Wobec powyższego Sąd nie podzielił stanowiska Dyrektora KIS oraz skarżącej, że dopiero od 16 kwietnia 2021 r. uzyskał on kompetencję do wydania interpretacji, której przedmiotem jest tzw. "opłata/podatek od małpek". Podobnie, przypisywanie Ministrowi Zdrowia, jak to robi spółka, kompetencji do wydania interpretacji w oparciu o dotychczasową, nieprawidłową praktykę tego organu lub informacje medialne nie może uzasadniać twierdzenia, że organ ten był właściwy w sprawie a niewydanie przez niego interpretacji w terminie 30 dni skutkowało milczącym załatwieniem sprawy zgodnie z wnioskiem strony.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy, wniosek skarżącej z 28 grudnia 2020 r. został przekazany do organu właściwego w dniu 18 kwietnia 2021 r., który pismem z 21 maja 2021 r. wezwał spółkę do jego uzupełnienia. Wezwanie doręczono 26 maja 2021 r. natomiast uzupełnienie nastąpiło pismem z 1 czerwca 2021 r. (data wpływu do organu 8 czerwca 2021 r.). W treści pisma uzupełniającego skarżąca nie podnosiła, że sprawa została załatwiona milcząco. W przypadku wniosków złożonych do dnia 31 grudnia 2020 r., termin do wydania interpretacji indywidualnej przez Dyrektora KIS określa art 32 pkt 1 ustawy zmieniającej i wynosi on 2 miesiące od wejścia w życie ww. przepisu tj. od dnia 16 kwietnia 2021 r. Do okresu tego nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 w zw. z art. 14d § 1 O.p. Prawidłowo zatem organ wskazał, że termin ten upływał dopiero 3 lipca 2021 r.
Reasumując, w ocenie WSA, wydając w dniu 28 czerwca 2021 r. zaskarżoną interpretację Dyrektora KIS nie naruszył przepisów prawa. Z uwagi na brak regulacji określającej kompetencje Ministra Zdrowia do wydania interpretacji dotyczącej przepisów u.w.t. w sprawie nie mogło dojść do jej milczącego załatwienia przez ww. organ. Wątpliwości interpretacyjne, jakie pojawiły się na tle pierwotnego brzmienia art. 9(2) ust. 23 u.w.t., nie mogą prowadzić do domniemania wydania przez Ministra Zdrowia interpretacji milczącej.
W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżyła ww. wyrok w całości, podnosząc zarzuty naruszenia:
1. art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 34 ust. 17 p.p. w zw. z art. 6, art. 3 pkt 1 i 3 lit. c) O.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż opłaty za wydanie zezwolenia na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi, wydawane na podstawie u.w.t. stanowią przepisy prawa zaliczane do przepisów prawa podatkowego;
2. art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 34 ust. 17 p.p. w zw. z art. 14a § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 505 ze zm., dalej - u.k.a.s.) poprzez nieuchylenie interpretacji indywidualnej, pomimo że w stanie faktycznym sprawy organ nie był umocowany ustawą do wypowiadania się w sprawach przepisów niepodatkowych;
3. art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 32 ustawy nowelizującej poprzez nieuchylenie interpretacji indywidulanej, pomimo że przepis ten stanowił nowość normatywną w stosunku do ustawowego zakresu kompetencji Dyrektora KIS oraz dopiero po wejściu w życie art. 32 ustawy nowelizującej mieścił się w zakresie normowanym art. 22 ust. 1 pkt 6 u.k.a.s.;
4. art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 34 ust. 1 p.p. poprzez nieuchylenie interpretacji indywidualnej, która naruszała konstytucyjne prawa podmiotowe skarżącej do pozostawania w zaufaniu do prawa i praktyki organów państwa oraz do ochrony wynikającej z ekspektatywy maksymalnie ukształtowanej, jaką jest prawo podmiotowe do uzyskania informacji co do zakresu i sposobu interpretowania przepisów u.w.t. oraz poprzez przyjęcie poglądu, iż oceniona jako naganna, praktyka Ministra Zdrowia, miałaby być wykorzystana przeciwko interesom podmiotu administrowanego oraz sprzecznie z ratio legis instytucji interpretacji indywidualnych, to jest jako instytucji chroniącej zasadę pewności prawa;
5. art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP oraz art.120 O.p. poprzez nieuchylenie interpretacji indywidualnej na skutek błędnego uznania, że organ był umocowany do rozpoznania sprawy, podczas gdy wykładnia przepisów u.w.t. zastosowana przez Sąd narusza w sposób rażący literalne brzmienie przepisów dotyczących przedmiotowych opłat oraz nie uwzględnia funkcji i celu regulacji tej ustawy;
6. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez Sąd do skutków prawnych wywołanych wniesieniem wniosku przez skarżącą, a wynikających z art. 61 § 1, art. 61a § 1 k.p.a. oraz art. 122c § 1 k.p.a. oraz nieuchylenie interpretacji pomimo że przepisy procedury administracyjnej wiążąco zakończyły sprawę administracyjną.
W ocenie skarżącej kasacyjnie w stanie prawnym obowiązującym w dacie złożenia wniosku organem właściwym do rozpoznania sprawy był Minister Zdrowia. Tylko Minister Zdrowia władny był wypowiedzieć się co do tego, czy zastosowany środek jest uzasadniony uznanym interesem publicznym, czy jest adekwatny, czy nie narusza zasad prawidłowej legislacji, stanowiąc odstępstwo od zasady lex retro non agit, wreszcie - czy obciążenie jednostki pozostaje we właściwej proporcji do osiąganego celu tego obciążenia. Powyższe wynika z tego, że wbrew twierdzeniom Sądu, przedmiotowe opłaty nie stanowią obciążenia o charakterze podatkowym, ale spełniają zupełnie inną funkcję w systemie prawa. Dyrektor KIS z urzędu nie zajmuje się ochroną zdrowia oraz sposobem jej finansowania, co uzasadnia prawidłowe odczytanie przez spółkę, iż jej wniosek nie mieścił się w zakresie art. 34 ust.17 p.p.
Sąd błędnie przyjął, iż art. 32 ustawy nowelizującej nie stanowi nowości normatywnej oraz że nie stanowi ustawowego przeniesienia kompetencji z organu właściwego w rozumieniu art. 34 ust. 1 p.p. na konkretnie wskazany organ w strukturze KAS. Sąd w swej konkluzji przyjął, że przepis ten w zasadzie był zbędny, skoro kompetencja Dyrektora KIS wynikała już z art. 34 ust. 1 pkt 7 p.p.
W ocenie Skarżącej art. 32 ustawy nowelizującej stanowi przypadek przeniesienia kompetencji pomiędzy organami administracji. Przeniesienie kompetencji pomiędzy organami jest dopuszczalne wyraźnym przepisem ustawy oraz oznacza, że przed przeniesieniem organem uprawnionym był inny organ administracji. Po wejściu w życie art. 32 ustawy nowelizującej Dyrektor KIS działa na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 6 u.k.a.s., czyli wykonując inne zadania określone ustawą.
Dyrektor KAS nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. W niniejszej sprawie nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia oparte na art. 174 p.p.s.a., determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny stał się wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2022 r. oddalający skargę M. S.A. w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 czerwca 2021 r. w sprawie przepisów dotyczących opłaty, o której mowa w art. 9(2) ust. 11 u.w.t.
Zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się wokół kwestii legalności wydania przez Dyrektora KIS skarżonej interpretacji indywidualnej w dniu 28 czerwca 2021 r. w kontekście uprzedniego milczącego załatwienia sprawy przez Ministra Zdrowia, zatem uprawnione jest ich łączne rozpoznanie.
Punktem wyjścia do rozważań stanowić musi przypomnienie, że z dniem 1 stycznia 2021 r. na mocy ustawy z dnia 14 lutego 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z promocją prozdrowotnych wyborów konsumentów (Dz.U. z 2020 r., poz. 1492), wprowadzona została opłata alkoholowa od tzw. małych formatów.
Zgodnie bowiem z art. 9(2) ust. 11 u.w.t., opłata za zezwolenie na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi, dla przedsiębiorcy zaopatrującego przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w napoje alkoholowe w opakowaniach jednostkowych o ilości nominalnej napoju nieprzekraczającej 300 ml wynosi dodatkowo 25 zł za każdy pełny litr 100% alkoholu w tych opakowaniach (...).
Skarżąca kasacyjnie spółka, prowadząca sprzedaż hurtową napojów alkoholowych, wnioskiem z 28 grudnia 2020 r., na podstawie art. 34 ust. 1 p.p., wystąpiła do Ministra Zdrowia o interpretację w zakresie mającej wejść w życie ww. opłaty.
Zgodnie z art. 34 ust. 1 p.p. przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu lub właściwej państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna). Poza sporem pozostaje fakt, że opłata stanowi daninę publiczną, która może być przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
Organ, do którego wpłynął wniosek o wydanie interpretacji, jak to wynika z art. 34 ust. 12 p.p., winien wydać interpretację indywidualną bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia wpływu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji indywidualnej, została wydana interpretacja indywidualna stwierdzająca prawidłowość stanowiska przedsiębiorcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Znajdują przy tym zastosowanie przepisy działu II rozdziału 8a Kodeksu postępowania administracyjnego. Ogólną zasadą jest ponadto, że do postępowań o wydanie interpretacji indywidualnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej (ust. 16).
Jak wynika z akt sprawy Minister Zdrowia nie wydał interpretacji indywidualnej z wniosku spółki, lecz w dniu 18 kwietnia 2021 r. przekazał wniosek do załatwienia Dyrektorowi KIS zgodnie z właściwością wynikającą z art. 32 ustawy nowelizującej.
W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP, jak i art. 6 k.p.a. oraz art. 120 O.p. zasadą legalizmu organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, co oznacza, że są one zobowiązane do przestrzegania z urzędu swojej właściwości (rzeczowej oraz miejscowej) w całym toku postępowania administracyjnego (art. 19 k.p.a.).
Obowiązek sprawdzenia swej właściwości spoczywa na organie administracji w fazie wszczęcia postępowania. Ustawodawca przewidział sytuacje, w których wniosek o wszczęcie postępowania skierowany został z różnych przyczyn do organu niewłaściwego. Jeżeli badając swoją właściwość organ dojdzie do wniosku, że nie jest w sprawie właściwy, powinien on w trybie art. 65 § 1 k.p.a. przekazać wniesione podanie do organu właściwego, powiadamiając o tym wnoszącego podanie. Gdy okaże się, iż organ jest właściwy jedynie do rozpoznania niektórych spraw, których dotyczy podanie, rozpatruje te z nich, które należą do jego właściwości, wskazując stronie organy, do których powinna wnieść podanie w pozostałych sprawach. Natomiast w sytuacji, w której właściwy w sprawie jest sąd powszechny lub nie można ustalić organu właściwego na podstawie danych zawartych w podaniu, podlega ono zwrotowi podmiotowi wnoszącemu ze stosownym pouczeniem (art. 66 § 3 k.p.a.).
Należy przyjąć, że organ do którego wpłynęło podanie (wniosek) tak długo sam uznaje swoją właściwość w sprawie, jak długo nie przekazuje otrzymanego podania innemu organowi (art. 65 § 1 k.p.a.), albo nie wywołuje sporu o właściwość (art. 19 k.p.a. w zw. z art. 22 k.p.a.). Organ, który w ww. sposób nie kwestionuje swojej właściwości w sprawie, od chwili doręczenia mu podania pozostaje związany ustawowymi terminami jej załatwienia. Z kolei organ, któremu przekazano podanie, jest związany przekazaniem, gdyż istnieje domniemanie, że organ przekazujący prawidłowo ustalił organ właściwy. Domniemanie to może być jednak obalone poprzez wszczęcie sporu o właściwość przez organ, któremu przekazano podanie (wyrok NSA z dnia 11 lipca 2024 r., II GSK 381/24, CBOSA).
W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że co do zasady, dla organu, który nie kwestionuje swojej właściwości w sprawie w sposób ustawowo przewidziany, termin do załatwienia sprawy rozpoczyna swój bieg z chwilą otrzymania podania i pozostaje on związany ustawowymi terminami jej załatwienia.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wątpliwości Ministra Zdrowia w zakresie swej właściwości do wydania interpretacji indywidualnej odnośnie do opłaty, o której mowa w art. 9(2) ust. 11 u.w.t., a także stanowisko Dyrektora KIS (znajdujące odzwierciedlenie w odpowiedzi na skargę), wskazujące na to, że do dnia 16 kwietnia 2021 r. nie był organem właściwym do wydania takiej interpretacji, nie uzasadniały stanu zawieszenia procedowania złożonego przez spółkę wniosku i oczekiwania na rozwiązania ustawowe. Minister Zdrowia nie mógł zatem biernie przetrzymywać wniosku o interpretację, nie podejmując żadnych ze wskazanych w przepisach art. 65 i art. 66 k.p.a. działań.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zasada praworządności nie pozwala organom działać poza zakresem swoich kompetencji. Prawo natomiast nie tylko nie dopuszcza jednoczesnej właściwości dwóch organów administracji publicznej w tej samej sprawie, ale również sytuacji, w której żaden z organów nie jest właściwy. Przywoływane wyżej przepisy k.p.a. wskazują bowiem wyraźnie na mechanizmy prawne, które wymuszają na organach ustalenie właściwości i załatwienie sprawy, co eliminuje sytuację, w której do załatwienia sprawy administracyjnej "nikt nie jest właściwy".
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odwołanie się do przepisu art. 65 k.p.a. prowadzi do konkluzji, że tak długo Minister Zdrowia sam uznawał swoją właściwość w sprawie, jak długo nie przekazywał otrzymanego wniosku o wydanie interpretacji innemu organowi. Tym samym zgodnie z art. 34 ust. 12 p.p., winien wydać interpretację indywidualną nie później niż w terminie 30 dni od dnia wpływu wniosku. Niewydanie interpretacji indywidualnej w terminie skutkuje zaś potwierdzeniem prawidłowości stanowiska przedsiębiorcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, co jest formą milczącego załatwienia sprawy w rozumieniu Rozdziału 8a Działu II k.p.a.
Tymczasem jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji uznał bezczynność Ministra Zdrowia za okoliczność prawnie irrelewantną przy ocenie legalności zaskarżonej interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 28 czerwca 2021 r.
Na mocy ustawy nowelizującej, która weszła w życie dnia 16 kwietnia 2021 r., ust. 23 u.w.t. otrzymał brzmienie: Do opłat, o których mowa w ust. 11 i 21, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), przy czym uprawnienia organów podatkowych przysługują odpowiednio naczelnikowi urzędu skarbowego, dyrektorowi izby administracji skarbowej, Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej, Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej i ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych.
Jednocześnie ustawodawca zdecydował się na zastosowanie przepisu intertemporalnego, tj. art. 32 ustawy nowelizującej o treści: Do wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów dotyczących opłat, o których mowa w art. 92 ust. 11 i 21 ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym, oraz opłaty i dodatkowej opłaty, o których mowa w rozdziale 3a ustawy zmienianej w art. 12, w brzmieniu dotychczasowym, złożonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przy czym interpretacje indywidualne są wydawane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie:
1) 2 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego przepisu - w przypadku wniosków złożonych do dnia 31 grudnia 2020 r.;
2) 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego przepisu - w przypadku wniosków złożonych w okresie od dnia i stycznia 2021 r. do dnia wejścia w życie niniejszego przepisu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ustawodawca wyznaczając Dyrektorowi KIS termin do wydania interpretacji indywidualnej, który rozpoczyna swój bieg z dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, pominął skutki prawne, jakie bierna postawa organu, do którego wpłynął wniosek (Ministra Zdrowia) wywołała w stosunku do złożonego wniosku (z dnia 28 grudnia 2020 r.) o wydanie interpretacji na mocy art. 34 ust. 12 p.p. Treść przepisów art. 32 ustawy nowelizującej wskazuje na to, że ustawodawca przyjął, że w okresie od 1 stycznia do 16 kwietnia 2021 r. brak było organu właściwego do wydania interpretacji indywidualnej w przedmiocie opłaty, o której mowa w art. 9(2) ust. 11 u.w.t., co jak wyjaśniono wcześniej nie jest możliwe w świetle art. 7 Konstytucji RP, art. 6 k.p.a. w zw. z art. 65 i art. 66 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał w ślad za orzeczeniami dotyczącymi tzw. opłaty cukrowej, że przepisy art. 32 ustawy nowelizującej nie wprowadzały nowości normatywnej poprzez "dodanie" kompetencji Dyrektorowi KIS, ale jedynie potwierdzały kompetencję, którą organ ten posiadał od 1 stycznia 2021 r.
Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, "elementy konstrukcyjne opłaty zbliżają ją niewątpliwie do podatku w rozumieniu art. 6 O.p", "w potocznym nazewnictwie opłata ta określana jest często czy ". Natomiast skoro art. 9(2) ust. 23 u.w.t. odsyłał do odpowiedniego stosowania przepisów O.p., a ustawodawca rozróżnił tryb uzyskiwania interpretacji w sprawach podatkowych od trybu uzyskania interpretacji w sprawach innych niż podatkowe danin publicznych, to zgodnie z art. 34 ust. 17 p.p. w zw. z art. 14b i nast. O.p. organem właściwym od 1 stycznia 2021 r. był Dyrektor KIS.
Z takim stanowiskiem Sądu I instancji nie sposób się zgodzić. Stosownie do art. 22 u.k.a.s. do zadań Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej należy m.in. prowadzenie spraw dotyczących interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego. Zgodnie zaś z art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
Jak wynika z powyższego, Dyrektor KIS jest organem właściwym w sprawach interpretacji indywidualnych dotyczących przepisów prawa podatkowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepisy ustanawiające obowiązek ponoszenia spornej opłaty nie mają charakteru przepisów prawa podatkowego, a sam Sąd I instancji przyznał, że konstrukcja opłaty jest tylko zbliżona do podatku.
Należy ponadto zwrócić uwagę, że odpowiednie stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej do opłaty, o której mowa w art. 9(2) ust. 11 u.w.t. nie jest równoznaczne z uzyskaniem przez Dyrektora KIS kompetencji do wydania interpretacji indywidualnych w odniesieniu do tejże opłaty.
Jedynym organem, który wyraźnie został wskazany jako właściwy do spraw opłaty w treści art. 9(2) ust. 22 u.w.t. był naczelnik urzędu skarbowego właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie, o którym mowa w art. 9 ust. 1 lub 2. Jednak ten organ nie był organem uprawnionym do wydawania interpretacji indywidualnych. Dopiero na podstawie ustawy nowelizującej, która weszła w życie dnia 16 kwietnia 2021 r. uprawnienia organu podatkowego przyznano Dyrektorowi Krajowej Informacji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dopiero wówczas Dyrektor KIS mógł realizować swoje kompetencje wynikające z art. 14b O.p. w odniesieniu do opłaty, o której mowa w art. 9(2) ust. 11 u.w.t.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że zarzuty skargi kasacyjnej okazały się uzasadnione i musiały wywołać skutek w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. Rozpoznając skargę na interpretację indywidualną Naczelny Sąd Administracji uznał, że Dyrektor KIS rozpoznał wniosek spółki z dnia 28 grudnia 2020 r. w sytuacji, gdy sprawa została już milcząco załatwiona, a więc z naruszeniem art. 120 O.p. w zw. z art. 14b § 1 O.p. w zw. z art. 34 ust. 1 i ust. 16 p.p., nie uwzględniając przepisu art. 34 ust. 12 p.p., co w konsekwencji uzasadniało uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej na podstawie art. 146 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj.: Dz. U. z 2018 r., poz. 265).