkolwiek działań odnoszących się do rozporządzania treścią zawartych w niej oświadczeń woli oraz oświadczeń wiedzy. Zwłaszcza, że komisja konkursowa nie ma ona do tego żadnych podstaw, które miałyby wynikać z przepisów obowiązującego prawa.
Wbrew stanowisku prezentowanemu na gruncie zarzutu z pkt 2 petitum skargi kasacyjnej Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców oraz zarzutu z pkt 3 petitum skargi kasacyjnej strony, źródła rekonstrukcji tego rodzaju kompetencji, czy też uprawnienia – co już w świetle dotychczas przedstawionych argumentów podważa zasadność tych stanowisk – nie sposób jest upatrywać w § 17 ust. 1 – 3 rozporządzenia z dnia 14 października 2020 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i powoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy. O ile bowiem przywołany przepis prawa wyposaża komisję konkursową w kompetencje "żądania złożenia wyjaśnień dotyczących oferty" (§ 17 ust. 1), czy też "przeprowadzenia weryfikacji oferenta w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie" (§ 17 ust. 2), to w żadnym stopniu, ani też zakresie nie upoważnia tej komisji konkursowej – nic takiego bowiem nie wynika z treści, funkcji, ani też celu ustanowienia wymienionego przepisu prawa – do zmiany, modyfikacji, czy też uzupełniania oferty lub – co istotne – tworzenia warunków, czy też pretekstu do dokonania zmiany tej oferty. Zwłaszcza – co ponownie trzeba podkreślić – że z momentem złożenia w określonym terminie oferta ta ma walor wiążący. Co więcej – a w tej mierze nie można także tracić z pola widzenia znaczenia konsekwencji wynikających z zawartego w ust. 6 § 17 tego rozporządzenia odesłania do art. 149 ust. 1 ustawy o świadczeniach – wobec znaczenia tej ogólnej zasady prawa, która wyraża się w zakazie domniemywania kompetencji, istnienia omawianego rodzaju uprawnienia nie sposób jest również wywodzić z treści § 9 wymienionego rozporządzenia.
Wobec tego więc, że komisja konkursowa nie posiada uprawnienia do zmiany, korekty, modyfikacji, czy też uzupełnienia oferty złożonej przez świadczeniodawcę, albowiem uprawnienie tego rodzaju nie wynika z przepisów obowiązującego prawa – w ich świetle, rolą komisji konkursowej jest, najogólniej rzecz ujmując, rozpatrzenie złożonej oferty, a w konsekwencji jej przyjęcie, nieprzyjęcie lub odrzucenie, co odpowiada istocie oraz logice konkursu ofert na zawarcie umów (umowy) na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej – a jednocześnie uprawnienia tego nie można domniemywać, to w rekapitulacji przedstawionych argumentów trzeba stwierdzić, że nie jest nieprawidłowa ocena Sądu I instancji, z której wynika, że zaskarżona decyzja – którą oddalono odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego w przedmiocie zawarcia, na okres od dnia 1 maja 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r., umowy na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna w zakresie logopedii, na obszarze powiatu kaliskiego oraz Kalisza – nie jest niezgodna z prawem.
Zwłaszcza, gdy w korespondencji do stanowiska Sądu I instancji – i zarazem w korespondencji do znaczenia konsekwencji wynikających z § 2 zarządzenia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, który dla potrzeb regulowanego nim postępowania definiuje "ankietę", jako zestaw pytań Narodowego Funduszu Zdrowia kierowanych do oferentów, "aplikację ofertową", jako aplikację informatyczną udostępnioną przez Narodowy Fundusz Zdrowia w celu przygotowania formularza ofertowego i oferty elektronicznej, zaś "formularz ofertowy", jako pisemną, zunifikowaną część oferty zawierającą ofertę rzeczową i cenową wraz z opisem proponowanego potencjału wykonawczego oferenta i odpowiedziami na pytania ankietowe (odpowiednio pkt 1, pkt 2 i pkt 3), które nie są bez znaczenia dla wniosku, że nie są również zasadne zarzuty naruszenia art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach (pkt 4 petitum skargi kasacyjnej Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców oraz z pkt 2 petitum skargi kasacyjnej strony), o czym mowa jeszcze dalej – podkreślić, że na obowiązujących w postępowaniu konkursowym zasadach, a więc na zasadach obowiązujących i adresowanych do wszystkich oferentów biorących udział w konkursie ofert, składający je świadczeniodawcy operowali na podstawie takich samych wzorów "ankiet", "aplikacji ofertowych" oraz "formularzy ofertowych" składając konkretne oświadczenia woli oraz konkretne oświadczenia wiedzy.
W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne – co istotne z punktu widzenia istoty, funkcji oraz logiki postępowania konkursowego, o czym była mowa powyżej – że w odniesieniu do spełniania kryterium ciągłości świadczenia usług na pytania zawarte w pkt 4.1.1. oraz pkt 4.1.2. formularza ofertowego strona skarżąca udzieliła odpowiednio odpowiedzi "nie" oraz "żadne z powyższych", co zgodnie z obowiązującymi zasadami punktacji powodowało, że liczba punktów przyznanych za to kryterium wynosiła "0".
Jeżeli w tym też kontekście – i zarazem wobec treści § 17 ust. 4 rozporządzenia w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i powoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy, z którego wynika, że komisja konkursowa przeprowadza weryfikację, o której mowa w ust. 2, u oferentów, którzy dotychczas nie mieli zawartej umowy w zakresie świadczeń stanowiących przedmiot postępowania lub z którymi rozwiązano uprzednią umowę w zakresie świadczeń stanowiących przedmiot postępowania w trybie natychmiastowym z przyczyn leżących po stronie oferenta – podkreślić, że składając ofertę strona skarżąca była zobowiązana podać dane identyfikacyjne oferenta (zob. § 10 ust. 4 pkt 1 zarządzenie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2017 r. oraz § 2 pkt 5) tego zarządzenia, który definiuje pojęcie "identyfikatora technicznego oferenta", jako unikalny kod nadawany przez oddział Funduszu w chwili wpisywania nowego świadczeniodawcy do rejestru świadczeniodawców w systemie informatycznym oddziału Funduszu), a ponadto, że była zobowiązana złożyć, według określonego wzoru, oświadczenie o wpisie do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą (zob. § 14 ust. 1 pkt 1 tego zarządzenia oraz art. 103 i art. 105 ust. 4a ustawy o działalności leczniczej, z których odpowiednio wynika, że działalność leczniczą można rozpocząć po uzyskaniu wpisu do rejestru oraz, że organ prowadzący rejestr nadaje podmiotowi leczniczemu oraz jednostkom lub komórkom organizacyjnym jego zakładu leczniczego resortowe kody identyfikacyjne, zgodnie z zakresem udzielanych świadczeń zdrowotnych), to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że wobec funkcji oraz logiki konkursu ofert, a co za tym idzie, wobec istoty oferty oraz zasady związania złożoną ofertą – o czym była mowa powyżej – nie było żadnych podstaw, aby podważać odpowiedzi strony udzielone na pytanie zawarte w pkt 4.1.1. oraz pkt 4.1.2. formularza ofertowego (odpowiednio "nie" oraz "żadne z powyższych"), a tym samym, że nie było żadnych podstaw, aby podważać rezultat przeprowadzonej przez komisje konkursową, na podstawie § 17 ust. 4 przywołanego rozporządzenia, weryfikacji, z której wynikało, że do dnia rozstrzygnięcia omawianego postępowania konkursowego Fundusz nie zawarł umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna w zakresie logopedii z podmiotem leczniczym F. K. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą [...].
Zwłaszcza, że wniosku przeciwnego – co trzeba podkreślić w odpowiedzi na zarzuty z pkt 3 oraz pkt 4 petitum skargi kasacyjnej Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców oraz na zarzuty z pkt 1 i pkt 2 petitum skargi kasacyjnej strony – nie uzasadnia argumentacja osadzona na gruncie okoliczności eksponujących znaczenie konsekwencji mających – zdaniem Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców oraz strony skarżącej – wynikać z faktu śmierci (w dniu 15 czerwca 2021 r.) A. R., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] i realizującego m.in. umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna w zakresie świadczenia logopedii oraz przejęcia wymienionego przedsiębiorstwa przez stronę skarżącą, co – najogólniej rzecz ujmując – miałoby prowadzić do wniosku, że strona jest podmiotem leczniczym kontynuującym realizację wskazanej umowy, a co za tym idzie i do tego wniosku, że wadliwe jest stanowisko komisji konkursowej, a w ślad za nim i Prezesa NFZ – a co za tym idzie również Sądu I instancji – odnośnie do oceny o braku spełniania przez stronę kryterium ciągłości, a tym samym odnośnie do braku możliwości, wręcz braku dopuszczalności, zmiany oferty, albowiem – zdaniem Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców oraz strony skarżącej – po stosownej weryfikacji uwzględniającej fakt przejęcia przedsiębiorstwa po zmarłym mężu oferta ta mogła i powinna była w swej treści uwzględniać okoliczność kontynuowania przez stronę realizacji umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna w zakresie świadczenia logopedii pierwotnie zawartej z A. R., co powinna była uwzględnić komisja konkursowa oraz Prezes NFZ.
Odpowiadając na te zarzuty – i zarazem podkreślając, że wbrew stanowisku Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców przepis art. 5 pkt 2 ustawy o świadczeniach nie stanowi podstawy formułowania przywołanych powyżej wniosków, czy też wniosków im podobnych, albowiem w relacji do przedmiotowego oraz podmiotowego zakresu regulacji tej ustawy (zob. art. 1 i art. 2) definiuje on pojęcie "ciągłości udzielanych świadczeń zdrowotnych", nie zaś ciągłości działania podmiotu leczniczego zwłaszcza, że kwestia ta stanowi przedmiot regulacji ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, co nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że za oczywiście niezasadny należy uznać zarzut z pkt 3 lit. a petitum jego skargi kasacyjnej (zob. w tej mierze również np. wyrok NSA z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1721/15) – trzeba przede wszystkim stwierdzić, że pomijając znaczenie konsekwencji wynikających z istoty, funkcji oraz logiki postępowania konkursowego w sprawie zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej – a co za tym idzie również znaczenie konsekwencji wynikających z § 2 pkt 5, § 10 ust. 4 pkt 1 i § 14 ust. 1 pkt 1 zarządzenia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2017 r. oraz z art. 105 ust. 4a ustawy o działalności leczniczej, o czym była mowa powyżej – zarówno Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców, jak i strona skarżąca nie dostrzegają znaczenia konsekwencji wynikających z niespornego w sprawie faktu wykreślenia w dniu 22 września 2021 r. z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wpisu o prowadzeniu działalności gospodarczej przez A. R., a w tym kontekście znaczenia konsekwencji wynikających z art. 108 ust. 2 pkt 8 ustawy o działalności leczniczej, zgodnie z którym wpis do rejestru podmiotów prowadzących działalność leczniczą podlega wykreśleniu w przypadku uzyskania informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo Krajowego Rejestru Sądowego o wykreśleniu podmiotu.
W związku z powyższym – i zarazem w korespondencji do treści oraz funkcji art. 103 i art. 105 ust. 4a ustawy o działalności leczniczej, z których odpowiednio wynika, że działalność leczniczą można rozpocząć po uzyskaniu wpisu do rejestru oraz, że organ prowadzący rejestr nadaje podmiotowi leczniczemu oraz jednostkom lub komórkom organizacyjnym jego zakładu leczniczego resortowe kody identyfikacyjne, zgodnie z zakresem udzielanych świadczeń zdrowotnych, którym to wymogom strona była zobowiązana uczynić zadość rozpoczynając własną działalność, jako podmiot leczniczy prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] – nie sposób jest więc pomijać znaczenia konsekwencji wynikających z § 38 pkt 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zgodnie z którym umowy o udzielania świadczeń opieki zdrowotnej wygasają w całości lub w części w przypadku ustania bytu prawnego świadczeniodawcy lub zaprzestania prowadzenia przez niego działalności leczniczej w zakresie wynikającym z umowy, w zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego, w którym działalność ta jest wykonywana.
Wobec treści przywołanej regulacji prawnej – której funkcji oraz celów w żadnym stopniu, ani też zakresie nie podważa, co jest aż nadto oczywiste, argument z treści art. 29 i art. 59 ust. 1 pkt 6 ustawy o zarządzie sukcesyjnym – przywołane stanowiska Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców i strony skarżącej trzeba uznać za oczywiście niezasadne, zaś formułowane na ich podstawie oczekiwania za oczywiście nieusprawiedliwione.
Zwłaszcza, gdy w rekapitulacji przedstawionych argumentów – które prowadzą do wniosku, że stawiane w pkt 3 lit. a – d oraz pkt 4 petitum skargi kasacyjnej Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców zarzuty naruszenia art. 148 ust. 1 pkt 4, art. 155 ust. 5 i art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach oraz naruszenia załącznika nr 2 tabela nr 2 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej warunków i naruszenia art. 29 i art. 59 ust. 1 pkt 6 ustawy o zarządzie sukcesyjnym oraz stawiane oraz naruszenia § 38 pkt 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz stawiane w pkt 1 i pkt 2 petitum skargi kasacyjnej strony zarzuty naruszenia § 38 pkt 1 załącznika do przywołanego rozporządzenia w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz naruszenia art. 134 ustawy o świadczeniach, nie są, niezależnie już nawet od ich deficytów o czym była mowa powyżej, zasadne – podkreślić, że zakres stosowania art. 155 ust. 5 ustawy o świadczeniach jest siłą rzeczy ograniczony do umowy o udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, która obowiązuje i jest wykonywana (zob. np. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2021 r., sygn. akt II GSK 1993/18).
Za oczywiście nieuzasadnione należało również uznać zarzuty z pkt 6 petitum skargi kasacyjnej Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców oraz z pkt 4 petitum skargi kasacyjnej strony, których wspólnym mianownikiem jest zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. (stawiany na gruncie pierwszego z nich w powiązaniu z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców).
Wobec treści art. 7a § 1 k.p.a. – z którego wynika (podobnie, jak i z art. 11 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców), że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ – w relacji do przedmiotu rozpatrywanej sprawy wyznaczonego art. 154 ustawy o świadczeniach – o czym szeroko była mowa powyżej – trzeba stwierdzić, że przywołany przepis k.p.a. (podobnie, jak i przywołany przepis ustawy Prawo przedsiębiorców) nie mógł stanowić adekwatnego wzorca kontroli zaskarżonego działania administracji publicznej, które zmaterializowało się w oddaleniu zaskarżoną decyzją odwołania od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego w przedmiocie zawarcia, na okres od dnia 1 maja 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r., umowy na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna w zakresie logopedii, na obszarze powiatu kaliskiego oraz Kalisza.
Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego tą decyzją – a co za tym idzie przedmiotem tej decyzji – nie było bowiem – co jest aż nadto oczywiste – nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia.
Jeżeli w korespondencji do argumentów przedstawionych w odpowiedzi na zarzuty z pkt 3 lit. a – d oraz pkt 4 petitum skargi kasacyjnej Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców oraz na zarzuty z pkt 1 i pkt 2 petitum skargi kasacyjnej strony podkreślić również, że w art. 7a § 1 k.p.a. (podobnie, jak w art. 11 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców) jest mowa o "wątpliwościach co do treści normy prawnej", które "pozostają", a więc – jak należałoby przyjąć – o wątpliwościach (interpretacyjnych) nie dających się usunąć w drodze dostępnych metod wykładni, a w tym kontekście podnieść – niezależnie już nawet od ograniczonego zakresu stosowania omawianej regulacji prawnej – że z akt sprawy administracyjnej (ani też za akt sądowych) nie wynika, aby tego rodzaju wątpliwości ujawniły się w jakiejkolwiek postaci lub formie w postępowaniu administracyjnym zakończonych decyzją kontrolowaną przez Sąd I instancji, to omawiane zarzuty kasacyjne trzeba uznać za tym bardziej nieuzasadnione. Zwłaszcza – co trzeba podkreślić w odpowiedzi na argumentację prezentowaną w skardze kasacyjnej strony (zob. s. 6) – że wniosku przeciwnego w żadnym stopniu, ani też zakresie nie podważa teza odwołująca się do znaczenia konsekwencji mających – jej zdaniem – wynikać z pism Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 2 marca 2022 r. i z dnia 5 sierpnia 2022 r. Wbrew stanowisku strony trzeba stwierdzić, że wymienione pisma – abstrahując już nawet od ich treści i zarazem podkreślając, że podmiotem inicjatywy ustawodawczej jest Rada Ministrów (art. 118 ust. 1 ustawy zasadniczej) – nie noszą żadnych cech wykładni autentycznej w rozumieniu, jakie pojęciu temu nadaje się w prawoznawstwie, co nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że pozbawione są one waloru sugerowanego przez stronę.
W rekapitulacji wszystkich przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że zarzuty skarg kasacyjnych nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a., a także art. 39 ustawy z dnia 21 maja 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu deregulacji prawa gospodarczego i administracyjnego oraz doskonalenia zasad opracowywania prawa gospodarczego (Dz.U. z 2025 r., poz. 769) orzekł, jak w sentencji wyroku.