Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. z uwagi na to, że Skarżąca zrzekła się przeprowadzenia rozprawy, a organ nie wniósł o jej przeprowadzenie.
Wymaga także wyjaśnienia, że Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od szczegółowego przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zgodnie bowiem z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art.193 zdanie 1 p.p.s.a. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny ma swobodę co do zakresu przedstawienia ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podanej przez organy administracji i Sąd I instancji.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.
Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 169 § 1 O.p. oraz art. 216 i art. 217 O.p. Zgodnie z art. 169 § 1 O.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Z kolei 216 O.p. w § 1 stanowi, że w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą zaś poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej (art. 216 § 2 O.p.). Z kolei w art. 217 O.p. określono elementy niezbędne postanowienia (§ 1) oraz dodatkowe, gdy postanowienie jest zaskarżalne albo zostało wydane na skutek zażalenia na nie (§ 2).
Odnosząc powyższe do stanu sprawy, Dyrektor IAS pismem z 23 sierpnia 2022r. wezwał m.in. wnoszącego pismo Pełnomocnika Skarżącego do przedłożenia pełnomocnictwa do reprezentowania Strony w postępowaniu odwoławczym, skoro adwokat podpisał się pod odwołaniem wniesionym od decyzji organu I instancji bądź podpisania osobiście odwołania przez Stronę. Było to wezwanie skierowane także do adwokata, a nie pismo przesłane adwokatowi do wiadomości, jak próbował sugerować. W piśmie tym został określony termin i rygor, pod jakim braki mają być uzupełnione (w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia). Pismo to zostało nieprawidłowo zatytułowane "postanowienie". Porównując oba przepisy – art. 169 i 216 O.p., nie ma wątpliwości, że organ błędnie określił wezwanie do uzupełnienia braków odwołania "postanowieniem". Sąd I instancji nie wypowiedział się co do skutków nazwania wezwania o uzupełnienie braków formalnych "postanowieniem". Jednak milczenie WSA nie stanowiło naruszenia przepisów, gdyż w piśmie tym organ podał także zakres wezwania i podstawę wezwania – art. 169 § 1 w zw. z art. 138e § 3 O.p., jak i określił rygor niewypełnienia wezwania.
Adwokat w piśmie z 5 września 2022 r. wytknął DIAS rzekomą wewnętrzną sprzeczność pisma z 23 sierpnia 2022 r. i zażądał jego sprecyzowania, czy stanowi wezwanie do usunięcia braków, czy postanowienie. Natomiast nie wykonał wezwania i nie przedłożył żądanego pełnomocnictwa.
Zdaniem NSA, słusznie organ nie wdał się w polemikę z adwokatem, skoro wezwanie Dyrektora IAS z 23 sierpnia 2022 r. było jednoznaczne w treści, a błędne jego zatytułowanie "postanowienie" w żaden sposób nie wpływało na treść tego pisma i jego skutki w sprawie, czyli brak wpływu na wynik sprawy.
Do dnia 14 września 2022 r., kiedy upływał wyznaczony ww. wezwaniem termin do uzupełnienia braków formalnych, pełnomocnictwo nie zostało przedłożone.
Odwoływanie się do regulacji k.p.a. na poparcie nieprawidłowości w treści wezwania DIAS z 23 sierpnia 2022 r. nie miało podstaw, gdyż na mocy art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 471 z późn. zm.; dalej: u.g.h.) do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy O.p., chyba że ustawa stanowi inaczej, a nie stanowi.
Adwokat, wobec nieuzupełnienia w terminie wezwania i nieprzedłożenia pełnomocnictwa nie mógł być traktowany jako uprawniony pełnomocnik do podejmowania czynności w imieniu Strony w sprawie i dlatego nie było podstaw do doręczenia mu postanowienia organu odwoławczego z 28 września 2022 r.
Okoliczność, że adwokat przedłożył przy piśmie z 11 października 2022 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej wyznaczonego operatora) pełnomocnictwo do reprezentacji Strony, nie miała znaczenia dla skutków wezwania z 23 sierpnia 2022 r. Adwokat bowiem odebrał je prawidłowo i w wyznaczonym przez organ terminie ustawowym braku nie uzupełnił. Pełnomocnictwo przedłożone przy piśmie z 11 października 2022 r., nadesłane po upływie wyznaczonego wezwaniem z 23 sierpnia 2022 r. terminu, wywierało skutki od chwili jego złożenia, co uwzględnił organ przesyłając adwokatowi, jako prawidłowo ustanowionemu w tym momencie pełnomocnikowi, zaskarżone następnie do WSA postanowienie z 6 grudnia 2022 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. W tym zakresie nieuzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 i 2 O.p., gdyż w dacie wydania postanowienia -28 września 2022 r. i wysłania go do Skarżącego, ten nie działał przez właściwie ustanowionego pełnomocnika.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną Spółki.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023r., poz. 1935 z późn.zm.).