Wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2026, sygn. II GSK 829/26

Zarzuty skarg kasacyjnych wyznaczające – zgodnie z zasadą dyspozycyjności – granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku uzasadniają twierdzenie, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej – których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie – zasadnie podważają rezultat kontroli legalności zaskarżonej decyzji, który stanowił konsekwencję sposobu podejścia Sądu I instancji do wskazanych powyżej grup zagadnień, które – jak wynika ze stanowiska prezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 10 – 12) w relacji do podważającego jego prawidłowość stanowiska organu administracji – stanowią istotę spornej w rozpatrywanej sprawie kwestii.

W punkcie wyjścia wymaga przypomnienia, że granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa (sprawa administracyjna) będąca przedmiotem zaskarżenia, której treść i zakres wyznaczają normy prawa determinujące treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie i precyzujące czynności pozwalające zidentyfikować skonkretyzowany w nich stosunek prawny (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2005 r., sygn. akt II GSK 321/07; wyrok NSA z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 915/97), co w relacji do sprawy stanowiącej przedmiot orzekania Sądu I instancji oraz jej istoty odnosiło się do kontroli zgodności z prawem decyzji ostatecznej w przedmiocie odmowy uwzględnienia odwołania od rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju pomoc doraźna i transport sanitarny od 2009, w zakresie świadczeń udzielanych przez zespół transportu medycznego na obszarach powiatów bydgoskiego, nakielskiego oraz Bydgoszczy, na okres od dnia 1 maja 2025 r. do dnia 31 grudnia 2025 r.

Nie jest to bez znaczenia, gdy podkreślić, że postępowanie, przedmiotem którego jest zawarcie umów na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych regulują przepisy Działu VI – "Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami" – ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (dalej: ustawa o świadczeniach), z których wynika – między innymi – że podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez Fundusz jest umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawarta pomiędzy świadczeniodawcą a Funduszem, która może być zawarta wyłącznie ze świadczeniodawcą, który został wybrany do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach określonych w niniejszym dziale (art. 132 ust. 1 i ust. 2 ustawy), a w tym kontekście, że przepisy te podlegają wykładni ścisłej, co stanowi konsekwencję przedmiotu regulowanego nimi postępowania, jego istoty oraz logiki, która wyraża się w aplikowaniu nieograniczonej liczby świadczeniodawców o ograniczoną ilość dóbr podlegającą rozdysponowaniu w tymże postępowaniu, co siłą rzeczy nie pozostaje bez wpływu i na ten wniosek, że przepisy te ustanawiają swoistą i sformalizowaną procedurę, której reguły – co w kontekście istoty sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie trzeba podkreślić – w równym i takim samym stopniu adresowane są zarówno do organu przeprowadzającego wymienione postępowanie (to jest do komisji konkursowej, której rozstrzygnięcie może podlegać kontroli w postępowaniu administracyjnym inicjowanym w trybie art. 154 przywołanej ustawy, o czym mowa dalej), jak i do wszystkich uczestników tego postępowania (zob. np. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 1059/19).

Stąd też właśnie, szczególny przedmiot omawianej regulacji prawnej, a co za tym idzie szczególny przedmiot oraz szczególny cel omawianego postępowania wyraża się w tym, że postępowanie wywołane odwołaniem, o którym jest mowa w art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach ma najogólniej rzecz ujmując (z uwzględnieniem wyłączeń określonych w art. 152 ust. 2 tej ustawy) kontrolny charakter wobec rozstrzygnięcia podejmowanego w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 11 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 121/12; 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 1163/12; 8 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 254/12; 14 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1615/12; 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2359/14; 15 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1402/15; 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2167/15; 29 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 1059/19; 19 maja 2020 r., sygn. akt II GSK 1177/19) i pozostając jedynie w funkcjonalnym związku z tym postępowaniem – które nie ma cech postępowania administracyjnego – nie stanowi jednak kontynuacji postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i nie jest następnym etapem tego postępowania konkursowego (zob. np. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 713/13).

Wobec tego, że z art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach wynika, że przedmiotem kontroli w postępowaniu administracyjnym wszczętym odwołaniem jest rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy (z uwzględnieniem wyłączeń określonych w art. 152 ust. 2 ustawy), za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że ustalony w tymże rozstrzygnięciu wynik – a mianowicie, ranking o cechach klasyfikacji wartościującej poszczególne oferty – zawiera w sobie implicite porównywanie ofert świadczeniodawców biorących udział w tym postępowaniu konkursowym (zob. wyroki NSA z dnia: 11 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 121/12; 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 1163/12; 8 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 254/12; 15 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1402/15).

Przedmiotem oraz celem postępowania konkursowego, o którym stanowią przepisy ustawy o świadczeniach jest więc – najogólniej rzecz ujmując – porównanie oraz ocena ofert świadczeniodawców złożonych w odpowiedzi na ogłoszenie o otwarciu postępowania w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy (umów) o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a następnie dokonanie wyboru – w oparciu o ustawowe kryteria jakości, kompleksowości, dostępności, ciągłości, ceny (art. 148 wymienionej ustawy) – oferty najkorzystniejszej, a co za tym idzie dokonanie wyboru świadczeniodawcy (świadczeniodawców), z którym (z którymi) zostanie zawarta umowa (zostaną zawarte umowy) o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

W świetle powyższego za uzasadniony trzeba więc uznać wniosek, że zbiór faktów koniecznych do załatwienia sprawy zainicjowanej odwołaniem od rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej jest zbiorem zamkniętym, bo wyznaczonym treścią ofert złożonych w odpowiedzi na ogłoszenie o otwarciu postępowania konkursowego (oraz ewentualnych wyjaśnień świadczeniodawców dotyczących złożonych ofert i ewentualnym wynikiem weryfikacji prawdziwości oraz prawidłowości danych zawartych w ofercie, o czym mowa jeszcze dalej) – co jest aż nadto oczywiste w świetle funkcji oraz treści art. 154 ustawy o świadczeniach oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. – co siłą rzeczy nie jest bez znaczenia i dla tego wniosku, że wbrew stanowisku Sądu I instancji nie ma jednak podstaw, aby podważać prawidłowość ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania kontrolowanej decyzji – w tym zwłaszcza z uwagi na zarzucany brak ich zupełności – czy też, aby podważać prawidłowość ich oceny przeprowadzonej w postępowaniu kontrolnym przed organem administracji (Prezesem NFZ), które – jak podkreślono powyżej – nie stanowi jednak kontynuacji postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i nie jest następnym etapem tego postępowania konkursowego.

Odnosząc się z perspektywy przedstawionych argumentów do pierwszej spośród spornych w sprawie kwestii – a mianowicie, jak w ślad za stroną skarżącą stwierdził Sąd I instancji, braku opublikowania szczegółowych warunków konkursu w zakresie odnoszącym się w szczególności do opisu w kryterium "Dostępność" sposobu wyliczenia i weryfikacji zadeklarowanej mediany czasu zespołu transportu medycznego na miejsce wezwania, która nie mogła być większa niż 20 minut, co miałoby również, zdaniem tego Sądu, skutkować nieuprawnioną ingerencją w ofertę strony poprzez zmianę, przez komisję konkursową, odpowiedzi tym kryterium z "TAK" na "NIE" – należy odwołać się do znaczenia konsekwencji wynikających z § 2 zarządzenia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, który dla potrzeb regulowanego nim postępowania definiuje "ankietę", jako zestaw pytań Narodowego Funduszu Zdrowia kierowanych do oferentów, "aplikację ofertową", jako aplikację informatyczną udostępnioną przez Narodowy Fundusz Zdrowia w celu przygotowania formularza ofertowego i oferty elektronicznej, zaś "formularz ofertowy", jako pisemną, zunifikowaną część oferty zawierającą ofertę rzeczową i cenową wraz z opisem proponowanego potencjału wykonawczego oferenta i odpowiedziami na pytania ankietowe (odpowiednio pkt 1, pkt 2 i pkt 3). Wobec tego – co jest aż nadto oczywiste – że postępowanie konkursowe na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju pomoc doraźna i transport sanitarny od 2009, w zakresie świadczeń udzielanych przez zespół transportu medycznego na obszarach powiatów bydgoskiego, nakielskiego oraz Bydgoszczy, na okres od dnia 1 maja 2025 r. do dnia 31 grudnia 2025 r. podlegało regulacjom tego rozporządzenia za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że wszyscy oferenci biorący udział w tym postępowaniu operowali na podstawie takich samych wzorów "ankiet", "aplikacji ofertowych" oraz "formularzy ofertowych" składając – w odpowiedzi na ogłoszenie o konkursie ofert oraz określone nim warunki i wymogi – konkretne oświadczenia woli oraz konkretne oświadczenia wiedzy.

W tym też kontekście – co nie mniej istotne – nie sposób jest pominąć tej istotnej okoliczności, że kryterium "Dostępność" odnosiło się – jak wynika z jego opisu – do "Czasu dotarcia na miejsce", zaś oceniany warunek został opisany, jako –jedna odpowiedź do wyboru – "1.1. Mediana czasu dotarcia zespołu transportu medycznego na miejsce wezwania w przypadku konieczności natychmiastowego udzielenia świadczeń nie może być większa niż 20 minut" z liczbą pkt 17, albo "1.2. Mediana czasu dotarcia zespołu transportu medycznego na miejsce wezwania w przypadku konieczności natychmiastowego udzielenia świadczeń nie może być większa niż 25 minut" z liczbą pkt 7, a co więcej, że tak opisane kryterium konkursowe oraz warunki jego spełniania w równym i takim samym stopniu były adresowane do wszystkich oferentów, co odnosiło się również do użytego dla potrzeb opisu warunku spełniania tego kryterium terminu "mediana czasu" oraz rozumienia tego terminu, który – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć w świetle powszechnie przyjmowanego jego rozumienia – jest (obiektywną) miarą statystyczną dzieląca uporządkowany zbiór danych na dwie części. Wobec wynikającego z ogłoszenia o konkursie okresu obowiązywania umowy zawieranej na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju pomoc doraźna i transport sanitarny – od dnia 1 maja 2025 r. do dnia 31 grudnia 2025 r. – oraz daty ogłoszenia postępowania konkursowego – 27 marca 2025 r. – za nie mniej uzasadniony trzeba uznać więc i ten wniosek, że mediana czasu dotarcia zespołu transportu medycznego (nie większa niż 20 minut albo 25 minut) – jak warunek spełniania omawianego kryterium – siłą rzeczy odnosiła się do okresu poprzedzającego – od 1 stycznia do 31 grudnia 2024 r. – i wobec istoty oraz funkcji mediany jako miary statystycznej odnosiła się do konkretnych istniejących (historycznych) danych sprawozdawczych z realizacji przez oferenta umowy w rodzaju pomoc doraźna i transport sanitarny. Siłą rzeczy – co nie jest mniej oczywiste – zarówno odpowiedź "NIE" udzielana w odniesieniu do omawianego warunku (jak w przypadku F. sp. z o.o. oraz do O. sp. z o.o.), jak i brak zawarcia i realizacji przez oferenta w okresie poprzedzającym omawiane postępowanie konkursowe umowy w rodzaju pomoc doraźna i transport sanitarny (jak w przypadku N. sp. z o.o.), jak również brak spełniania – po weryfikacji przeprowadzanej na podstawie mediany czasu dotarcia zespołu transportu medycznego na miejsce wezwania w oparciu o konkretne danych sprawozdawcze z realizacji przez oferenta umowy w rodzaju pomoc doraźna i transport sanitarny – tego warunku przez oferenta deklarującego jego spełnianie, oznaczał "0 pkt" w omawianym kryterium.

W tym też kontekście, wobec opisu warunku spełniania kryterium, "Dostępność" – "Czas dotarcia ma miejsce" – trzeba podkreślić, że – co nie mniej oczywiste – treść oferty świadczeniodawcy – którą jest on związany, o czym mowa jeszcze dalej – wyznaczają zawarte w niej dane stanowiące stosowne oświadczenia woli oraz oświadczenia wiedzy będące odpowiedzią profesjonalnego podmiotu – bo tak właśnie należy traktować świadczeniodawcę ubiegającego się o zawarcie umowy na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej – na konkretne ogłoszenie oraz – co nie mniej istotne – określone nim warunki zawarcia umowy. Wobec tego – co nie mniej oczywiste – że oferta ta podlega ocenie komisji konkursowej z punktu widzenia spełniania określonych ustawą kryteriów oraz spełniania wymogów określonych w danym postępowaniu konkursowym, za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że koniecznym warunkiem ewentualnego przyjęcia (wyboru) danej oferty, jest spełnianie przez nią tych kryteriów i wymogów w stopniu odzwierciedlonym w rankingu o cechach klasyfikacji wartościującej poszczególne oferty, co w sytuacji przeciwnej skutkuje jej nieprzyjęciem (lub odrzuceniem).

W związku z tym, że świadczeniodawca jest związany składaną przez siebie ofertą – co wynika § 18 ust. 4 w związku z § 2 pkt 12 zarządzenia Prezesa narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej – której treść wyznaczają zawarte w niej dane stanowiące stosowne oświadczenia woli oraz oświadczenia wiedzy będące odpowiedzią na konkretne ogłoszenie oraz określone nim warunki, a zasada odnosząca się do konsekwencji złożenia oferty oraz związania tą ofertą w takim samym stopniu oraz zakresie konsekwencje te ustala wobec organu przeprowadzającego postępowanie konkursowe, co oznaczając, że organ ten nie jest uprawniony do podejmowania jakichkolwiek działań odnoszących się do rozporządzania treścią zawartych w niej oświadczeń woli oraz oświadczeń wiedzy (zob. np. wyroki NSA z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 1059/19 oraz z dnia 17 czerwca 2026 r., sygn. akt II GSK 1214./24 i przywołane tak orzecznictwo), jednak nie oznacza – co trzeba podkreślić w opozycji do stanowiska oraz sugestii Sądu I instancji (s. 10 – 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), który odwołując się do argumentu z autorytetu Naczelnego Sądu Administracyjnego wręcz zignorował istotę poglądu prawnego wyrażonego w przywoływanych judykatach, albowiem Sąd ten w ogóle nie uwzględnił stanów faktycznych (oraz prawnych) spraw, na gruncie których pogląd ten został wyrażony, w tym zwłaszcza w relacji do zarzutów kasacyjnych, na które odpowiadał NSA, co siłą rzeczy prowadzi do wniosku, że tego rodzaju "argument" nie jest ani trafny, ani też przydatny dla wykazania tezy o braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, albowiem ignoruje faktyczny oraz prawny kontekst poglądu prawnego, którego znaczenie eksponuje – że organ ten nie jest uprawniony do oceny oferty.

Zawarte w niej oświadczenia wiedzy oraz oświadczenia woli podlegają bowiem sprawdzeniu i weryfikacji, co oznacza, że deklaracja oferenta odnośnie do spełniania wymogów danego kryterium – a więc innymi słowy deklarowany przez oferenta stan rzeczy – podlega weryfikacji z punktu widzenia jego zgodności ze stanem rzeczywistym.

W rozpatrywanej sprawie, zadeklarowany przez stronę stan rzeczy – odpowiedź "TAK" w kryterium "Dostępność" – a mianowicie, że "Czas dotarcia na miejsce" – że "Mediana czasu dotarcia zespołu transportu medycznego na miejsce wezwania w przypadku konieczności natychmiastowego udzielenia świadczeń nie może być większa niż 20 minut", został zweryfikowany ze stanem rzeczywistym – co nie stanowi wbrew stanowisku Sądu I instancji, o czym była mowa powyżej, żadnej zmiany, korekty, modyfikacji oferty, ani też jakiejkolwiek formy rozporządzania jej treścią i zawartymi w niej oświadczeniami woli oraz wiedzy – co nastąpiło na podstawie rzeczywistych, istniejących danych sprawozdawczych z realizacji przez stronę umowy w rodzaju pomoc doraźna i transport sanitarny w okresie poprzedzającym ogłoszone postępowanie konkursowe (od 1 stycznia do 31 grudnia 2024 r.) skutkując zmianą punktacji, a mianowicie z 17 pkt na 0 pkt, oraz zmianą deklaracji z "TAK" na "NIE" – nota bene podobnie (zob. Szczegółowa punktacja Oferentów), jak w przypadku N. sp. z o.o. w odniesieniu do kryterium "Jakość" (pkt 1. "Personel" ppkt 1.1. i ppkt 1.2.), czy też F. sp. z o.o. w odniesieniu do kryterium "Jakość" (pkt 3. "Wyniki kontroli" ppkt 3.2.), czy też N. sp. z o.o. w odniesieniu do kryterium "Dostępność" (pkt 1. "Czas dotarcia na miejsce" ppkt 1.1.).

Przedstawione argumenty – w tym zwłaszcza argument ze znaczenia konsekwencji wynikających z operowania w spornym w sprawie kryterium "Dostępność" terminem mediana (czasu) oraz powszechnie przyjmowanego jego rozumienia, o czym była mowa powyżej – nie pozostają bez wpływu na wniosek, że nie jest również prawidłowe stanowisko Sądu I instancji w zakresie odnoszącym się do drugiej spośród spornych w sprawie kwestii – a mianowicie, znaczenia oświadczenia strony z dnia 9 kwietnia 2025 r., w którym wskazała inną niż w formularzu ofertowym lokalizację (stacjonowanie) zespołu transportu medycznego, która to zmiana (z K., ul. P. 33 na T. ul. D. 1) miała nastąpić poczynając od dnia 1 lipca 2025 r. – podobnie, jak i nie są usprawiedliwione oczekiwania tego Sądu odnośnie do sugerowanej potrzeby przeprowadzenia dalej idących jeszcze ustaleń oraz wyjaśnień odnośnie do znaczenia tego oświadczenia.

Podkreślając, że w rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że strona skarżąca realizowała wcześniej umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju pomoc doraźna i transport sanitarny – a więc w odniesieniu do świadczeń stanowiących przedmiot postępowania konkursowego ogłoszonego w dniu 27 marca 2025 r. – w lokalizacji K., ul. P. 33, która została wskazana w ofercie złożonej w odpowiedzi na wymienione ogłoszenie, trzeba stwierdzić, że opis spełniania warunku kryterium "Dostępność" – "Czas dotarcia ma miejsce" – a mianowicie, że "Mediana czasu dotarcia zespołu transportu medycznego na miejsce wezwania w przypadku konieczności natychmiastowego udzielenia świadczeń nie może być większa niż (...)" 20 minut albo 25 – sprzeciwiał się tezie, że oświadczenie strony z dnia 9 kwietnia 2025 r. o zmianie lokalizacji (stacjonowania) zespołu transportu medycznego – z K., ul. P. 33 na T. ul. D. 1 – miało prawnie istotne znaczenie i powinno było stanowić przedmiot dalej idących jeszcze ustaleń oraz wyjaśnień.

O ile bowiem, na podstawie rzeczywistych oraz istniejących danych sprawozdawczych z realizacji przez stronę umowy w rodzaju pomoc doraźna i transport sanitarny w okresie poprzedzającym ogłoszone postępowanie konkursowe (od 1 stycznia do 31 grudnia 2024 r.) było możliwe obliczenie mediany czasu dotarcia zespołu transportu medycznego na miejsce wezwania w przypadku konieczności natychmiastowego udzielenia świadczeń z lokalizacji K., ul. P. 33 – albowiem dane takie istnieją, co jest konieczne dla obliczenia tej mediany, a co za tym idzie dla oceny spełniania warunku omawianego kryterium – o tyle nie sposób jest twierdzić, że byłoby to możliwe w odniesieniu do lokalizacji T. ul. D. 1, w której świadczenia miałyby być udzielane poczynając dopiero od dnia 1 lipca 2025 r., co siłą rzeczy prowadzi do wniosku, że wobec braku jakichkolwiek danych dotyczących czasu dotarcia zespołu transportu medycznego na miejsce wezwania z tejże lokalizacji nie sposób byłoby obliczyć wskazanej mediany czasu, która nie mogła być większa niż 20 minut (albo 25 minut). Jeżeli w tym tez kontekście podkreślić, że wskazany warunek spełniania konkursowego kryterium "Dostępność" – "Czas dotarcia ma miejsce" – był adresowany do wszystkich oferentów z wszystkimi konsekwencjami tego stanu rzeczy – o czym była mowa powyżej – to stanowisko Sądu I instancji prezentowane w odniesieniu do omawianej kwestii spornej trzeba uznać za oczywiście niezasadne.

Co więcej, o braku zasadności tego stanowiska – w tym również w zakresie odnoszącym się do potrzeby wyjaśnienia oraz rozstrzygnięcia wątpliwości dotyczących wymienionego oświadczenia, co miałoby nastąpić w trybie określonym w " [...] § 17 ust. 1 lub ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 października 2020 r. [...]" (s. 11 – 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) – trzeba wnioskować i na tej podstawie, że Sąd I instancji nie uwzględnił w dostatecznym stopniu znaczenia konsekwencji wynikających z argumentu organu administracji publicznej kontrolującego prawidłowość przeprowadzonego postępowania konkursowego, a mianowicie, że "[...] S. w K. nie dokonał wpisu w rejestrze podmiotów leczniczych wykonujących działalność leczniczą [...] zespołu transportu medycznego z lokalizacją T. [...] ul. D. 1" (zob. s. 5 zaskarżonej decyzji), a co za tym idzie nie uwzględnił znaczenia konsekwencji wynikających z § 14 ust. 1 zarządzenia Prezesa narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zgodnie z którym "Oferta w formie pisemnej powinna zawierać [...]: 1) oświadczenie oferenta o wpisach do rejestrów, według wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do zarządzenia (...)", co nie pozostaje bez wpływu i na ten wniosek, że pominął znaczenie konsekwencji wynikających z art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, z którego z kolei wynika, że podmiot, który zamierza wykonywać działalność leczniczą jako podmiot leczniczy, składa organowi prowadzącemu rejestr, wniosek o wpis do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą zawierający, między innymi, dane dotyczące adresu miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych albo miejsca przyjmowania wezwań i przechowywania dokumentacji medycznej - w przypadku wykonywania działalności leczniczej wyłącznie w miejscu wezwania (pkt 3).

Wobec treści oraz funkcji przywołanej regulacji prawnej, oczekiwanie Sądu I instancji odnośnie do potrzeby wyjaśnienia oraz rozstrzygnięcia ewentualnych wątpliwości dotyczących oświadczenia strony z dnia 9 kwietnia 2025 r. trzeba więc uznać za oczywiście nieuzasadnione.

W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

W związku z tym więc, że skarga kasacyjna zasadnie, a co za tym idzie skutecznie, podważa zgodność z prawem zaskarżonego wyroku, który podlegał uchyleniu, wobec dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy oraz spornej w niej kwestii – a co za tym idzie, wobec zaktualizowania się przesłanek stosowania art. 188 p.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę S. w K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 27 czerwca 2025 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej stwierdzając, że w świetle wszystkich przedstawionych argumentów nie jest ona zasadna i podlega oddaleniu.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

-----------------------

6