Orzekając o wysokości kary organ uwzględnił sytuację finansową N. E. Ustalił m.in. że ukarana nie była zatrudniona, a w 2020 r. uzyskała dochód jedynie z tytułu świadczeń socjalnych: zasiłku macierzyńskiego i świadczeń rodzicielskich w wysokości 116.624,- [...], przebywała na urlopie macierzyńskim od [...] grudnia 2019 r.
W konsekwencji organy oceniając przesłanki do ustalenia wysokości administracyjnej kary pieniężnej, tj. niewielką skalę prowadzonej działalności, krótki czas trwania naruszenia oraz opisaną wyżej sytuację finansową podmiotu, nałożyły karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonym wyrokiem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej - p.p.s.a.), oddalił skargę na ww. decyzję.
Sąd I instancji stwierdził, że przeprowadzone postępowanie dowiodło, że ukarana zarówno wchodziła w skład organów zarządzających osoby prawnej urządzającej gry hazardowe bez koncesji, jak i pełniła funkcję kierowniczą w tej osobie prawnej, co determinuje tym samym jej odpowiedzialność na podstawie art. 89 ust. 3 u.g.h.
W skardze kasacyjnej N. E. zaskarżyła ww. wyrok w całości podnosząc zarzuty naruszenia:
1. prawa materialnego, tj. 89 ust. 3 u.g.h. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż skarżąca była osobą wchodzącą w skład organów zarządzających osoby prawnej urządzającej gry hazardowe bez koncesji, tj. S. z siedzibą w P., w sytuacji w której z materiału dowodowego sprawy wynika, iż podmiotem urządzającym gry na automatach [...] nr [...] i [...] bez numeru w lokalu [...] M. w O. była spółka R. z siedzibą w P.;
2. prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 3 u.g.h., poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu, który wchodząc w skład organów zagranicznej osoby prawnej, nie zajmował się faktycznym prowadzeniem działalności tej osoby prawnej w oddziale w Polsce, a tym samym nie mogącym ponosić odpowiedzialności z tego tytułu;
3. przepisów postępowania mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. 189g § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo upływu 5 lat od dnia naruszenia prawa, a co za tym idzie organ nie mógł wydać decyzji o odpowiedzialności skarżącej z uwagi na przedawnienie.
Powołując takie zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjne w trybie art. 188 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjne w trybie art. 188 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a w każdym przypadku wniosła o zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach na rzecz skarżącej, kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przypisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. W niniejszej sprawie nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia oparte na art. 174 p.p.s.a., determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest zarzut zawarty w puncie 1 petitum skargi kasacyjnej. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. 89 ust. 3 u.g.h. poprzez jego błędną wykładnię, skarżąca kasacyjnie podejmuje w istocie próbę podważenia stanu faktycznego przyjętego za podstawę orzekania przez Sąd I instancji. Skarżąca wywodzi bowiem, że nie może być adresatem decyzji, gdyż nie była osobą wchodzącą w skład organów zarządzających osoby prawnej urządzającej gry hazardowe bez koncesji, tj. S. z siedzibą w P., jako że z materiału dowodowego sprawy wynika, iż podmiotem urządzającym gry na automatach [...] nr [...] i [...] bez numeru w lokalu [...] M. w O. była spółka R. z siedzibą w P.
Uznając zarzut na niezasadny, przypomnienia zatem wymaga, że decyzją z dnia 2 września 2019 r., NŚUSC nałożył na S. w P. karę pieniężną w łącznej wysokości 200.000 zł, uznając spółkę za podmiot urządzający gry hazardowe bez koncesji, tj. podmiot, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Od decyzji tej nie wniesiono odwołania, zatem stała się ona ostateczna.
Nie mógł wywołać zamierzonego rezultatu zarzut 2 petitum skargi, tj. zarzut naruszenia art. 89 ust. 3 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu, który wchodząc w skład organów zagranicznej osoby prawnej, nie zajmował się faktycznym prowadzeniem działalności tej osoby prawnej w oddziale w Polsce, a tym samym nie mogącym ponosić odpowiedzialności z tego tytułu.
Przepis art. 89 ust. 3 u.g.h. wprowadził możliwość nałożenia kary pieniężnej na osoby fizyczne pełniące funkcje kierownicze lub wchodzące w skład organów zarządzających osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej urządzających gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji, zastosowanie sankcji przewidzianej art. 89 ust. 3 u.g.h. zależy od zaistnienia dwóch okoliczności:
1) od potwierdzonego faktu pełnienia przez stronę funkcji kierowniczej w składzie organu zarządzającego albo członkostwa w składzie organów zarządzających osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, o urządzających gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia;
2) od pełnienia ww. funkcji w czasie, gdy zarządzany przez tę osobę podmiot urządzał gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia.
Pierwsza z przesłanek, jak już wcześniej zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, została wykazana ostateczną decyzją NŚUSC z dnia 2 września 2019 r., którą na S. w P. nałożona została kara pieniężna w związku z urządzaniem gier hazardowych bez koncesji na dwóch niezarejestrowanych automatach do gier.
Odnosząc się zaś do drugiej z przesłanek, stwierdzić należy, że jej zaistnienie również nie budzi wątpliwości. Z wyciągu z publicznego [...] rejestru przedsiębiorców - wyciąg z Rejestru Handlowego prowadzonego przez Sąd Miejski w P. dla spółki S., będącej przedsiębiorcą zagranicznym wynika, że jedyną osobą wchodzącą w skład organu zarządzającego spółką S. w okresie od [...] grudnia 2016 r. do [...] lutego 2018 r. była N. Ć. (obecnie E.). Niezależnie od tego, skarżąca została powołana uchwałą nr 2 zarządu S. z siedzibą w P. z dniem [...] kwietnia 2017 r. do pełnienia funkcji reprezentanta przedsiębiorcy zagranicznego (kierownika oddziału), a funkcję tę pełniła do [...] maja 2017 r., tj. do dnia odwołania jej z tej funkcji uchwałą nr 1 zarządu spółki. Oznacza to, że w chwili ujawnienia wyżej wskazanych niezarejestrowanych automatów do gier skarżąca kasacyjnie była osobą, o której mowa w art. 89 ust. 3 u.g.h.
W świetle powyższego zasadnie w niniejszej sprawie uznano, że ustalenia faktyczne dotyczące działalności spółki zarządzanej przez skarżącą i ich ocena prawna odpowiadały sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej zrekonstruowanej z art. 89 ust. 3 u.g.h. Godnym podkreślenia jest przy tym, że dla zastosowania art. 89 ust. 3 u.g.h. ustawodawca uczynił determinującym sam fakt bycia członkiem organu zarządzającego, prawnie irrelewantne pozostaje natomiast to, czy funkcja ta była realizowana w sposób czynny w zakresie odpowiadającym stwierdzonemu deliktowi.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie podważają skutecznie zgodności z prawem stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach o nałożeniu na skarżącą jako członka zarządu spółki kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, uznał, że przeprowadzone przez organ ustalenia faktyczne uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, a także zaakceptował dokonaną na ich podstawie ocenę, że skoro spółka była urządzającym gry hazardowe na automatach poza kasynem, bez zezwolenia lub bez dokonanego zgłoszenia, prawidłowo na podstawie przepisów m.in. art. 89 ust. 3 u.g.h. nałożono karę pieniężną na skarżącą kasacyjnie.
Za pozbawiony podstaw uznać należy trzeci z zarzutów skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 189g § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, pomimo upływu 5 lat od dnia naruszenia prawa. Zdaniem skarżącej kasacyjnie organ nie mógł wydać decyzji o nałożeniu kary pieniężnej z uwagi na przedawnienie.
Zgodnie z art. 189g § 1 k.p.a. administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy ujawnienie przez funkcjonariuszy dwóch automatów do gier [...] nr [...] i [...] (bez numeru) w lokalu [...] M. w O., ul. [...] nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2017 r. Ostateczna decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach wydana została w dniu 4 stycznia 2022 r., a więc przed upływem pięcioletniego okresu przedawnienia.
Jako że zarzuty skargi kasacyjnej nie miały usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118).