Wyrok NSA z dnia 17 października 2025, sygn. II GSK 715/24

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 134 § 1, art. 135 oraz art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 121, art. 122, art. 180 op podnoszący nierozpoznanie przez Sąd pierwszej instancji wszystkich elementów sprawy, sprowadzający się do kwestionowania dokonanej przez WSA w Poznaniu oceny materiału dowodowego dotyczącego charakteru urządzeń zabezpieczonych podczas kontroli, że miały oferować gry na automatach w rozumieniu ugh

Przede wszystkim należy wskazać, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 ppsa, w sytuacji gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Jest to przepis proceduralny, regulujący wymogi uzasadnienia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji wniesienia przez stronę postępowania skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2012 r. II OSK 1485/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i – w razie kontroli instancyjnej – NSA, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z ww. normy prawnej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 ppsa i nie uprawnia jej do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (por. wyroki NSA z: 27 lipca 2012 r. I FSK 1467/11; 13 maja 2013 r. II FSK 358/12), a taką próbę podejmuje skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2024 r. II GSK 1055/23). Z tego też względu stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego odmienne od prezentowanego przez skarżącą nie może uzasadniać twierdzenia o naruszeniu wskazanych przepisów prawa przez Sąd. Wszelkie naruszenia w tym obszarze, jakich mógł się dopuścić WSA, mogą być zwalczane zarzutami opartymi na właściwej podstawie kasacyjnej z art. 174 ppsa, a nie jako naruszenia formalnych warunków uzasadnienia (por. wyroki NSA z: 6 grudnia 2022 r. III FSK 1399/21 i II GSK 958/19; 19 czerwca 2020 r. I FSK 658/20; 28 stycznia 2020 r. II GSK 3458/17).

Należy również dodać, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie prezentowany jest pogląd, że z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 ppsa Sąd pierwszej instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu (por. wyroki NSA z: 18 listopada 2016 r. II GSK 702/15; 19 czerwca 2018 r. II GSK 2336/16; 18 kwietnia 2018 r. IIGSK 2671/16; 4 października 2018 r. II GSK 2983/16, 25 marca 2025 r. III OSK 273/22).

W odniesieniu zaś do art. 134 § 1 ppsa (w zw. z art. 135 ppsa) należy wskazać, że autor skargi kasacyjnej nie uzasadnił, na czym miałoby polegać naruszenie wymienionego przepisu prawa oraz nie wykazał istotnego wpływu jego naruszenia na wynik sprawy, a także na czym miałaby polegać relacja wskazanych przepisów z art. 121, art. 122 i art. 180 op i to w sytuacji gdy art. 134 § 1 ppsa odnosi się do granic rozpoznania sprawy przez WSA w Poznaniu, a powołane przepisy op dotyczą czynności podejmowanych w trakcie rozstrzygania zaskarżonym aktem.

Jak wspomniano, art. 134 § 1 ppsa określa granice rozpoznania skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego zachowania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącą, a które Sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu (por. wyrok NSA z 28 grudnia 2021 r. I OSK 735/19). Jednakże w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 ppsa nie można kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. wyroki NSA z: 3 listopada 2021 r. II OSK 2094/19; 21 marca 2023 r. II GSK 1075/20), a do czego zmierzała skarżąca, podnosząc, że WSA nie zbadał wyczerpująco kwestii charakteru zatrzymanego sprzętu w rozumieniu ugh. Sąd odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia powyższych zasad.

Natomiast zarzut naruszenia art. 135 ppsa został postawiony w całkowitym oderwaniu od treści tego przepisu. Przepis ten stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowania prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Przywołana regulacja uszczegóławia zasadę niezwiązania wojewódzkiego sądu administracyjnego granicami skargi, upoważniając ten sąd do orzekania także o aktach lub czynnościach niezaskarżonych rozpoznawaną skargą, ale wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, oczywiście sprawy administracyjnej. W tej sprawie Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja Dyrektora IAS odpowiada prawu, a tym samym przyjął, poprzez oddalenie skargi, że również zgodna z prawem jest decyzja organu pierwszej instancji. Nie było zatem jakichkolwiek podstaw do skorzystania z uprawnień zawartych w art. 135 ppsa, szczególnie, że przepis ten nie dotyczy orzeczeń oddalających skargi (por. wyrok NSA z 7 listopada 2024 r. II GSK 693/22; 21 marca 2023 r. II GSK 1054/20).

Za chybiony należało także uznać zarzut ujęty w pkt 3. petitum skargi kasacyjnej – naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 188 i art. 197 op przez odmowę uwzględnienia przez organy obu instancji kluczowego dla orzeczenia wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii jednostki badającej, o której mowa w art. 23f ugh, i zastąpienie go dowodem z opinii biegłego sądowego sporządzonej w ramach postępowania sądowo-administracyjnego. Wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 op obowiązek organów podatkowych gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Obciąża on organy tylko do chwili uzyskania pewności co do stanu faktycznego sprawy (por. wyroki NSA z: 15 listopada 2011 r. II FSK 886/10; 2 września 2011 r. I FSK 1255/10; 27 lipca 2011 r. I GSK 421/10). Postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja strony podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 28 lutego 2008 r. I FSK 256/07), czyli w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją określenie, czy skarżąca urządzała gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia.

Gdy chodzi o kwestię braku dowodu z opinii jednostki badającej, to wobec treści oraz funkcji art. 23f ugh, a także systemowego kontekstu jego obowiązywania, o którym trzeba wnioskować na podstawie art. 23b ugh, stanowisko skarżącej co do obowiązku przeprowadzenia w rozpatrywanej sprawie przez jednostkę badającą (technicznego) badania sprawdzającego zakwestionowanych automatów do gier, trzeba uznać za nieusprawiedliwione. Automaty te bowiem – co nie jest sporne – nie posiadały wymaganych poświadczeń rejestracji (nie były zarejestrowane). Tym samym, nie zaktualizowały się określone w art. 23b ugh przesłanki przeprowadzenia przez uprawniony do tego podmiot (upoważnioną jednostkę badającą) badania sprawdzającego, o którym mowa w tym przepisie prawa i w konsekwencji nieprzeprowadzenie wymienionego badania. Było to następstwem tego, że przedmiotem ww. badania może być wyłącznie (uprzednio już) zarejestrowany automat lub urządzenie do gier. Dlatego brak badania nie może uzasadniać twierdzenia o braku prawidłowości ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Zwłaszcza, gdy w odpowiedzi na argumentację prezentowaną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnieść trzeba również, że w analizowanym zakresie skutku oczekiwanego przez skarżącą nie może odnieść zabieg polegający na eksponowaniu znaczenia raportów z badania urządzeń oraz gier Finder, albowiem raporty (i opinie) te nie dotyczyły zakwestionowanych automatów. Tym samym, nie sposób jest na podstawie tego rodzaju raportów (i opinii) podważać prawidłowości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych.

Gdy chodzi zaś o kwestionowany przez skarżącą kasacyjnie dowód z opinii biegłego sądowego należy wyjaśnić, że skarżąca nie podważyła skutecznie waloru dowodowego tej ekspertyzy, która w logiczny sposób uzupełniła dowód z eksperymentu procesowego. Kwestionowany dowód był więc istotny i dopuszczalny, zwłaszcza że obejmował automaty zabezpieczone podczas kontroli.

Wobec powyższego, w ocenie NSA, skarżąca kasacyjnie niezasadnie zarzuciła pominięcie jej wniosków dowodowych, w sytuacji gdy nie wykazała niezgodności ze stanem faktycznym ani nieścisłości w ustaleniach organu stwierdzonych w dacie zatrzymania urządzeń, a tylko takie działania miałyby znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów op, powołuje się na ekspertyzy i opinie prywatne, które miały na celu głównie wyjaśnienie zasad działania automatów do gier, podczas gdy ta kwestia była przedmiotem postępowania dowodowego i została wyczerpująco zbadana, wyjaśniona i oceniona przez organy, których działanie zostało prawidłowo ocenione przez Sąd pierwszej instancji. W sprawie nie było zatem potrzeby prowadzenia dalszego postępowania dowodowego, zwłaszcza, że skarżąca skutecznie nie podważyła dowodu z eksperymentu procesowego przeprowadzonego przez funkcjonariuszy przeprowadzających kontrolę z uzupełniającym ją dowodem z opinii biegłego sądowego. W sprawie istotne wątpliwości zostały wyjaśnione. Dokonane przez organy ustalenia były wystarczające do uznania skarżącej za podmiot urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 ugh, co przemawiało za zakończeniem postępowania dowodowego w tym zakresie.

W konsekwencji, zdaniem NSA, niezasadny okazał się zarzut zgłoszony w pkt 4. petitum skargi kasacyjnej – naruszenia prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 pkt 1 lit. a ugh przez niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem skarżącej, gry dostępne na kontrolowanych urządzeniach mają charakter logiczny, a nie losowy, nie są zatem grami na automatach, których urządzanie wymaga jakiejkolwiek koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie pogląd Sądu pierwszej instancji, z którego wynika, że sporne automaty należało uznać za automaty do gier losowych.

W orzecznictwie sądowym na tle art. 2 ust. 1 ugh pojęcie "losowości" w odniesieniu do gier hazardowych, wiązane jest z zależnością wyniku gry w szczególności od przypadku rozumianego jako zdarzenie lub zjawisko, których nie da się przewidzieć. Przyjmuje się, że wystąpienie "przypadku" oznacza, że wynik gry jest nieprzewidywalny z punktu widzenia grającego i nie zależy wyłącznie od jego możliwości czy umiejętności. Losowość gier jest rozumiana, jako niemożliwość przewidzenia rezultatu gry w normalnych warunkach. Do zakwalifikowania gry do gier losowych wystarczy stwierdzenie wystąpienia w grze elementu losowości wpływającego bezpośrednio na wynik gry (por. wyroki NSA z: 17 maja 2018 r. II GSK 119/18; 18 kwietnia 2018 r. II GSK 4234/17; 4 lutego 2016 r. II GSK 1202/14; 15 listopada 2023 r. II GSK 134/22 i II GSK 218/22, 17 maja 2018 r. II GSK 119/18; 18 kwietnia 2018 r. II GSK 4234/17). Przyjmuje się, że całkowita lub częściowa losowość jest zasadniczą cechą charakterystyczną dla gier hazardowych.

Przepis art. 2 ust. 1 zd. pierwsze ugh należy wykładać, że w sytuacji, gdy wynik jakiegokolwiek etapu przedsięwzięcia jest przypadkowy, a więc niezależny od woli (wiedzy, zręczności) uczestnika gry, to należy przyjąć, że etap ten ma wpływ na ostateczny wynik gry, co przesądza o jej losowym charakterze (por. wyrok NSA z 15 listopada 2017 r. II GSK 3754/15).

Przedstawiony sposób interpretacji – przy założeniu konsekwentnego stosowania terminologii w ramach tego samego aktu prawnego przez racjonalnego ustawodawcę – odnieść trzeba do pojęć użytych w art. 2 ust. 3 ugh, z tym zastrzeżeniem, że dla kwalifikacji gry jako "gry na automatach" w rozumieniu art. 2 ust. 3 ugh nie jest konieczne, by gra była "grą losową", czy miała "charakter losowy". Wystarczy bowiem, że gra "zawiera element losowości". Ze względu na wysokie ryzyko i łatwość uzależnień omawiana regulacja ustawy o grach hazardowych ustanawia podwyższony poziom ochrony, który dla kwalifikacji gry i służącego do jej prowadzenia urządzenia nie wymaga wyjaśnienia relacji pomiędzy występowaniem w grze elementu losowości, a wynikiem gry. Skoro więc z ustaleń stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy wynika, że sporne automaty służyły urządzaniu gier zawierających element losowości, to z perspektywy art. 2 ust. 3 i 5 ugh bez znaczenia pozostaje okoliczność, w jakim stopniu wskazany element wpływał na wynik gry. Na taką ocenę nie może mieć wpływu okoliczność, na którą powołuje się Skarżąca, że w kontrolowanych urządzeniach zamontowany był przycisk "POMOC". Po pierwsze gracz mógł, ale nie musiał z niego skorzystać i mimo że, jak twierdzi Strona, było to sprzeczne z "Zasadami gry", to jednak jej nie uniemożliwiało; po drugie użycie go nie miało wpływu na układ symboli, gracz mógł jedynie sprawdzić, jaki układ (konfiguracje) nastąpi po układzie już przez niego wylosowanym, a to i tak było znacznie utrudnione, gdyż wiązałoby się z koniecznością przejrzenia w trakcie gry 55 tysięcy stron i 500 tys. możliwych kombinacji, co mogło zająć grającemu nawet kilkanaście godzin, czego skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje.

Wbrew stanowisku skarżącej, z zebranych dowodów, w tym protokołu zawierającego opis przeprowadzonego eksperymentu wynika, że automat umożliwiał gry o charakterze komercyjnym (możliwość gry występuje dopiero po uiszczeniu środków pieniężnych) oraz o charakterze losowym, bowiem układ znaków na automacie jest losowy i nie zależy od zręczności/umiejętności gracza. W protokole z kontroli stwierdzono, że sporne urządzenie umożliwia rozgrywanie gier na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, właśnie w wyniku czynności kontrolnych ustalono, że przeprowadzający eksperyment (a więc również każdy gracz) nie ma żadnego wpływu na ustawienie wirtualnych bębnów, a tym samym w żaden sposób nie mógł wpłynąć na pojawiające się układy, co oznacza, że nie istniał żaden element zręcznościowy. Cechy psychomotoryczne gracza, w tym jego zdolności/umiejętności manualne oraz intelektualne, nie mają wpływu na przebieg rozgrywanych gier. W tych okolicznościach, za trafne uznać należy zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji stanowisko organów, że gry na kontrolowanym automacie wypełniły definicję gier na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych.

Skoro skarżąca prowadziła działalność stanowiącą urządzanie gier na automatach i nie posiadała koncesji ani zezwolenia, ani nie dokonała wymaganego zgłoszenia, to zasadnie przypisano jej naruszenie z art. 89 ust. 1 pkt 1 ugh, zagrożone sztywną karą określoną w art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a ugh

Natomiast, sformułowany w pkt 5. petitum skargi kasacyjnej, zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit c ppsa w zw. z art. 189a i nast. kpa przez całkowite pominięcie tych przepisów w sprawie nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Ani w zarzucie skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu nie wskazano bowiem konkretnej jednostki redakcyjnej art. 189a kpa, mimo że przepis ten zawiera kilka jednostek redakcyjnych (paragrafów). Uzasadniając natomiast naruszenie następnych, po art. 189a, przepisów Działu IVa kpa, autor skargi kasacyjnej wskazuje przykładowo treść art. 189d i art. 189f kpa bez konkretnego wskazania – w odniesieniu do zaskarżonego wyroku sądu I instancji – jaki istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy miałoby mieć naruszenie tych przepisów.

Jak już wyżej wspomniano, w myśl art. 176 § 1 pkt 2 ppsa skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wielokrotnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano, że Sąd nie może domyślać się argumentacji, czy intencji strony skarżącej. Zatem obowiązek nałożony tym przepisem oznacza, że autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do wskazania przepisu prawa, do tego jednoznacznie wskazanego, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić w czym upatruje uchybienie wskazanej normie prawnej (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r. FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. GSK 1423/04; 10 maja 2005 r. FSK 1657/04; 12 października 2005 r. I FSK 155/05; 23 maja 2006 r. II GSK 18/06; 4 października 2006 r. I OSK 459/06).

Zatem wobec braku precyzyjnego wskazania przepisu odnoszącego się do zarzucanego naruszenia oraz wykazania wpływu tego naruszenia na wynik sprawy, zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Należy także podnieść, że Naczelny Sąd Administracyjny zajmował się już problematyką wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych wobec Strony jako urządzającego gry hazardowe (gry na automatach) bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia, tj. kary wymierzanej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 4 pkt 1 lit. a) ugh w wyrokach z: 15 listopada 2023 r. II GSK 506/22, II GSK 309/22, II GSK 431/22, II GSK 217/22; 7 listopada 2024 r. II GSK 1274/22, II GSK 2269/22, II GSK 1215/21 i II GSK 693/22; 5 listopada 2024 r. II GSK 2293/22, II GSK 192/22, II GSK 1752/22, jaki z 15 października 2025 r. II GSK 2199/24, II GSK 752/25, II GSK 564/25, II GSK 1815/23). Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela poglądy wyrażone w uzasadnieniach wskazanych wyżej orzeczeń.

W związku z zawartym w skardze kasacyjnej wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 106 § 3 ppsa sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Skarżąca nie uzasadniła jednak dlaczego dowód ten miałby zostać przeprowadzony i do ustalenia jakich okoliczności byłby potrzebny, poprzestając tylko na ogólnikowym stwierdzeniu o "przeprowadzenie, w postępowaniu przed NSA, dowodu z załączonych dokumentów wskazując, iż mają one zasadnicze znaczenie dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy niniejszej (...)". Ponieważ NSA nie dostrzegł również z urzędu podstaw do uzupełniania materiału dowodowego na etapie postępowania kasacyjnej, dlatego wniosek Skarżącej kasacyjnie nie został uwzględniony.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 §2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.).