Wyrok NSA z dnia 18 lutego 2026, sygn. III FSK 1088/25

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji, a także zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. Pełnomocnik Skarżącej wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej na rzecz Skarżącej na zasadzie prawa pomocy przed sądem drugiej instancji. Oświadczył zarazem, że koszty te nie zostały dotąd opłacone w całości ani w części.

Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Zarządzeniem z 8 stycznia 2026 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., skierował sprawę na posiedzenie niejawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu biorąc pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne.

Istota powstałego w tej sprawie sporu, odzwierciedlona treścią zarzutów kasacyjnych, sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy Skarżąca miała legitymację do wniesienia zażalenia na postanowienie wydane wobec jej małżonka w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Skarżącej nie zbadano bowiem dokładnie, czy pismo złożone w toku postępowania egzekucyjnego nie stanowi sprzeciwu, którego wniesienie dawałoby Skarżącej uprawnienia zobowiązanego, a w konsekwencji prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego.

WSA we Wrocławiu słusznie zwrócił uwagę, że biorąc pod uwagę treść pisma Skarżącej celem zarówno zobowiązanego, jak i Skarżącej było zakwestionowanie postanowienia organu z 25 października 2023 r. W przypadku gdyby przyjąć stanowisko skarżącej, czyli brak rozstrzygnięcia w zakresie sprzeciwu, to mógłby być on kwestionowany w oparciu o ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. WSA zasadnie zatem stwierdził, że brak tego rodzaju działań ze strony Skarżącej, czyni jej argumentację niezasadną. Tym samym brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzutu skargi kasacyjnej, który stanowi powielenie argumentacji zawartej w skardze do Sądu pierwszej instancji. Nie doszło zatem do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 27g § 1 u.p.e.a.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika Skarżącej o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, należy wyjaśnić, że taki wniosek powinien być złożony do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 254 § 1 p.p.s.a.).

sędzia NSA Tomasz Kolanowski sędzia NSA Jan Rudowski sędzia NSA Bogusław Woźniak