Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 16 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Po 162/24 oddalił skargę A. M. W. Oddziału Regionalnego w S. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile (dalej: Kolegium, organ) z 28 października 2023 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2019.
Skargę kasacyjną na ww. wyrok wniósł pełnomocnik skarżącego zaskarżając go w całości, zgodnie z art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:
I) naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy:
1) art. 153 w zw. z art. 170 p.p.s.a. poprzez uznanie związania Sądu rozpoznającego sprawę oceną prawną dokonaną przez Sąd w wyroku z 2 lutego 2022 r. o sygn. akt I SA/Po 591/21 podczas, gdy po wydaniu wymienionego wyroku nastąpiła nowelizacja przepisów w związku z wejściem w życie w dniu 29 września 2023 r. ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. o zmianie ustawy o Agencji Mienia Wojskowego oraz niektórych innych ustawy (Dz.U z 2023 poz. 1872), a w szczególności uchylenie pkt 7 w art. 7 ust. 1 w ustawie z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego w oparciu, o który Sąd przy pierwszym rozpoznaniu uznał A. M. W. jako podmiot wykonujący działalność gospodarczą z mocy samego prawa - co winno skutkować odstąpieniem od oceny prawnej wyrażonej w uprzednio dokonanym wyroku, a także poczynienie nowych rozważań w oparciu o art. 7a ust. 2 ustawy o Agencji Mienia Wojskowego mówiącym wprost o niestanowieniu prowadzenia działalności gospodarczej gospodarowania przez Agencję powierzonymi i użyczonymi nieruchomościami Skarbu Państwa,
2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedokonanie przez Sąd w uzasadnieniu wyroku oceny działania organu niższej instancji, a wyłącznie zdawkowe wypowiedzenie się co do podniesionego zarzutu naruszenia art. 7 KPA, oraz art. 191 ordynacji podatkowej uznając go za niezasadny, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że uzasadnienia zaskarżonych decyzji, zawierały wszelkie niezbędne elementy, a organy w trakcie postępowania ustaliły wszelkie istotne okoliczności, oraz że w toku postępowania w sprawie przedmiotowej nie ujawniono, a sam podatnik tego nie podnosił, że nieruchomości na terenie Gminy O. były wykorzystywane do innej działalności, niż działalność gospodarcza, ani rodzaju takiej działalności nie wskazywał.
II) naruszenie przepisów prawa materialnego:
1) art. 7 ust. 1 i art. 30 ust. 1 pkt 2 oraz art. 55 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego w zw. z art. 1a ust. 1 pkt. 3 i 4 w zw. z art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że A.M.W. była w 2019 r. w zakresie utrzymania ewidencji mienia przedsiębiorcą zobowiązanym opłacać podatek od nieruchomości w stawkach jak dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz, że AMW posiada status podatnika podatku od nieruchomości.
2) art. 23 ust. 4 ustawy o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o A.M.W. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 w zw. z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że A.M.W. była w 2019 r. podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy prawo przedsiębiorców, a wskazany przepis statuuje prowadzenie działalności gospodarczej przez A.M.W., a nie stanowi jedynie potencjalnego uprawnienia do podjęcia przez Agencję działalności gospodarczej.
3) art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że o związaniu gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą - co zostało uznane za niezgodne z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji RP.
W oparciu o tak stawiane zarzuty wniesiono o rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie, w oparciu o art. 188 p.p.s.a. uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i poprzedzającej go decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile i umorzenie postępowania bądź w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Na podstawie art. 200, 203 pkt 1, art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a. wniesiono o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, przed Sądem I instancji jak i w postępowaniu kasacyjnym.
W niniejszej sprawie brak jest odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt. 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.
W powyższym kontekście przypomnieć natomiast należy, że zarzut naruszenia art. 141§ 4 p.p.s.a. nie może stanowić w sprawie niniejszej samodzielnej podstawy kasacyjnej. Jak rozważył i ocenił Naczelny Sąd Administracyjny w Uchwale 7 Sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/9 : Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie takie zostało w sprawie niniejszej niewątpliwie sporządzone, tak więc brak jest podstaw do uwzględnia w tym zakresie skargi kasacyjnej. Podnieść również należy, że jeżeli sąd administracyjny pierwszej instancji sporządził uzasadnienie wyroku zawierające stanowisko co do stanu faktycznego sprawy, to na podstawie zarzutu naruszenia art. 141§ 4 p.p.s.a. nie można kasacyjnie kwestionować określonych merytorycznych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę subsumcji prawa materialnego, a więc w tym kontekście, na wymienionej podstawie, zarzucać błędy w ustaleniach faktycznych lub w zastosowaniu prawa materialnego, ponieważ w odnośnie do tej problematyki przewidziane zostały odrębne – właściwe podstawy i zarzuty kasacyjne. Wobec powyższego łączenie w jednym zarzucie kasacyjny naruszenia art. 141§ 4 p.p.s.a. z (na przykład) zarzutami naruszenia art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.) oraz art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa (O.p.) nie może być skuteczny procesowo, to jest nie może doprowadzić do wnioskowanego przez stronę rozstrzygnięcia w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. Przypomnieć trzeba, że uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego są wiążące w trybie prawnym i na podstawie prawnej art. 269 p.p.s.a.