- co miało wpływ na treść orzeczenia, bowiem w toku kontroli sądowoadministracyjnej rozstrzygnięcia organów administracji publicznej zostałyby uchylone, gdyby kontrola ta doprowadziła Sąd do przekonania, iż nie zostało należycie wyjaśniona kwestia tego, kto jest posiadaczem wycenianej nieruchomości.
Mając na uwadze podniesione zarzuty strona skarżąca wniosła o: 1) uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, 2) zasądzenie od organu administracji poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych, 3) przeprowadzenie rozprawy.
Organ podatkowy nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Brak było podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.
Na początek przypomnieć należy, że na podstawie art. 183§ 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), poza wskazanymi w art. 183§ 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają adekwatne do tejże indywidualnej sprawy zarzuty kasacyjne: sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami i standardami prawnymi, które wynikają z art. 174 p.p.s.a. i art. 176 p.p.s.a.
Rozpoznana sprawa dotyczyła prowadzonego w stosunku do skarżącego postępowania egzekucyjnego w administracji, to jest egzekucji z nieruchomości, na procesowym etapie opisu i oszacowania wartości nieruchomości. W wymienionym administracyjnoprawnym zakresie skarżący przedstawił wyłącznie zarzut kasacyjny naruszenia art. 110r§ 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.). Z wymienionego przepisu wynika, że prawodawca stanowi w nim o elementach składowych protokołu opisu i oszacowania. Na podstawie art. 110r§ 1 pkt 5 u.p.e.a.: w protokole opisu i oszacowania wartości nieruchomości organ egzekucyjny podaje osoby, w których posiadaniu znajduje się nieruchomość, jej przynależności i pożytki. Przytoczona regulacja prawna zobowiązuje więc organ egzekucyjny, ażeby w udokumentowaniu egzekucji z nieruchomości wskazane zostały osoby, w których posiadaniu znajduje się nieruchomość. Jest to niewątpliwie przepis postępowania egzekucyjnego. Z unormowania art. 110r§ 1 pkt 5 u.p.e.a. nie wynika jednak, jakie skutki dla prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz dla strony postępowania egzekucyjnego ma wymienienie bądź nie wskazanie posiadaczy nieruchomości, co do której wykonywany jest opis i oszacowanie. Wnoszący skargę kasacyjną nie przedstawia w niej dowodów ani też nawet argumentacji, na podstawie których można by ocenić, czy konkretne osoby, to jest partnerka skarżącego i jej dziecko, są posiadaczami samoistnymi lub posiadaczami zależnymi albo użytkownikami, jednak niezależnie od powyższego należy przede wszystkim skonstatować, że powołując się na niewykazanie w protokole opisu i oszacowania tych osób skarżący nie dokonuje subsumcji swoich twierdzeń pod mające istotne znaczenie dla sprawy, to jest dla przedmiotu opisu i oszacowania wartości nieruchomości oraz wyniku postępowania egzekucyjnego z nieruchomości, odpowiednie konkretne regulacje ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Reasumując. Ze skargi kasacyjnej nie wynikają dostateczne podstawy do uznania, że wymienione w niej osoby fizyczne mogły i powinny zostać zgodnie z prawem wymienione w protokole opisu i oszacowania, oraz – przede wszystkim – jaki istotny wpływ na wynik sprawy mogło mieć dokonanie lub zaniechanie wskazania w rzeczonym protokole tych osób. W powyższym zakresie brak jest zarzutów kasacyjnych podnoszących (ewentualne) naruszenie adekwatnych do sprawy unormowań u.p.e.a. Odnośnie do wywodów kasacji, że w zakresie uprawnionych posiadaczy organy egzekucyjne powinny przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, ponieść należy, że skarga kasacyjna nie wskazuje nawet uprawdopodobnionych okoliczności faktycznych na okoliczność wykonywania określonego rodzaju posiadania, nie przedstawia też argumentacji prawnej dotyczącej istotnego wpływu wykazania danego rodzaju posiadania na wynik postępowania egzekucyjnego z nieruchomości ad meritum. Zakres skargi kasacyjnej, sporządzonej wszak przez profesjonalnego pełnomocnika, uniemożliwiał jej – ewentualne - uwzględnienie. Wobec powyższego stwierdzić należy, że brak było podstaw do kasacyjnego zakwestionowania zaskarżonego wyroku oraz jego – spełniającego dostatecznie wymogi art. 141§ 4 p.p.s.a. – uzasadnienia.
Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.
s. Krzysztof Winiarski s. Jacek Brolik s. Jan Rudowski