Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Po 144/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę I. P. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 19 grudnia 2024 r., nr 3001-IOV-13.4104.117.2024 w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji wniosła skarżąca. Działający w jej imieniu pełnomocnik, na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), zaskarżył wyrok w całości.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. zaskarżanemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 4a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1043 z późn. zm., dalej: u.p.s.d.) w zw. z art. 2 Konstytucji RP i w zw. z art. 32 Konstytucji RP poprzez przyjęcie błędnej interpretacji przepisu, stojącej w sprzeczności z zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, polegającej na niezasadnym zawężeniu wymogów pozwalających na zwolnienie z podatku o darowizny, z uwagi na nadmierne zmarginalizowanie wykładni językowej podczas interpretacji przepisu, a długotrwale występujące rozbieżności w orzecznictwie świadczą o problemach z interpretacją tego przepisu nawet przez doświadczonych prawników i doktrynę; a także naruszenie zasady równości wobec prawa ze względu na nadmierne różnicowanie rozstrzygnięć podatkowych z uwagi na przebieg otrzymania przedmiotu darowizny;