Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.
Zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważa – oparty na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a. – zarzut z pkt 2. lit. D) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 15 k.p.a.
Zwłaszcza, gdy w uzasadnieniu tej oceny – która nie pozostaje bez wpływu na wniosek odnośnie do braku zasadności zarzutu z pkt 2. lit. A) petitum skargi kasacyjnej, o czym mowa dalej – odwołać się do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. (por. np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13). Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy bowiem rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, a związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc oznacza obowiązek wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były – co trzeba podkreślić – na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby (mógłby być) inny. Skoro przy tym na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest mowa o "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to za uzasadniony trzeba uznać i ten wniosek, że nie chodzi o każde (jakiekolwiek) naruszenia przepisów postępowania, lecz o naruszenie kwalifikowane jego skutkiem, a mianowicie skutkiem, którego wpływ może nie pozostawać bez wpływu na inny wynik sprawy, co wymaga – jak powyżej wyjaśniono – uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy.
Z przedstawionego punktu widzenia – a tym samym, wobec deficytów uzasadnienia skargi kasacyjnej – nie ma więc podstaw, aby zasadnie podważać zgodność z prawem zaskarżonego wyroku z pozycji zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji – jako wzorców kontroli legalności zaskarżonego postanowienia – art. 15 k.p.a. oraz art. 33 § 2 w związku z art. 34 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (odpowiednio pkt 2. lit. D) oraz pkt 2. lit. A) petitum skargi kasacyjnej). Zwłaszcza, że z uzasadnienia skargi kasacyjnej – w którym wymienione przepisy prawa nie zostały nawet przywołane (zob. s. 3 – 6) – nie wynika na czym miałoby polegać ich naruszenie, co w tym też kontekście wymaga przypomnienia, że w przypadku skargi kasacyjnej będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelność formułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także, jeżeli nie przede wszystkim, z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17), a ponadto, że konsekwencją zasady dyspozycyjności, o której była mowa na wstępie jest to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z dnia: 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13).
Znaczenie konsekwencji wynikających z przedstawionych uwag – a co za tym idzie z koniecznych wymogów, którym powinny czynić zadość zarzuty stawiane w skardze kasacyjnej – nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że wobec tożsamych deficytów skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie może również odnieść zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (pkt 2. lit. C) petitum skargi kasacyjnej). Zwłaszcza, gdy w opozycji do stanowiska strony skarżącej – podnoszącej, że "[...] dokumentacja medyczna wewnętrzna z dnia wizyty uniemożliwia [...] stwierdzenie do jakich szczepień dziecko zostało zakwalifikowane", a ponadto, że "[...] strona załączyła oświadczenie lekarza o odstąpieniu od leczenia z powodu żądania przez przedstawicielkę ustawową wykluczenia przeciwskazań do obowiązkowych szczepień ochronnych, co wynika [...] z treści pisma lekarza z dnia 12 kwietnia 2023 r." (s. 6 skargi kasacyjnej) – stwierdzić, że nie podważa ono jednak oceny Sądu I instancji odnośnie do zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia oraz prawidłowości ustaleń faktycznych stanowiących podstawę jego wydania. Zostały one bowiem przeprowadzone na podstawie wymienionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dowodów z dokumentów (zob. s. 6), w tym między innymi, na podstawie formularza zgłoszenia osoby uchylającej się do obowiązkowych szczepień ochronnych z dnia 21 września 2020 r. oraz z dnia 4 stycznia 2021 r., a także na podstawie pism z dnia 30 marca 2023 r. oraz z dnia 11 maja 2023 r., z których wynika, że brak jest w dokumentacji medycznej aktualnych zaświadczeń o przeciwskazaniach do szczepień, zaś małoletni nie został poddanych żadnym obowiązkowym szczepieniom – co siłą rzeczy podważa tezę strony o odroczeniu wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych (s. 2 skargi kasacyjnej) – a ponadto na podstawie pisma z dnia 12 kwietnia 2023 r., z którego wynika – co trzeba zaakcentować w opozycji do stanowiska strony skarżącej, która nie uwzględnia jednak w dostatecznym stopniu znaczenia wszystkich konsekwencji wynikających z treści tego pisma, przez co wadliwie ocenia jego walor, w tym również w zakresie odnoszącym się do braku wydania zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu lekarskim, jeżeli pomija w tej mierze przyczyny niewydania tego zaświadczenia (odnośnie do jego funkcji zob. również wyrok NSA z dnia 20 listopada 2020 r., sygn. akt II GSK 1077/24) – że placówka medyczna odstąpiła od leczenia małoletniego, a to wobec "[...] utraty wzajemnego zaufania wskutek konfliktu, oraz chroniczne niestosowanie się do zaleceń lekarza, wymaganie od lekarza deklaracji dotyczącej wykluczenia wszelkich możliwych przeciwskazań [...] nie jest możliwe a jednocześnie powoduje decyzję o nieszczepieniu dziecka naraża go na choroby przed którymi chronią obowiązkowe szczepienia ochronne".
Omawiany zarzut kasacyjny również więc nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.
Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 lit. c) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (pkt 2. lit. B) petitum skargi kasacyjnej), ani też zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) w związku z art. 17 ust. 2, ust. 4 i ust. 5 ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (pkt 1. petitum skargi kasacyjnej), których wspólnym mianownikiem jest teza o braku wymagalności obowiązku uzasadniany znaczeniem konsekwencji mających – zdaniem strony – wynikać z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 81/19.
W tej mierze trzeba podkreślić, że wyrok sądu konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt SK 81/19, w którym orzeczono, że "Art. 17 ust. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2022 r. poz. 1657, z późn. zm.) w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2172) w zakresie, w jakim termin wymagalności obowiązkowych szczepień ochronnych, jak i liczba dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych, określone są w Programie Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu, a nie przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, jest niezgodny z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej", zapadł po wydaniu postanowienia przez organ I instancji oraz postanowienia organu II instancji kontrolowanego przez Sąd I instancji, którego ocenę odnośnie do znaczenia konsekwencji wynikających z tego judykatu należałoby zaakceptować, podzielając tym samym oceny prawne prezentowane w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, między innymi, w sprawach II GSK 721/24, II GSK 927/24, II GSK 841/24.
Jakkolwiek w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 81/19 podkreślono, że komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego nie może stanowić podstawy rekonstrukcji zakresu nakazów wynikających z obowiązku szczepień ochronnych nałożonego na jednostkę na mocy ustawy, a co za tym idzie, że niedopuszczalna jest sytuacja, gdy treść obowiązku jest współkształtowana wymienionym komunikatem, który nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego, to jednak w orzeczeniu tym podkreślono również, że materia dotycząca obowiązkowych szczepień ochronnych może – ze swej istoty – ulegać potrzebie częstych zmian, co zależy od wielu czynników, w tym aktualnej wiedzy medycznej. Z tego względu – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć – wskazano na potrzebę dostosowania stanu prawnego w pierwszej kolejności poprzez zmianę rozporządzenia, co w konsekwencji spowodowało określenie innego terminu (6 miesięcy) utraty mocy obowiązującej przepisów prawa, których niezgodność z konstytucją stwierdzono, co motywowane było potrzebą zapewnienia ciągłości realizacji obowiązku szczepień ochronnych.
Powyższe nie jest bez znaczenia, gdy podkreślić, że kontrolowane przez Sąd I instancji postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji zostały wydane w stanie prawnym – który w konsekwencji wyroku w sprawie SK 81/19 – został już jednak kształtowany rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, a co więcej – a nie jest to również pozbawione prawnie istotnego znaczenia – że zostały one wydane w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a więc w procesie wykonawczym odnoszącym się do realizacji obowiązku szczepienia wynikającego wprost z przepisów prawa i wymagalnego nie tylko w okresie przed wydaniem wyroku w sprawie SK 81/19, ale także w okresie przed wszczęciem samego postępowania egzekucyjnego.
Skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie może odnieść również zarzut z pkt 2. petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Z tego mianowicie powodu, że wymienione przepisy prawa, jako tzw. przepisy wynikowe, nie mogły stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej (por. np. wyroki NSA z dnia: 11 września 2020 r., sygn. akt II GSK 2989/1720 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 425/18; 15 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 297/16; 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2547/17; 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2077/10).
W rekapitulacji wszystkich przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.