Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a."), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.).
W myśl powyższych przepisów sprostowaniu podlegają wadliwości występujące w sentencji orzeczenia - tak w jego części wstępnej (rubrum) jak i w rozstrzygnięciu (tenorze).
Ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu skróconego aktu zgonu wynika, że skarżący H. B. zmarł w dniu 12 marca 2023 r. Pismem z 13 kwietnia 2023 r. pełnomocnik skarżącego przesłała uwierzytelniony akt poświadczenia dziedziczenia rep. A nr [...], zgodnie z którym spadek po skarżącym na podstawie ustawy nabyli żona T. B. oraz syn W. B. Zarządzeniem z 28 kwietnia 2023 r. Przewodnicząca Wydziału III WSA w Warszawie zmieniła stronę skarżącą z H. B. na jego następców prawnych tj. T. B. oraz W. B. W sentencji wyroku z 23 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 2625/22 Sąd I instancji wskazał, że stroną postępowania są T. B. oraz W. B. jako następcy prawni zmarłego H. B. W sentencji wyroku z 12 lutego 2025 r., sygn. akt III FSK 1111/23, Naczelny Sąd Administracyjny omyłkowo natomiast wskazał, że stroną postępowania jest T. B. jako następca prawny H. B. Zaistniały błąd ma zatem charakter oczywistej omyłki pisarskiej. Skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej wniósł bowiem H. B. (obecnie stroną są jego następcy prawni – T. B. i W. B.), natomiast koszty postępowania kasacyjnego zasądzono solidarnie na rzecz T. B. i W. B. – następców prawnych H. B.