8. naruszenie art. 145 § 1 punkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 180 oraz art. 188 w zw. z przepisem art. 197 Ordynacji podatkowej, a to poprzez odmowę uwzględnienia kluczowego dla wydania orzeczenia wniosku Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii jednostki badającej, o której mowa w art. 23f ugh, szczególnie gdy dowód ten postanowiono zastąpić wyłącznie protokołem eksperymentu procesowego wykonanego w myśl procedury karnej, co jest w sposób oczywisty niewystarczające do zbadania merytorycznych przesłanek pozwalających na nałożenie administracyjnej karny pieniężnej na posiadacza zależnego lokalu, którym rzekomo mają znajdować się niezarejestrowane automaty do gier.
Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz orzeczeń organów I i II instancji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W każdym z tych przypadków wniosła także o orzeczenie o kosztach postępowania.
III.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
IV.
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, tj. sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu prawa. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania przeprowadzonego przez Sąd pierwszej instancji, co daje podstawę do merytorycznego rozpatrzenia skargi kasacyjnej.
V.
Niezasadny jest zarzut nr 1 skargi kasacyjnej, w którym strona podnosi naruszenie art. 189g oraz art. 189h § 4 pkt 1 k.p.a., bowiem jej zdaniem, w sprawie doszło do przedawnienia możliwości nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na spółkę. Odkodowując znaczenie powołanych wyżej przepisów prawa, strona zwraca uwagę, że w sprawie uznano, że chwilą przerwania biegu przedawnienia jest moment wydania przez organ II instancji decyzji i doręczenia jej pełnomocnikowi. Taka interpretacja jest jednak oczywiście błędna, gdyż ustawodawca kwestię zawieszenia biegu przedawnienia łączy z czynnością wniesienia środka zaskarżania do sądu administracyjnego przez stronę, nie zaś z momentem wydania decyzji nieostatecznej. W niniejszej sprawie w dniu 1 sierpnia 2022 r., a więc w chwili wniesienia skargi do WSA we Wrocławiu, administracyjna kara pieniężna była już przedawniona, gdyż do zdarzenia doszło w dniu 1 czerwca 2017 r., zaś przedawnienie nastąpiło 25 lipca 2022 r. (uwzględniając 54 dni zawieszenia z mocy ustawy biegu przedawnienia).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko strony jest błędne, gdyż art. 189g i art. 189h k.p.a., jakkolwiek odnoszą się do kwestii przedawnienia, to jednak regulują jego dwa różne aspekty.
Jak wynika z art. 189g § 1 k.p.a. administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Przepis ten ustanawia zatem nieprzekraczalny termin, w trakcie którego powinna zostać wydana ostateczna decyzja nakładająca administracyjną karę pieniężną. Stanowi to zatem zdarzenie, które musi zaistnieć w trakcie biegu terminu przedawnienia. Inaczej mówiąc, wydanie decyzji ostatecznej po upływie terminu przedawnienia będzie naruszać prawo. Wydanie jej przed jego upływem, będzie natomiast możliwe i zgodne z prawem (w aspekcie dawności).
Z kolei art. 189h § 4 pkt 1 k.p.a. ustanawia jedną z wielu dopuszczonych prawem przesłanek zawieszenia biegu terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Termin ten nie rozpoczyna się więc, a rozpoczęty ulega zawieszeniu m.in. z dniem wniesienia środka zaskarżenia od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej do sądu administracyjnego albo sądu powszechnego, albo skargi kasacyjnej od prawomocnego orzeczenia w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej. Ustanawia on zatem moment początkowy okresu, w czasie którego zawieszeniu ulega bieg przedawnienia (również jego rozpoczęcie). Nie oznacza to jednak, czego nie dostrzega strona, że jeżeli w terminie 5 lat, o którym mowa w art. 189g § 1 k.p.a. organy wydały decyzję ostateczną o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej, to w postępowaniu sądowym należy jeszcze sięgać do przepisów o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w związku z wniesieniem skargi do WSA i stwierdzić, niejako post factum na osi czasu, że do przedawnienia doszło. Strona zdaje się nie dostrzegać tego, że kluczowym momentem jest data wydania decyzji ostatecznej o nałożeniu kary. W realiach niniejszej sprawy decyzję taką wydano, a nawet ją doręczono, przed upływem 5-letniego terminu przedawnienia, co skrupulatnie wyjaśnił Sąd pierwszej instancji. To zaś, że następnie strona skorzystała z przysługującego jej prawa i w określonej dacie, przypadającej już po wydaniu decyzji ostatecznej i po upływie terminu przedawnienia, wniosła skargę do WSA na tę decyzję, nie oznacza, że w ten sposób organ wydał wcześniejsze względem tego zdarzenia rozstrzygnięcie z naruszeniem terminu przedawnienia, co jest aż nader oczywiste. Jedynie porządkowo należy wskazać, że art. 189h § 4 pkt 1 k.p.a. miałby znaczenie, gdyby w niniejszym postępowaniu sądowym wyeliminowano z obrotu decyzję o nałożeniu kary (bądź decyzję organu odwoławczego, utrzymującą ją w mocy). Wówczas, w ponownym postępowaniu, należałoby dokonać oceny biegu terminu przedawnienia, uwzględniając reguły jego zawieszenia.
VI.
W ocenie Sądu chybiony jest również zarzut nr 2 skargi kasacyjnej, wskazujący na naruszenie art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 94 ust. 1 pkt 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (obecnie tekst jednolity Dz.U. z 2025 r. poz. 1131 ze zm.) oraz art. 8 i art. 91 ugh. Strona błędnie uznaje, że niedopuszczalne było wszczęcie postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie po upływie 6 miesięcy od daty zakończenia kontroli w tym zakresie (ujawnienia automatów w lokalu przez funkcjonariuszy). Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie jedynie w przypadku kontroli podatkowej, przeprowadzanej w stosunku do podatnika. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie kontrolowano podmiot działający na rynku gier hazardowych nielegalnie, któremu w świetle art. 71 ust. 1 ugh, nie można przypisać przymiotu podatnika podatku od gier. Przeprowadzana w sprawie kontrola była kontrolą celno-skarbową, której w myśl art. 54 ust. 1 pkt 3 i 3a ustawy o KAS, podlega przestrzeganie przepisów regulujących urządzenie i prowadzenie gier hazardowych oraz w zakresie posiadania automatów do gier hazardowych. Należy także zauważyć, że postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie nie jest postępowaniem podatkowym, lecz postępowaniem administracyjnym, do którego na podstawie art. 8 ugh, stosuje się jedynie odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej.
Z powołanego przez skarżącą kasacyjnie art. 94 ust. 1 pkt 1 ustawy o KAS wynika, że do kontroli celno-skarbowej w zakresie nieuregulowanym, przepis art. 165b Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio. Odpowiednie zastosowanie wskazanej normy do kontroli celno-skarbowej polega na tym, że w przypadku ujawnienia przez tę kontrolę nieprawidłowości, co do wywiązywania się przez kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz niezłożenia przez podatnika deklaracji lub niedokonania przez niego korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości, naczelnik urzędu celno-skarbowego przekształca kontrolę celno-skarbową w postępowanie podatkowe, nie później niż w terminie 6 miesięcy od zakończenia kontroli. Jest to zatem kolejny przykład na to, że zarzut naruszenia art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej w powiązaniu z art. 94 ust. 1 pkt 1 ustawy o KAS i art. 8 oraz art. 91 ugh jest chybiony.
VII.
Niezasadny jest zarzut nr 3 skargi kasacyjnej, w którym - przytaczając wprost jego brzmienie - strona podnosi "wadliwe wszczęcie postępowania w sprawie, co doprowadziło do błędnego zakreślenia przedmiotu postępowania, albowiem w pierwotnym postanowieniu o wszczęciu brak było podstawy materialnej, o której skarżąca dowiedziała się dopiero z decyzji wymiarowej, co naruszyło nie tylko prawo strony do rozpoznania całości sprawy przez dwie instancje, ale również wpłynęło na jej pozycję w postępowaniu."
Powyższy zarzut niestety nie został szerzej wyjaśniony w uzasadnieniu środka odwoławczego. Pomimo tego rodzaju deficytów w warstwie motywacyjnej stanowiska strony należy zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z 17 grudnia 2021 r. nr 458000-COC-2.4246.166.2021.1, mocą którego wszczęto z urzędu postępowanie w stosunku do skarżącej, w sprawie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 3 ugh, tj. kary dla posiadacza zależnego lokalu, w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier.
W powyższej sytuacji trudno mówić o tym, że strona o postępowaniu dowiedziała się z decyzji nakładającej karę pieniężną, którą wydano 8 kwietnia 2022 r.
VIII.
Niezasadne są również zarzuty nr 4 i 7 skargi kasacyjnej, które z uwagi na łączącą je podstawę zarówno prawną jak i faktyczną, a więc wskazywaną przez stronę "niemożność" zarejestrowania przez nią automatów nie mających cech hazardowych na podstawie art. 23a ust. 3 ugh w zw. z § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier (Dz.U. 2012 poz. 312 ze zm.), należy rozpoznać łącznie.
Po pierwsze, należy wyjaśnić, że w tej sprawie kwestia rejestracji automatu przez jego właściciela ma o tyle drugorzędne znaczenie, że strona została ukarana za ujawnienie w lokalu oddanym jej w posiadanie zależne, który to lokal nie jest kasynem gry, niezarejestrowanych automatów hazardowych, a nie za urządzanie gier hazardowych na automatach poza kasynem gry. Strona nie została więc ukarana jako urządzający gry hazardowe na automatach poza kasynem gry, a za bycie posiadaczem zależnym lokalu, w którym ujawniono niezarejestrowane automaty do gier hazardowych. Ponadto, zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 9 marca 2012 r. warunkiem rejestracji automatu lub urządzenia do gier jest złożenie do właściwego naczelnika urzędu celno-skarbowego przez podmiot posiadający koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz podmiot wykonujący monopol państwa:
3) oryginału albo, poświadczonej za zgodność z oryginałem przez notariusza, adwokata lub radcę prawnego, kopii opinii jednostki badającej upoważnionej przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, zwanej dalej "opinią", zawierającej pozytywny wynik badania technicznego automatu lub urządzenia do gier.
Skarżąca w ogóle nie mogłaby, tak jak i podmiot, zlecający opinię, którą obecnie spółka się posługuje, wystąpić do jednostki badającej o dokonanie przedmiotowego badania, bowiem nie posiada koncesji na prowadzenie kasyna gry, ani nie jest podmiotem, który zgodnie z normą wynikającą z art. 5 ust. 1, 1c i 2 ugh wykonuje monopol państwa w postaci urządzania gier na automatach poza kasynem gry (w salonach gier).
Po drugie, ważniejsze, strona bezskutecznie stara się przekonać organy, Sąd pierwszej instancji oraz Naczelny Sąd Administracyjny, że posiadając "opinię" wydaną przez podmiot wpisany na listę jednostek badających, którą wykonano na zlecenie innego podmiotu i która stwierdza, że zbadany przez nią program do gier (zainstalowany na automatach, które ujawniono w jej zależnie posiadanym lokalu), przesądzone w istocie zostało, że gry dostępne w ramach tego programu i na tych automatach nie są grami hazardowymi. W związku z powyższym należy wyraźnie zwrócić uwagę i rozgraniczyć to, że zgodnie z art. 2 ust. 6 ugh to minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, czyniąc to na wniosek lub z urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, czy gry lub zakłady posiadające cechy wymienione w ust. 1-5a są grami losowymi, zakładami wzajemnymi, grami w karty albo grami na automacie w rozumieniu ustawy. Jednostka badająca o takim charakterze gier nie rozstrzyga, a jej "opinia", wydawana na etapie badania dopuszczenia możliwości zarejestrowania danego automatu na potrzeby umieszczenia go w kasynie lub salonie gier na automatach, nie może podważać kompetencji Ministra. Dzieje się tak nawet pomimo wskazywanego przez stronę rozporządzenia Ministra Finansów z 9 marca 2012 r., które w § 1 ust. 3 pkt 12 i § 2 ust. 1 określa, co powinna zawierać opinia (m.in. stopień losowości ustalony metodą statystyczną) oraz jak powinno wyglądać poprzedzające opinię badanie techniczne automatu (m.in. ma polegać na sprawdzeniu, czy konstrukcja automatu zapewnia możliwość określenia stopnia losowości gry). Powyższe elementy badania automatu i składowe opinii nie mogą podważać - jak wskazano - ustawowo określonego, wyłącznego uprawnienia Ministra Finansów do określenia, czy dane gry są grami hazardowymi na automacie w rozumieniu ustawy.
W powyższej sytuacji rozważania strony o braku odniesienia się do jej zarzutu dotyczącego "niemożności" przedłożenia pozytywnej opinii jednostki badającej nie są zasadne. Strona nie może "opinią" sporządzoną poza trybem badania automatu w celu jego rejestracji uzasadniać, że urządzane gry nie mają losowego charakteru.
IX.
Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut nr 8 skargi kasacyjnej, którego istota tkwi w żądaniu strony przeprowadzenia w sprawie sprawdzenia zatrzymanych automatów przez jednostkę badającą lub co najmniej przez biegłego.
Przede wszystkim autorka skargi kasacyjnej nie podała konkretnej jednostki redakcyjnej art. 197 O.p. Ogólnikowy w swej wymowie art. 188 O.p. oraz uzasadnienie tego zarzutu, które nie zawiera jednoznacznych wskazówek pozwalających przesądzić, która z jednostek redakcyjnych tekstu prawnego została naruszona przez WSA, a wcześniej przez organy, są istotnym mankamentem tak sformułowanego zarzutu. Precyzja w tym względzie ma o tyle istotne znaczenie, gdyż art. 197 Op rozwija w trzech paragrafach przesłanki fakultatywnego i obligatoryjnego powołania biegłego oraz przesłanki przemawiające za jego wyłączeniem ze sprawy.
W judykaturze prezentowane jest stanowisko, wedle którego w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem jego konkretnej jednostki redakcyjnej (por. wyroki NSA z 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 614/13; z 14 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1799/12). Przy konstruowaniu w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. m.in. z art. 197 Op, wymóg ten nie został spełniony, co jest niezależne od bezzasadności żądania dopuszczenia opinii biegłego.
Chybione jest również powoływanie się przez spółkę na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 188 O.p. i odmowę uwzględnienia przez organy wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z opinii jednostki badającej, o której mowa w art. 23f ugh. W pewnym ogólnym zarysie należy więc wskazać, że wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. obowiązek organów podatkowych gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony. Obciąża on organy do momentu uzyskania pewności co do stanu faktycznego sprawy (por. wyroki NSA z 15 listopada 2011 r. sygn. akt II FSK 886/10; z 2 września 2011 r. sygn. akt I FSK 1255/10; z 27 lipca 2011 r. sygn. akt I GSK 421/10). Postępowanie dowodowe nie jest więc celem samym w sobie, lecz stanowi wyraz poszukiwania odpowiedzi na pytanie, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja strony mieści się w hipotezie (a w konsekwencji i dyspozycji) określonej normy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 28 lutego 2008 r. sygn. akt I FSK 256/07).
Zasadne jest więc stanowisko, że zarówno art. 23f ugh jak i opinia biegłego, po prostu nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie (dotyczącej kary pieniężnej za naruszenie norm ustawy hazardowej). Strona błędnie twierdzi, że opinia ta powinna w istocie zostać przeprowadzona bezwzględnie w każdym przypadku. Nie ma jednak podstaw do tego rodzaju działania z racji tego, że skarżąca naruszyła normy ustawy zezwalając na umiejscowienie w posiadanym lokalu automatów, na których były urządzane gry hazardowe. Prowadziła zatem działalność w lokalu, zezwalając na ustawienie w nich automatów hazardowych bez dopełnienia jakichkolwiek formalności w tym zakresie. Ustalenie charakteru gry w drodze wskazanej opinii jednostki badającej nie znajduje więc w tym przypadku zastosowania. Jeżeli zatem gry hazardowe urządzane są w lokalu bez uprzedniego zwrócenia się o rozstrzygnięcie przez Ministra Finansów o charakterze gry oraz o opinię uprawnionej jednostki badającej, to w pełni świadomie pominięto ten etap urzędowego ustalenia charakteru gry. Jak bowiem stanowi art. 23f ust. 3b ugh, w ramach upoważnienia do badań technicznych automatów do gier, urządzeń losujących lub urządzeń do gier jednostka badająca jest uprawniona do przeprowadzania badania technicznego (...) na zlecenie podmiotu prowadzącego działalność w zakresie gier hazardowych, podmiotu wykonującego monopol państwa oraz badania technicznego, w celu wydania decyzji, o której mowa w art. 2 ust. 6, a więc decyzji, w której Minister Finansów rozstrzyga, na wniosek lub z urzędu, czy gry lub zakłady posiadające cechy wymienione w art. 2 ust. 1-5a są grami losowymi, zakładami wzajemnymi, grami w karty albo grami na automacie w rozumieniu ustawy. Jak trafnie wskazano w wyroku tutejszego Sądu z 9 marca 2023 r. sygn. akt II GSK 1493/19, jakkolwiek ustawodawca przewidział dowód konieczny dla ustalenia charakteru gry na automatach w postaci badania technicznego danego automatu, przeprowadzonego przez jednostkę badającą, to jednak literalne brzmienie art. 2 ust. 7 ugh wskazuje jednoznacznie, że obowiązek przeprowadzenia tego dowodu dotyczy postępowań wszczynanych na wniosek strony, przy czym to na wnioskodawcy spoczywa wówczas wymóg przedłożenia takiego badania.
W konsekwencji organy nie były zobowiązane, aby w sprawie kary administracyjnej pozyskiwać dodatkowy dowód w postaci opinii jednostki badającej, zatem art. 23f ugh, niezależnie od ponownego braku sprecyzowania w skardze kasacyjnej jego konkretnej jednostki redakcyjnej, nie miał w sprawie w ogóle zastosowania.
Podobnie ocenić należało żądanie powołania biegłego, który oceniłby charakter zatrzymanych automatów (ich oprogramowania). Z uwagi na przeprowadzony eksperyment, który wbrew ocenie spółki, rzetelnie prezentuje wyniki odtworzonych możliwości, taki dowód jest w niniejszej sprawie zbędny. Ponadto, w sprawie sporządzono również ekspertyzę, wykonaną przez R. R., która potwierdziła hazardowy charakter automatów.
X.
Niezasadne są także zarzuty nr 5 i 6 skargi kasacyjnej, podważające prawidłowość zastosowania, w realiach tej sprawy, art. 89 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 4 pkt 3 ugh. Strona podnosi oba powyższe naruszenia w dwóch kontekstach. Pierwszy, dotyczy braku możliwości przypisania jej cechy posiadacza zależnego lokalu, gdyż "co najwyżej" była "pośrednikiem na rynku nieruchomości, przy czym "wynajęła i następnie oddała w dalszy podnajem lokal, co wyklucza nałożenie kary, a także nie była w lokalu prowadzona przez kogokolwiek jakakolwiek inna działalność w myśl wyżej wskazywanych przepisów". Drugi, dotyczy natomiast braku możliwości przypisania skarżącej odpowiedzialności z uwagi na fakt, że ujawnione w lokalu automaty mają charakter logiczny, a nie losowy, tym samym nie doszło do realizacji przesłanek pozwalających na nałożenie jakiejkolwiek kary pieniężnej.
Zarzuty powyższe są niezasadne.
Odnośnie do przypisania skarżącej cechy posiadacza zależnego lokalu, w którym ujawniono niezarejestrowane automaty do gier hazardowych, należy wskazać, że w pełni wiarygodne są ustalenia organów, zaakceptowane przez WSA. Niekwestionowane jest więc w szczególności to, że strona zawarła umowę najmu spornego lokalu użytkowego w dniu 1 października 2014 r. (występując w niej jako najemca), zaś lokal został jej przekazany celem prowadzenia działalności gospodarczej.
Pomimo terminowego charakteru zawartej umowy, tj. do dnia 1 września 2016 r., po tym terminie spółka nadal była jego posiadaczem zależnym, a więc także w dniu kontroli. O posiadaniu zależnym nie świadczy bowiem wyłącznie formalny węzeł prawny łączący, dajmy na to, wynajmującego i najemcę, ale także i to, w jakim charakterze dany podmiot realnie występuje i jak się zachowuje względem danego lokalu. O tym więc, że sporny lokal pozostawał nadal w dyspozycji spółki świadczą przede wszystkim zeznania jej pracownika, który był przez nią zatrudniony i w lokalu tym świadczył pracę. Spełniona został zatem pierwsza przesłanka odpowiedzialności (podmiot jest posiadaczem zależnym lokalu).
W dniu kontroli prowadzona również była w lokalu działalność gastronomiczna i handlowa (mówiąc ogólnie - bar, w którym serwowano napoje alkoholowe). Okoliczność ta, potwierdzona przez pracownika spółki, który zajmował się sprawdzaniem towaru, prowadzeniem remanentów oraz oferowaniem klientom napojów alkoholowych, świadczy o tym, że spełniona została kolejna przesłanka, oprócz posiadania zależnego lokalu, umożliwiająca ukaranie spółki (prowadzona jest w lokalu działalność gastronomiczna, handlowa, usługowa). Co bardzo istotne, prowadzenie w dniu kontroli działalności gastronomicznej i handlowej przez spółkę potwierdzają również dowody w postaci zezwoleń, udzielonych jej przez Prezydenta Miasta G. na sprzedaż napojów alkoholowych w ww. lokalu na okres od 3.02.2015 r. do 31.08.2021 r. Spółka zatem wiedziała i kalkulowała prowadzenie w tym lokalu działalności, która podlega reglamentacji (wymagane jest zezwolenie na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych). Ostatecznym dowodem są także nagrania z kontroli, potwierdzające istnienie baru.
Również hazardowy charakter ujawnionych automatów nie może być kwestionowany. Przeprowadzony eksperyment jednoznacznie potwierdza, że na urządzeniach można było prowadzić gry, w trakcie których uzyskiwano wygrane, które można było wypłacić w postaci środków pieniężnych lub kontynuować grę bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze. Urządzenia nie posiadały żadnych formalnych oznaczeń, wymaganych od maszyn leganie zarejestrowanych. Lokal nie był kasynem gry ani legalnie działającym salonem gier na automatach.
Co istotne, przeprowadzony eksperyment przekonuje, że cechy psychomotoryczne gracza, w tym jego zdolności manualne, umiejętności, zręczność, nie mają żadnego wpływu na przebieg rozgrywanych gier, w szczególności na zatrzymywanie wirujących bębnów w konfiguracjach realizujących ustawienia znaków dających punkty premiowe, bądź bonusy zgodnie z wolą gracza, lecz toczą się poza jego wolą, sterowane przez program zainstalowany w pamięci urządzenia. Ponadto, twierdzenia skarżącej podważa udostępniana na automatach opcja AUTOSTART, która pozwala na samoczynne prowadzenie gry, bez udziału gracza i bez realizacji zasad wskazywanych przez spółkę. Automaty realizują także wypłaty wygranych.
W powyższej sytuacji nie ma wątpliwości, że ziściła się trzecia przesłanka, mianowicie ujawnione zostały automaty hazardowe, które nie są zarejestrowane.
Istniały zatem wszelkie podstawy do przypisania skarżącej odpowiedzialności i nałożenie administracyjnej kary pieniężnej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. "a", § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).