Uzasadnienie
Pismem z 13 lipca 2026 r. M. S. wniósł skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt III FZ 215/26 z zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 stycznia 2026 r. sygn. akt VIII SA/Wa 675/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 1 sierpnia 2025 r., nr 1401-IEE1.7191.16.2025.2.OM w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga na przewlekłość postępowania podlegała odrzuceniu.
Wprowadzając instytucję skargi, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. z 2018 r. poz. 75 ze zm., dalej: u.s.p.p.), prawodawca sformułował wymogi, jakie winna ona spełniać. Skarga ta winna przede wszystkim czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego (art. 6 ust. 1 ustawy). W dalszej kolejności ustawodawca określił kolejne wymogi, tj. żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.s.p.p.), a także przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie (art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.p.p.). Jeżeli skarga nie spełnienia ustawowo określonych wymogów wskazanych w art. 6 ust. 2 ustawy, Sąd zobligowany jest do jej odrzucenia bez wzywania do uzupełnienia braków, o czym stanowi art. 9 ust. 1 przywołanego aktu.